Over twee weken ga ik naar Bon Jovi in het Koning Boudewijnstadion kijken. Al zal het niet zomaar kijken zijn. Het zal ook meezingen, en gillen, én onderbroeken smijten zijn. Niet omdat ik Bon Jovi zo geweldig vind, maar wel omdat ik er met Melissa naartoe ga. En Melissa, mijn beste vriendjes en vriendinnetjes, is über-gefascineerd door de Amerikaanse rockband. Ons madame gaat zelfs de dag ervoor ook in Amsterdam naar haar Bon Jovi kijken.
En voor de versie in Brussel heb ik mijzelf opgeofferd om mee te gaan kijken. Oké, opgeofferd is een te sterk woord 
Ik vind Bon Jovi lang niet slecht. Ik wil gewoon maar zeggen dat als Melissa niet had gegaan, ik nog veel minder.
Maar Bon Jovi heeft goede liedjes. Heel goede zelfs. Denk maar aan Always, of Living on a prayer, of Have a nice day. En moest ik een persoon zijn die weent bij liedjes dan zou Bed of roses blèten tot en met zijn.
Wat mij écht doet uitkijken naar het concert is wat ik gisteren las: Nailpin zal het voorprogramma van Bon Jovi verzorgen! Nailpin! Nailpin! Nailpin!
Ik heb Nailpin al een paar keer live gezien. Meer nog: ik heb al gesproken met de mannen van Nailpin (als in: een handtekening gevraagd ). Sympathieke kereltjes. En niet onknap (in tegenstelling tot Jon Bon Jovi – die doet mij altijd aan Als een leeuw in een kooi van Willy Sommers denken). En hun liedjes ken ik zo goed als allemaal. Wat ik van de Bon Jovi-liedjes niet kan zeggen. Zeker nu niet: ze komen hun nieuwe CD voorstellen.
Melissa moet die CD maar eens komen binnen smijten, zodat ik kan oefenen. Dan kan ik tenminste nog meezingen… want mijn onderbroek is natuurlijk al lang bij Nailpin beland Daar kan ik mij dus niet meer mee bezig houden.
hoe grappig, ik denk da gij van de enige zijt die daar zijt voor het voorprogramma
maarja who can blame you als the magical flying thunderbiesjkes daar waren was ik ook mee gegaan ze, f”ck the exams.