Adocu: Twitter in ‘t klein

In mijn dagelijkse portie bloggesnuffel kwam ik deze post tegen. Blijkbaar heeft Twitter er een collaga bij gekregen: Adocu. Het principe is hetzelfde. What are you doing? Bij Twitter antwoord je met een zin, bij Adocu met een woordje. Typ je spaties dan geeft het systeem aan dat je niet kan up-daten.

To be honest snap ik er het nieuwe niet aan. Je kan toch evengoed slechts een woordje typen bij Twitter?
Maar benieuwd als ik ben heb ik mij toch een profieltje aangemaakt. Je kan je foto veranderen, een website ingeven, en iets over jezelf vermelden op je profielpagina. De tekstkleuren of de achtergrond zijn, in tegenstelling tot Twitter, niet aanpasbaar. Jammer, want ik verander nogal graag van stijl. Maar dat komt misschien nog?

Oh ja, Jonathan himself (ik denk dat hij de initiatiefnemer is, want hij was meteen bij het joinen my friend en ik moest hem mailen als mijn profielfoto er niet correct doorkwam) ontkracht zelf wel een beetje het principe van zijn project. Hij adocuut niet in woordjes, maar in zinnen zonder spaties. Adocu’s à la “Ineedsomesleep”. Dan gebruikt hij toch beter gewoon het originele Twitter, n’est-ce pas?

Later als ik groot ben…

Later als ik groot ben ga ik mijn lief, die op die moment mijn man zal zijn – want dit is iets waar enkel mijn wettige echtgenoot recht op heeft – een verjaardagscadeau geven dat hij nooit zal vergeten… En ik ook niet!

Het idee las ik bij Bits & Bytes. And yes… I’m gonna steal the idea.
Ik ga met de toekomstige meneer Philips op citytrip. ’s morgens bij het ontbijt zal ik hem verrassen, en een half uur later zullen we onderweg zijn naar de vlieghaven. Ik zou de valiezen stiekem al gemaakt hebben, ook zijn werk zou ik op de hoogte gebracht hebben. Want natuurlijk moet manlief in de waan zijn dat hij een gewone werkdag tegemoet gaat.

Waar we heen zouden gaan ligt nog niet vast. Naar een bestemming die ons beide ligt uiteraard, waar dat is? Time will tell… L’homme de Evy zal natuurlijk pas op de vlieghaven zelf de bestemming van de reis ontdekken .

Ja, dat lijkt me wel een fantastische verrassing! Op zijn hoeveelste verjaardag hij deze surprise zal krijgen is ook nog een vraagteken. Niet op een tiental, dat zou te voor de hand liggend zijn. Nee, nee,… 34 ofzo lijkt me wel te doen… kan ik en passant eerst nog wat sparen, én een mannetje zoeken die dit verdient .

Het zoveelste gekak op NMBS

Ja, ik heb mij geïrriteerd vandaag. Al heel de dag. Niet alleen door de NMBS, hoor. Maar als je even het vroege opstaan niet meetelt begon de *beep*-dag wel op de trein. De NMBS zelf trof eigenlijk niet eens schuld… het zal in elk geval toch niet opzettelijk, met voorbedachte raden gebeurd zijn.

Het begon al thuis met een smsje van Marijke, mijn treinbuddy (en nog veel meer maar dat doet er nu even niet toe): “Ik zit in het midden want er zit een kleuterklas in onze wagon.” Oké, niet het einde van de wereld.
Ik kom op het perron, in de gietende regen nota bene… wat zien we op het perron? Kleuters! Je kan je al inbeelden dat het een zeer levendige treinreis was. Maar ik begrijp dat Technopolis nu eenmaal een populair oord is.

Anyway, iets voorbij het station van Willebroek vertraagt de trein… nog wat trager, nóg trager, … en stilstand. Misschien moesten we even wachten om een trein uit tegengestelde richting door te laten. Het rare was echter: de trein stond stil op een overweg. Ach ja. Na tien à vijftien minuten te hebben stilgestaan spreekt daar de conducteur. Er is een defect aan de leidingen en de trein rijdt niet verder. Iedereen zal geëvacueerd worden met bussen van De Lijn.

Paniek alom! Studenten die te laat gaan komen op hun examen. Die kleuterjuffrouwen die slecht gezind zijn omdat zei geen Lijnbus speciaal voor hun krijgen ( Doh! iedereen gelijk voor de wet, toch?). Een meneer die onderweg was naar de luchthaven en zijn vliegtuig dreigde te missen… De kleuters die het een ietsje te ongewone situatie vonden.

Wij hadden eigenlijk geen haast en hoefden niet perse de eerste Lijnbus te hebben. Maar toch werkt zoiets op je gemoed.

Omstreeks vier uur was het weer richting La Casa. In het station van Mechelen: treinen richting Sint Niklaas zijn afgelast. Er zijn vervangbussen voorzien.

Ik stapte op de overvolle bus. Kon natuurlijk niet meer zitten. De kleuters waren wéér aanwezig, en vinden het blijkbaar leuk om met wildvreemden (zoals mijzelf) hun fantasieën over in brand vliegende bomen te delen. Op zich niet erg: maar vriendelijk en leuk doen tegen kleuters na een vermoeiende dag was niet onmiddellijk één van de dingen die ik op die moment wenste te doen.

En dan die kleuterjuffrouwen! Geërgerd dat ik mij heb. Eén van die madammen vond het nodig om door de bus te roepen dat niet alle kleuters een zitplaats hadden en dat ze het op rijs zou stellen als oudere mensen hun zitplaats zouden afstaan.
Ik al lichtelijke geërgerd, maar it gets worse: als de bus daarna abrupt stopt en zowat alle rechtstaande mensen (waaronder ikzelf) vreemde manoeuvres moeten uithalen om toch niet op de grond te belanden roept er toch wel één van die juffrouwen het volgende zeker:
“Stel u voor dat onze kindjes recht hadden gestaan, die hadden zeker op de grond gelegen”. Aaaargh!

Dit in combinatie met nog wat gezever maakt van mij vandaag een humeurige persoon. I’m very sorry but I’m only human.

Au revoir Gilardino

Ze komen en ze gaan… Het leven staat niet stil. Zo ook niet in de voetbalwereld.

Alberto Gilardino, knappe spits van AC Milan, gaat vanaf volgend seizoen bij Fiorentina spelen. Hij speelde drie seizoenen bij de Rossoneri maar verlaat dus nu de Italiaanse grootstad voor het Toscaanse Firenze.

Goede keuze? Dat zullen we volgend seizoen wel zien. Feit is dat Gilardino het helemaal niet slecht heeft gedaan bij Milan. Al kan hij beter. Er werd meer van hem verwacht. Misschien kan de spits die verwachtingen wel nog waarmaken bij Fiorentina.

Verder heeft hij wel een goede deal gemaakt wat betreft publieke belangstelling, als je het mij vraagt. Bij Milan zou Gilardino volgend seizoen mogen aantreden hebben in de UEFA-cup. Fiorentina heeft een ticket voor de voorrondes van de Champions League.
Of hij daarom is weggegaan? Denk ik niet. Gilardino mocht vaak vechten voor een basisplaats bij Milan. Meestal kwam hij pas in de laatste minuten op het veld (of niet). Bovendien krijgt hij minder betaald bij Fiorentina (1, 65 miljoen euro per jaar). Dus voor het geld hoefde hij het ook niet te doen.

Ik hoop voor Gilardino dat hij het goed gaat doen in Firenze… en stiekem hoop ik dat hij ooit nog wel terugkomt naar AC Milan.

Raad de web2.0 applicatie…

de pot op!

WC’s zijn meestal niet zo fijn. Het is een functioneel ding. Je doet er je plasje en je kakje in en that’s it… Tenzij we natuurlijk gaan beginnen over vrouwen die in groepjes naar de toiletten trekken om te roddelen, maar dat is voor een andere keer.

Nee, ik heb het echt over de pot! Om die witte pot iets minder saai te maken zijn er wc-brillen in alle kleuren en geu… nee, geuren nog net niet denk ik – daar zijn wc-verfrissers dan weer voor. In elk geval er zijn duizenden fancy wc-brillen. Je kan er zelfs je familie opzetten.

Maar wat je ook hebt, en waar ik mij persoonlijk kapot mee heb gelachen vandaag (het was wel in een overdosis-Coca-Cola-situatie) is een wc-bak in de vorm van een aquarium.

Niets dan voordelen, me dunkt. Je bespaart de plaats: geen aquarium waarvoor je gauw nog wat vazen moet voor verzetten in de living, en je brengt een beetje leven in de wc-kamer.  Je moet er wel tegen kunnen dat de visjes je plasje kunnen horen .

Designer van de dierlijke wc-bak is Oliver Beckert. Het duurt acht weken om dit ding te verschepen en… de vissen zijn appart verkrijgbaar .

 

Ontdekking van de dag

Ik en auto’s… de basis ligt er, maar meer dan die basis moet je van mij niet verwachten.

Daarnet vertelde Tim dat hij een nieuwe wagen had gekregen op zijn werk (Dat ga ik trouwens ook proberen dealen op mijn toekomstig werk ). Mijn eerste vraag was natuurlijk: “Welke?” Het is een C4. Nu wist ik nog niets, hoor … “Een picasso,” verduidelijkte Tim. Nog steeds geen idee wat ik me daarbij moest voorstellen.

Google dan maar. “Aha!” Eerste regel: beeldresultaten voor C4 Picasso. That is what we need. Google begrijpt mij tenminste!

Someone is voorbestemd om vele kinders te krijgen . En parkeren met dit ding? Zou mij nooit lukken! Dat is wat er mij door het hoofd schiet. Maar Tim denkt aan heel andere dingen. Waar de knopjes voor de lichten zitten, enzo. Of dat verschilt van zijn vorige auto.

En zo kom ik ook nog tot een paar ontdekkingen. Wie wist er bijvoorbeeld dat handremmen ook bestaan onder de vorm van een knopje op het dashboard?

Ik vind zoiets raar! Hoe moet ik dan in godsnaam kunnen vertrekken vanop een helling? Ik heb daar een normale handrem voor nodig. Met een knopje wordt dat onnatuurlijk, en zou de auto achter mij wel eens een probleem kunnen hebben…

Daar zijn de gasten van Van Basten

Het EK voetbal komt dichterbij. Onze Rode Duivels zijn er niet bij (wie had dat ook verwacht, right?), maar de Nederlanders wel. Niet dat ik specifiek voor onze noorderburen supporter, maar hun programma’s rond het EK apprecieer ik wel.

Vanavond draaide Katja en Sophie ook helemaal rond het Europese Kampioenschap. Het was een interessante kijk op het tornooi, zeker ook voor vrouwen! Wat ik zo speciaal vond… en de moeite om een blogje over te maken was het supporterslied dat Katja en Sophie voor hun Nederlands elftal maakten.

Die Nederlandse leeuwen worden in stijl aangemoedigd, dat is zeker. Het liedje kreeg de titel “De gasten van Van Basten (de trainer, nvdr)”, en is op zijn minst gezegd aanstekelijk. Ik zit er al de hele avond mee in mijn hoofd. 
Bij het lied hoort zelfs een dansje. Ik kan het nog niet, maar van zodra ik een Youtube-filmpje vind ga ik alvast oefenen!

Om zelf ook een opinie te vormen: check the song!

Dinner by candlelight ;-)

Ik loop in mijn mooiste kleedje over de straat. Mijn huppelpasjes doen mijn jurkje een beetje omhoog vliegen. Mijn haartjes zijn mooi gestyled met de plattang. Ik neurie een vrolijk deuntje en krijg die glimlach maar niet van mijn gezicht.

Gezwind sla ik de deur van Restaurant Le Zoute Zoen open, en daar zit hij dan… The one and only Erik Van Looy. Beleefd als hij is geeft hij mij een handkus. Hij trekt de stoel voor me van onder de tafel. Ik ga zitten, en zo begint onze tête-à-tête bij kaarslicht.

Een mens mag al eens dromen hé. Maar wacht effe… Het hoeft helemaal niet bij een droom te blijven.

Om de slachtoffers van de cycloon in Myanmar te helpen bieden enkele bekende Vlaamse gezichten zichzelf te koop aan op Ebay. De meesten, zoals ook Erik Van Looy, geven een etentje in hun aanwezigheid weg. Maar er zijn er een paar originelere bij ook: Champagne-ontbijt bij Deckers & Ornelis, een fietstocht met Kris Peeters, recuperatietrainig met Germinal Beerschot Antwerp, bokstraining met Sugar Jackson,…

De twee uur personal fitnesstraining met Pieter Loridon zou ik ook nog wel zien zitten, ware het niet dat ik niet wens rond te paraderen in een spannend broekje in diens nabijheid… Té confronterend!

@Erik Van Looy, @http://www.helpmyanmar.be: moest ik geld hebben, ik zou wel eens willen gaan eten met Erik…

De stage in China

Neen, ik ga niet op stage in China. Ik wil dat niet, en ik kan dat ook niet waarschijnlijk.
Maar ik heb er wel over gedroomd deze nacht…. Raar, want ik heb een schrik voor Azië (thanks to Kuifje in Tibet op jonge leeftijd).

Ik werd samen met nog twee studenten bij een Chinese jongeman thuis gedropt. We zetten onze valiezen in een kamer en gingen eten in de keuken. Daar ging alles nog goed. Ik lustte zelfs het eten. En alhoewel de communicatie met de Chinees niet goed verliep wisten we toch wat we aan het eten waren: Tahigna (geen idee of dit echt bestaat, maar dat is wat de chinees in mijn dromen zei- Het is eigenlijk ook helemaal niet relevant).

Daarna moesten we gaan slapen. Met drie in één kamer. Maar eerst nog even naar toilet… en toen liep de droom verkeerd.
Ik ging samen met het andere meisje nog even naar toilet (de andere student was een jongen… en moest niet naar het toilet). We besloten samen in het toiletkamertje te gaan omdat we de Chinees toch nog niet vertrouwden.

Opeens hoorden we geluiden. Mensen fluisterden vanalles in het Chinees. Het leek vlakbij.
Toen we eens door het wc-raampje keken liepen er gewapende Chinezen voorbij. Wij bleven muisstilletjes kijken, tot één van de Chinezen ons opmerkte. Hij vond het wel vermakelijk dat we met twee meisjes in een toilet zaten en riep de andere gewapende Chinezen.

Ineens gebonk op onze wc-deur… we waren doodsbang en begonnen te huilen. De Chinezen waren binnengedrongen… tot in het toilet. Ze namen ons mee naar buiten met hun handen op onze mond zodat wa niet konden schreeuwen…

… en toen werd ik wakker. I wonder what it means