Coca Cola… I’ll miss you!

De allereerste blog die ik ooit schreef was voor een schoolopdracht. Diegene die mij kennen moeten waarschijnlijk maar één keer raden wat het onderwerp was. De rest mag blij zijn dat mijn externe harde schijf het nog niet begeven heeft    Aanschouw:

Always Coca Cola

Ik heb nog nooit in mijn leven een sigaret gerookt. En dat wil ik ook zo houden. Maar er is iets anders. Er is iets anders waar mijn lichaam van tijd tot tijd naar snakt: een heerlijke Coca Cola. En pas op! Het moet Coca Cola zijn. Pepsi, River, Cola light, de nieuwe Cola Zero,… niets smaakt zoals de echte Coca Cola. Het zwarte goud heeft mij al talloze keren geholpen door de nacht te komen. Zowel bij nachtelijke studiesessies als bij avondjes uit. Ik rij vaak met de auto naar een fuif. Geen alcohol voor mij dus. Maar wie heeft er nu alcohol nodig als er Coca Cola beschikbaar is? Ik ken alvast één bekende Vlaming die mijn mening deelt: De Slimste Mens Ter wereld-presentator, Erik Van Looy. Het is haast niet te geloven dat dit goedje ooit als medicatie werd gebruikt. Alhoewel ik mij bij het schrijven van voorgaande zin bedenk dat ik vaak Coca Cola drinkt als ik keelpijn heb. Geweldig hoe de bubbeltjes dan prikkelen in mijn keel. Verder heeft Coca Cola ook een zekere uitstraling. Iedereen, van Zanzibar tot Laos, kent het logo van Coca Cola! Om nog maar te zwijgen over de geweldige reclames die momenteel over het scherm rollen. Eén woord heb ik ervoor: magisch. Vrachtwagens vol lichtjes rijden door een besneeuwd dorpje, de kerstman die knipoogt, een opa en een kindje kijken met grote ogen en open mond gevallen mond toe. Het geeft een warme sfeer weer. Zulke reclames mogen gerust drie keer mijn film onderbreken. Spijtig dat ze enkel in de kerstperiode op tv komen. De kerstman zou overigens uitgevonden zijn door Coca Cola. Ik moet er wel bij vermelden dat het Duitsers en Nederlanders zijn die met deze uitspraak naar buiten zijn gekomen.  De kerstman zou al bestaan hebben voor Coca Cola, maar Coca Cola maakte 75 jaar geleden wel een gezicht voor de kerstman. Vandaar dat rode pak waarschijnlijk.  Commercieel of niet, ik lig niet wakker van zulk droomproduct.

Waarom deel ik dit nu met jullie mee? Mijn Coca-cola verslaving is er in de loop der jaren niet beter op geworden. Integendeel.
En dus heb ik besloten om de cola af te zweren! Nu weet ik uit ervaring dat wanneer ik geen cola binnenkrijg ik verschrikkelijk slechtgezind word en mij irriteer in vanalles en nog wat. Daarom ga ik het nog niet helemaal afzweren. Vanaf morgen zal ik overleven op maximum één blikje cola per dag.

De Marie-Louise danst op en neer…

Ik ben terug van een weekje Frankrijk. De ideale afsluiter van mijn studentenleven. Inderdaad, u hoort het goed: er wacht een job op me. 1 oktober begin ik met het echte leven.

Heel de reis was amusant. Ik heb me kapot gelachen. Maar wat we donderdag deden is zéker het vermelden waard!

Dat we de villa gratis mochten gebruiken was Stephen zijn verdienste. Hij werkt bij The Flying Group en plant vluchten. Zo ook voor piloot Luc. Luc en zijn vrouw Hilde zijn de eigenaars van de villa’s in Aiguebelle. Nu wil het toeval dat Luc en Hilde zelf ook in Frankrijk waren. Niet in één van hun villa’s, maar op hun jacht.

Ze namen zondag dezelfde vlucht als ons naar Frankrijk. Toen was er al sprake van een dagje mee te gaan varen. Ik had zelf nog nooit meegevaren op een jacht, en was – net zoals mijn vrienden trouwens – zeer enthousiast.

Woensdag was de zee een beetje te wild, maar donderdag zou het ideaal weer zijn. En dat bleek!
We reden naar de haven waar we Hilde en Luc aantroffen. We kregen een rondleiding in het jacht, vaarden de haven uit en namen plaats op het dek. Het was frisjes, maar de moeite waard! Tegen dertig km/u vaarden we naar een eilandje. Een eindje van het strand bleven we liggen.

Dat was het teken om te aperitieven. Een rosé en toastjes met verschillende tapanades. Denk hierbij nog een uitzicht om u tegen te zeggen en je weet hoe de hemel er zou moeten uitzien. Daarna begonnen we aan de kaas- en salamischotel met een lekker rood wijntje. Het zonnetje brandde op onze huid (vooral op de mijne. Een tomaat of mezelf? Er was maar weinig verschil ). Na wat te hebben gepraat was het tijd om…

… te zonnen! Vooraan aan het dek! That, my friends, is the life! We waren zo naief geweest om geen bikini of zwembroek mee te nemen “want op zo’n boot is er altijd veel wind”. Gelukkig was Hilde zo vriendelijk om ons wat bikini’s te lenen. En met donker ondergoed kom je ook al ver. Een duik in de volle zee was er natuurlijk ook bij. Het water was zalig! En de loopbrug deed dienst als springplank.

Na het natte gedeelte kropen we terug op het dek om ons te laten opdrogen. De dobberende boot wiegde ons allen in slaap. Maar toen we de motor opnieuw hoorden draaien waren we plots opnieuw klaarwakker. We vaarden immers terug naar het vaste land, en daar was die frisse wind weer.

Toen de boot terug geparkeerd was sloten we de dag af met nog een drankje. We waren allemaal moe (van eigenlijk niets te doen), maar tegelijk zo gelukkig. Eén dag om niet zomaar te vergeten!

Trouwfeesten en reizen. That’s life!

20 september. Een doodgewone dag, die toch een beetje speciaal is vanaf heden.
Vandaag trad mijn beste vriendin in het huwelijksbootje met haar amour pour toujours. Ze woonden al vier jaar samen maar nu is hun liefde officieel.

De huwelijksmis vond deze morgen plaats. De plechtigheid was echt mooi. Pakkend. Heel persoonlijk. Zo wil ik het ook… ooit. Haar kleed (dat is nu eenmaal iets waar iedereen het over heeft op een huwelijk) was ook heel mooi. Het stond haar geweldig goed. Ik ben het mee gaan uitkiezen een paar maanden geleden, maar nu was het gewoon “wow”. Het plaatje klopte!

Straks gaan we nog ten volle genieten van het avondfeest. De bruid en bruidegom trekken morgen vroeg naar Senegal op huwelijksreis.
En ik? Ik hou het bij zon, zee en strand.  Morgen vertrek ik voor een weekje naar Le Lavandou. Een gratis verblijf, including zwembad, met fijne vrienden… Dat zou toch niemand aan zijn neus voorbij laten gaan?

Körperwelten

U heeft vast wel al eens gehoord van Körperwelten? De tentoonstelling over het menselijk lichaam… met echte lichamen. Ik moet dan wel niet veel hebben van ziekenhuizen,  en bloed, en van die dingen, hier wou ik wel een keertje naartoe. En zo trokken Marianne en ik dus naar Brussel.

Om even de lugubere gedachten die nu ongetwijfeld door uw hoofd spelen te nuanceren: de lichamen werden geplastineerd - een uitvinding van Gunther Von Hagens. Daardoor worden de lichamen goed geconserveerd. Het leek niet echt om eerlijk te zijn. Het leken gewoon poppen.

Maar je wéét wel dat het echte mensen zijn. Om het geheel wat aan te dikken hadden de ze er ook verklaringen van mensen op gehangen die zeiden dat ze hun lichaam aan de wetenschap wens(t)en te schenken.  Persoonlijk zou ik liever hebben dat ze mij gewoon onder de grond steken. Ik zou het er zelf ook moeilijk mee hebben om te weten dat pakweg mijn broer in stukken wordt gehakt en helemaal wordt gedissecteerd. Maar het is goed dat er mensen hun lichaam voor goede doeleinden willen afstaan.

Voor mij was het een interessante tentoonstelling. Niet meer en niet minder. Ik kan mij voorstellen dat studenten geneeskunde hier veel aan hebben, maar leken zoals ik komen er ook verrijkt uit. Zelf vond ik het interessant om de verschillen te zien. Bijvoorbeeld een gezonde milt, en een milt met kanker. Longen, en rokerslongen.

Het meest vieze vond ik het lichaam dat omhoog hing en in schijfjes was gesneden. Vragen als: “welke zieke mens heeft dit gezaagd?” komen dan spontaan bij mij op. Moest ik op een dag tegen mijn vrienden zeggen dat ik met het plan in mijn hoofd zit om lijken te plastineren, ze zouden me naar een psychiater sturen.

Over alcoholcontroles en telefoonnummers van agenten

Deze zaterdag was het zover. Na al vier jaar met de auto gereden te hebben, onderging ik eergisteren mijn eerste alcoholcontrole. Ik had eerst niet door dat het een alcoholcontrole was. De agent stond daar maar te zwaaien met zijn lichtgevende stok. Ik dacht dat er iets gebeurd was, en dat we moesten omrijden.

Maar ik had nog vier andere passagiers bij die me met veel lawaai duidelijk maakten dat dit wel degelijk een alcoholcontrole was. Zij hadden het blijkbaar wel al eens meegemaakt.

Ik was best zenuwachtig eigenlijk. We kwamen immers van loungebar Baramundo. En jawel, ik had een tequila sunrise gedronken. Eentje maar. Dat mag. Maar toch… wie weet was dat apparaatje extra-gevoelig, of is eentje al te veel in mijn bloed. Je weet maar nooit.

De agent was vriendelijk. Hij vroeg of ik iets gedronken had. Ik heb natuurlijk eerlijk geantwoord. Hij vroeg of ik al eens geblazen had, en legde alles uit.
En ik blaasde. Heel lang en hard.  Je moet echt wel lang blazen! De agent vertelde nog dat er voor mij een dame van 99 jaar had moeten blazen en dat zelfs zij het kon volhouden. Ik weet niet of het waar was, maar ik weet zeker dat mijn oma van 74 dit niet zou kunnen. Het maakt niet veel uit. Ik was oké, en mocht doorrijden.

Maar u raadt het al: natuurlijk reden we niet door zonder het nodige tralalala. Mijn vrienden zouden mijn vrienden niet zijn als ze niet om een Bob-sleutelhanger zouden vragen. “Die krijg je alleen tussen kerst en nieuwjaar,” antwoordde de agent. “Krijgen we dan niks anders?” weerklonk het vanop de achterbank. De agent antwoordde dan maar met de gezegende woorden: “De telefoonnummer van mijn collega hier!”

Alle vijf onze hoofden gingen richting de collega, en alle vijf antwoordden we volmondig: “jaaaaaa!” Met het raampje open reden we in de richting van de collega. Maar helaas: “de auto hiervoor was jullie al voor.” Bummer!

Om mijn niet-alcoholische toestand een beetje te nuanceren, kreeg ik eerder die zaterdag ook nog een boete. Ik had mij geparkeerd onder den toren en had geen ticketje genomen. Niet met opzet hoor. Ik dacht gewoon dat dat niet moest na 19uur en in het weekend. Blijkbaar dus wel. Yours truly is dus 15 euro armer aan een parkeerboete.

In avant-première: Los van Jan Verheyen

Wie: Melissa en ik
Waar: Metropolis Antwerpen
Wat: avant-première van Los
Wanneer: vandaag 11 september 2008
Hoe: gewonnen via De Morgen

19u: We stappen de cinemazaal binnen en nestelen ons op één van de middelste rijen van zaal 3
19u05: Ik ga een voorraad Coca Cola inslaan voor tijdens de film
19u10: Melissa gaat pipi doen
19u14: Melissa komt terug met een zak (zoute) chips
19u15: De zak chips wordt reeds geopend
19u25: Een presentator komt de zaal binnen en begint de film voor te stellen.
19u27: De presentator roept de cast binnen.
19u28: Jan Verheyen en Sana Mouziane worden geïnterviewd
19u30: De trailers van een hoop andere Vlaamse films begint. (Note to myself: film met Wim Helsen zeker zien!)
19u45: Los begint

Het verhaal gaat als volgt. Journalist Tom Naegels wordt uitgelachen door zijn baas, heeft een opa met zo’n beetje een probleem met buitenlanders en de Belgische wetgeving, en een vriendin Tine met wie hij plannen heeft om te gaan samenwonen.
Voor een artikel gaat Tom naar een inburgingscursus waar hij Nadia leert kennen. Ze lopen elkaar nog een paar keer tegen het lijf en al snel volgt een kus.
Ondertussen is de opa van Tom gecrasht, en wenst hij euthanasie. Wat uiteraard (nog) niet mag in zijn toestand…. Voor de rest moet u maar gaan kijken. I don’t want to spoil it.

21u30: De film eindigt, en er komt nog een verrassend, en leuk afsluitstukje
21u35: Melissa en ik verlaten de zaal
21u36: Melissa gaat plassen
21u40: Melissa en ik besluiten dat het een goede film was, vol Vlaamse problematieken. Al zitten er ook grappige stukjes in. Je hoeft je dus geen zorgen te maken dat je met een hoofd vol zorgen de cinemazaal buiten komt. Over de acteurs ben ik er zelf nog niet helemaal uit. Ze waren goed, maar het is een beetje spijtig dat je ze zo hard herkent uit andere serie’s/films. Even een knoptje omdraaien om ze in de juiste rol te plaatsen is de boodschap.
21u45: We rijden weer richting Puurs.
21u55: We worden bijna te pletter gereden door een spookrijder!!!
22u15: Ik kom thuis
22u20: Ik begin te bloggen over Los van Jan Verheyen. Ja, ja, ik houd u graag up-to-date

Ramadankorting voor voetbalsupporters

Vandaag moesten onze Rode Duivels tegen Turkije voetballen. In Turkije. De wedstrijd eindigde op een 1-1 gelijkspel, maar dat is nu even niet mijn punt.

In Turkije zijn vele mensen moslim, en doen er dus ook heel wat mensen mee aan de Ramadan. Dit betekent in de praktijk onder andere dat ze pas mogen eten na zonsondergang.

Wat dat met voetbal te maken heeft? Wel, de voetbalcommentator wees er tijdens de match op dat er tegen het einde van de match beduidend meer supporters in de tribune zaten dan bij het begin van de match. De supporters die meedoen aan de ramadan gingen dus eerst een hapje eten alvorens ze het stadion in gingen. Logisch, als je al een ganse dag niet hebt gegeten.

Maar hier is wat er dan bij mij opkomt: deze moslims betalen een voetbalticket van 40 à 50 euro om alleen het einde van de match te kunnen zien? Is dat niet een beetje afzetterij?
Zou men dan niet beter een “ramadan-korting” in het leven roepen? Vanaf de tweede helft is het maar 25 euro, ofzo?

Joepie de poepie. Op naar Goedele!

De Coca Cola was op vandaag. Ik ben daar redelijk verslaafd aan, dus ging ik naar den Okay hier in het dorp om mijn cola-dorst te kunnen stillen.

In het naar de kassa gaan passeerde ik een rekje met kranten en magazines. En ja hoor, ik kreeg zin om de krant te kopen, alhoewel ik wist dat er thuis een Humo in de brievenbus lag te wachten. Dinsdag, you see.

Het Laatste Nieuws of Het Nieuwsblad? Dat was de vraag.
Tenminste totdat mijn oog op de Joepie viel! De Joepie! Het was al zo erg lang geleden dat ik dat tienerboekje nog eens gelezen, ik moest het gewoon kopen.

Vroeger vond ik dat geweldig! Lezen wat er met alle beroemde zangers en zangeressen aan de hand was. Het fantastisch vinden dat iemand van de Joepie-redactie Westlife mocht interviewen. Geweldig jaloers zijn op meisjes die een meet-and-greet hadden gewonnen met de jongens van B2K. Het leven was super op die momenten.

Deze middag was ik een beetje teleurgesteld. Het concept was nog hetzelfde hoor. De posters zaten er nog bij, het stripverhaaltje was nog aanwezig. Er werd nog steeds een lovestory geschreven.

Maar op een half uurtje had ik dat boekje uit. Het deed me niets. Ik ben het helemaal ontgroeid denk ik. Er stonden namen van bands in die ik nog nooit in mijn leven gehoord heb. From Autumn To Ashes, A Vain Attempt, … Euhm nee, doesn’t ring any bell. Ik ben te oud geworden om bij de Joepie-generatie te horen. So be it. Volgende keer koop ik Goedele.

Zelfs IK zou geen 200 miljoen euro geven voor hem!

Ik ga hier eens even van mijn tak maken. En ik ben misschien geen kenner, maar met het volgende heb ik toch problemen.

Vorige week is Manchester City overgenomen door de Abu Dhabi United Group, de investeringsafdeling van de  koninkelijke familie van Abu Dhabi (één van de Verenigde Arabische Emiraten). Met andere woorden: er is zeer veel, en ik bedoel zéér veel geld mee gemoeid.

Allemaal goed en wel, maar nu willen die Abu Dhabi’s een soort “dream team” maken van Manchester city. En daarvoor hebben ze droomspelers nodig.
Vandaag hoorde ik dat ze een bod hebben gedaan op Kaka van mijn AC Milan. Ik geef eerlijk toe dat dat al een beetje aan mij vreet. Kaka is van ons, en ja, ik ben daar egoïstisch over. Maar als je dan dat bod hoort: 200 miljoen euro. Ik herhaal: 200 miljoen euro. Dat is dus 8 miljard Belgische Frank.

Nu zijn de prijzen op de voetballersmarkt al lang niet meer wat ze geweest zijn, maar gaat dit er niet een beetje over? En we hebben het hier over Kaka van AC Milan. Ik zou er nog niet aan denken om daar iets slecht over te zeggen, maar 200 miljoen euro is echt te veel. Geen enkele speler is zoveel waard.
Voor Ruud Van Nistelrooij zouden de Abu Dhabi’s trouwens 300 miljoen euro over hebben. Nog zotter.

Ze zouden beter hun geld aan een paar goede doelen geven, en er iets nuttig mee doen. Keuze genoeg, me dunkt. Nu creeëren ze toch alleen maar een Real Madrid van een paar jaar geleden, en daar zat het ook niet snor. Geld en wereldspelers kopen is één ding (of twee), maar het moet draaien ook en dat lukt niet met geld alleen.

Opendeurdagen

In september zetten ze de deuren open in mijn omgeving. Gisteren ben ik naar twee opendeurdagen geweest.

Eerst ging het richting Bornem, naar Francamente by Eike. Eike verkoopt artisanale juwelen die ze zelf gemaakt heeft. Juwelen… I love it.

Het leuke aan de opendeurdag was dat je alles mocht vastpakken en zelfs passen. Zelfs de oorbellen. Al was mijn eerste gedacht wel meer iets van “ieuw, wie weet wie heeft dat al allemaal in zijn oren gehad.” Maar dat heeft niet lang geduurd. Ik zag verschillende mooie oorbellen, maar mijn budget liet mij maar toe om één paar te kopen. Passen en kijken met welke ik het beste stond was dus de boodschap. Uiteindelijk ben ik naar huis gekomen met een paartje vlinder-hangertjes. Schattig! Al zeg ik het zelf

Daarna was ons Katja aan de beurt. Dit ex-klasgenootje heeft sinds kort haar eigen dansschool: K!Dans. En daar hoort natuurlijk ook een opendeurdag bij. Omdat ik al een paar filmpjes van haar gedans had gezien op Youtube, omdat ik wel benieuwd was, en omdat ik het schitterend vind dat ze die stap heeft durven zetten, ben ik richting Battel getrokken om het eens te gaan keuren. En chapeau. Ze heeft dat daar goed in de hand… zelfs met eigen K!dans marchandise.

Oorspronkelijk was ik van plan om een beetje mee te dansen. Niet dat ik dat kan, maar ik kan doen alsof, toch? Helaas was ik een beetje aan de late kant gearriveerd en waren ze er al aan begonnen. Achteraf was dat maar goed ook, want die meisjes konder er wat van. Ik zou mij alleen maar belachelijk gemaakt hebben.

Kijkt u zelf maar: