De Marie-Louise danst op en neer…

Ik ben terug van een weekje Frankrijk. De ideale afsluiter van mijn studentenleven. Inderdaad, u hoort het goed: er wacht een job op me. 1 oktober begin ik met het echte leven.

Heel de reis was amusant. Ik heb me kapot gelachen. Maar wat we donderdag deden is zéker het vermelden waard!

Dat we de villa gratis mochten gebruiken was Stephen zijn verdienste. Hij werkt bij The Flying Group en plant vluchten. Zo ook voor piloot Luc. Luc en zijn vrouw Hilde zijn de eigenaars van de villa’s in Aiguebelle. Nu wil het toeval dat Luc en Hilde zelf ook in Frankrijk waren. Niet in één van hun villa’s, maar op hun jacht.

Ze namen zondag dezelfde vlucht als ons naar Frankrijk. Toen was er al sprake van een dagje mee te gaan varen. Ik had zelf nog nooit meegevaren op een jacht, en was – net zoals mijn vrienden trouwens – zeer enthousiast.

Woensdag was de zee een beetje te wild, maar donderdag zou het ideaal weer zijn. En dat bleek!
We reden naar de haven waar we Hilde en Luc aantroffen. We kregen een rondleiding in het jacht, vaarden de haven uit en namen plaats op het dek. Het was frisjes, maar de moeite waard! Tegen dertig km/u vaarden we naar een eilandje. Een eindje van het strand bleven we liggen.

Dat was het teken om te aperitieven. Een rosé en toastjes met verschillende tapanades. Denk hierbij nog een uitzicht om u tegen te zeggen en je weet hoe de hemel er zou moeten uitzien. Daarna begonnen we aan de kaas- en salamischotel met een lekker rood wijntje. Het zonnetje brandde op onze huid (vooral op de mijne. Een tomaat of mezelf? Er was maar weinig verschil ). Na wat te hebben gepraat was het tijd om…

… te zonnen! Vooraan aan het dek! That, my friends, is the life! We waren zo naief geweest om geen bikini of zwembroek mee te nemen “want op zo’n boot is er altijd veel wind”. Gelukkig was Hilde zo vriendelijk om ons wat bikini’s te lenen. En met donker ondergoed kom je ook al ver. Een duik in de volle zee was er natuurlijk ook bij. Het water was zalig! En de loopbrug deed dienst als springplank.

Na het natte gedeelte kropen we terug op het dek om ons te laten opdrogen. De dobberende boot wiegde ons allen in slaap. Maar toen we de motor opnieuw hoorden draaien waren we plots opnieuw klaarwakker. We vaarden immers terug naar het vaste land, en daar was die frisse wind weer.

Toen de boot terug geparkeerd was sloten we de dag af met nog een drankje. We waren allemaal moe (van eigenlijk niets te doen), maar tegelijk zo gelukkig. Eén dag om niet zomaar te vergeten!