… en we’re still losing. Bah!
Het was te verwachten aangezien ik er nog altijd van overtuigd ben dat mijn leven rechtevenlijning loopt met de prestatie’s van Milan, en visa versa. Mijn jobzoektocht loopt ook niet van een leien dakje. Waarom zou ik dan verwachten dat Milan scoort aan de lopende band?
Maar stiekem hoopte ik dat we zouden winnen. Van Bologna – die speelden met Gaby Mundigayi – was dat toch niet zo veel gevraagd? Bovendien konden wij gebruik maken van onze zomerkoopjes: Ronaldinho startte, en – oh my god, he’s back *insert gekrijs* – Shevchenko viel in.
Maar het mocht niet baten. We kwamen 0-1 achter, Ambrossini bracht ons nog langszij, maar tegen het einde van de match stond het alweer 1-2. En dat voor een thuiswedstrijd.
Ach, we moeten er nog wat in komen, hé. Daar zullen we het maar bij laten. Nog 37 matchen te gaan voor die scudetto uitgedeeld word. No need to panic.
Er staat een post voor u te wachten op m’n blog!