Ogen kunnen echt vies zijn. Toen ik vanmorgen wakker werd wist ik even niet meer waar ik het had. Maar hey, ik kon nog zien! En hey, het was gewoon een droom.
Gisterenavond zei een meisje van het werk me dat mijn oog rood zag. Klopte natuurlijk volledig want ik had een beetje last van mijn lens. Het gesprek moet nadien ergens in een hoekje van mijn hoofd gekropen zijn en er weer uitgesijpeld in mijn slaap.
Ik droomde deze nacht immers dat ik opstond, naar de badkamer liep en mijn lenzen indeed. De linkse lens zat echter niet goed en mijn oog begon te prikken. Dus deed ik de lens er weer even uit. Toen ik wat lenzenproduct op de lens wou doen om ze terug in te brengen zag ik dat mijn iris en pupil op de lens plakten!
Geschrokken keek ik in de spiegel, en inderdaad… enkel een wit linkeroog. Wit, zonder pupil en iris. Al gillend rende ik naar mijn papa en riep dat we direct naar de oogarts moesten. Gelukkig had ik geen pijn, en kon ik nog perfect kijken.
Onderweg, in de auto, keek ik nog eens in het spiegeltje dat in het klepje voor de passagiersstoel hangt. En daar was mijn iris en pupil terug. Zit, om de één of andere reden, mijn vroegere lerares Nederlands op de achterbank en zegt ze dat dat normaal is. Dat irissen en pupillen teruggroeien.
Dromen kunnen raar zijn van tijd. Ik was in elk geval opgelucht toen ik in de spiegel keek deze morgen 
Dromen kunnen heel raar zijn en deze droom is daar inderdaad een prachtvoorbeeld van.
We hadden het hier gisteren nog over WOII gehad.
Gelukkig dat dat gesprekje niet in een droom is omgezet. Zie me nog niet over de Normandische stranden rennen