Gisteren heb ik voor de allereerste keer in mijn leven absinth geproefd! Ik moet zeggen: ik had hoge verwachtingen van het groene drankje.
Wat ik er al over gehoord had was dat het vergif was. Spannend dus!
Mijn mede-absinth-drinkers waren al goed geoefend! Gelukkig! Zo was ik er toch een beetje gerust in. Alhoewel ik mezelf natuurlijk veel heb wijsgemaakt. Want let’s face it: er is helemaal niets aan absinth drinken.
Al ging het proces er wel ritueel aan toe. Beetje absinth in een glas, suikerklontje op een lepeltje. Suikerklontje in brand steken – om te carameliseren. Uitblazen en in de absinth roeren…. en drinken maar!
Heet! I must tell you: heet!!! 70 graden zomaar door mijn slokdarm! Again: heet!
De eerste keer lukte goed. Tijd voor nog eentje dus… en toen maakte ik een fout. In plaats van het goedje in een keer naar binnen te kappen, nam ik slokken… Heter dan heet!!! Volgens mij kwam er stoom uit mijn neus!
Tof om eens gedaan te hebben maar… toch een klein beetje telerugesteld. In de film Moulin Rouge komt er immers ook absinth. En als men dat daar drinkt gaat men groene elfjes (Kylie Minogue) zien… Maar helaas: geen groene elfjes gezien, en ook geen roze olifanten.
Bij het lezen van dit stukje tekst gingen er verschillende emoties door me heen; allereerst humor ( ja is een emotie in mijne voc.
) en ten tweede verbazing dat je het ritueel nog kende, aangezien uw concentratiegehalte en hersenactiviteit die avond niet hun gloriedagen beleefden.
Spijtig dat we de groene fee niet hebben kunnen zien, maar ik denk dat die dezelfde werkwijze heeft als candyman, maar in plaats van 3 maal die naam te zeggen, 3x zo’n grote glaasjes drinken (spiegel optioneel natuurlijk)
Was toch een grappige avond ze vol met facebook en facebook en ik vergeet nog iets ahja facebook…
En ik maak hierbij de belofte dat we de volgende keer serieus een queeste gaan ondernemen naar groene feeën, roze olifanten of voor mijn part lila flamingo’s. What ever makes you happy