WIJVENWEEK: mini-me’s…niet voor m’n 30!
Ik heb ooit eens de uitspraak gedaan: “ik wil geen kinderen voor mijn 30 want ik wil nog kunnen slapen.” Daar werd toen om gelachen, en ik denk dat niemand echt mee was met wat ik bedoelde.
Maar mijn Evy-brein zit vrij simpel in elkaar. Ik bedoelde eigenlijk dat kinderen, of baby’s (dat is namelijk wat kinderen eerst zijn…) nogal veel aandacht nodig hebben. Die kleine mini-me’s zouden ook ’s nacht aandacht nodig hebben. En ik hou gewoon nog veel te veel van slapen!
Ik heb mijn verstand nu eenmaal wijsgemaakt dat ik nog minstens 8 jaar en 3 maand baby-loos mag slapen! And I’ll stick with it.
Ik weet niet eens helemaal zeker of ik wel kinderen wil! Kinderen zijn echt veel verantwoordelijkheid: je moet ze opvoeden, elke dag mee bezig zijn, je kan ze niet zomaar even uit zetten, je moet ze waarden meegeven zodat ze toch liefst niet in de criminaliteit belanden, enz.
Van mijn part mag mijne man (= tot nu toe nog niet helemaal bekend wie dit zal worden 
) beslissen of we kinderen nemen of niet. Wat wel een vereiste is: ik wil niet één kind. Het is geen of meerdere. Alleen is maar alleen hé. Kind 1 moet gewoon nog een broertje of zusje krijgen…. Als kind 1 er al komt natuurlijk.
Ik wil ook maximum drie kinderen. Vier is onpractisch. Vier kinderen + twee ouders maakt zes. Kan je bijvoorbeeld al niet met het hele gezin op vakantie met een normale auto…. die zijn namelijk gemaakt voor vijf personen. Onpractisch dus!
So… it’s gonna be 0,2 of 3 mini-me’s…. we zien het wel over acht jaar. Nu ga ik er mijn slaap zeker nog niet voor laten!
veerle zei,
maart 28, 2008 bij 10:09 am
Vergeet niet dat als je ouder wordt je er nog minder tegen kan, tegen te weinig slaap (je recupereert minder gemakkelijk), maar ik kreeg Zoonlief op mijn 36ste en ik doe het ook, hoor. Af en toe eens zagen helpt.
S zei,
maart 28, 2008 bij 6:19 pm
Ik heb twee kids en ik was 29 toen ik de eerste “kocht” en 32 bij de tweede bevalling. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat het me bij het tweede kind veeeeel meer moeite kostte om ’s nachts op te staan en ik ben heel bij dat “de kwade jaren” nu achter de rug zijn. Ze worden 3 en 6, kunnen al heel veel zelfstandig doen en zijn beiden “pampervrij”. Een tante zei altijd: “Zorg dat je al de kinderen die je wilt voor je 35ste hebt” Ik word dit jaar 35 en ik moet bekennen dat ik haar gelijk geef. Mijn kinderwens is vervuld en ik zie “het kleine” leed ook helemaal niet meer zitten, tenzij het is om een dagje op te passen…. dat doe ik dolgraag!