Om de één of andere bizarre reden zat ik vandaag met het liedje dude looks like a lady van Aerosmith in mijn hoofd. Bijna gans de dag dan nog wel.
Trouwens… Ik ken dat liedje nog maar een jaar (ongeveer), en ik denk niet dat ik het in normale omstandigheden geweldig zou vinden. Maar nu wel. Waarom? Omdat dat liedje wordt afgespeeld in de Rock ‘n’ Roller Coaster Starrin Aerosmith in Disneyland Parijs.
Ik las er over hier en hier. De “er” in vorige zin is de campagne van Brabantia. Je kent dat merk ongetwijfeld!
Ik vind het een leuk initiatief, en een leuke, originele marketing strategie. Het is leuk voor Brabantia: zij krijgen gratis reclame. Tenminste als je positieve dingen schrijft. Het eerlijke is dat je lekker je eigen mening schrijft. Vind je een product minder goed, so be it. Zelfs dat is nog positief voor hen want er wordt dan zowiezo over Brabantia gepraat.
Fijn is ook dat ze zelf ook een blog bijhouden. Op de blog kan je je trouwens inschrijven. Als je wil meedoen: klik hier.
Anyway, deze morgen kreeg ik een mailtje dat ik mee op hun bloglijstje stond. En dus ging ik eens een kijkje nemen in onze keuken. Ik ken het merk wel, maar aangezien ik niet de persoon ben die bij ons thuis keukengerei aankoopt, was ik niet helemaal zeker of we wel producten van Brabantia hebben.
De Brabantia vondst in onze keuken bleek goed mee te vallen. Dit keukenprinsjes ownt keukengerei zoals een pizzaroller, spaghettilepel, spatel, pureestamper, bakspaan, soeplepel, voorraadbussen, broodtrommel,… van het merk.
Van de spatels en lepels en dergelijke heb ik niet echt een mening. Ze doen dienst, ze doen dat goed, maar ik gok dat elk ander merk dat ook wel zal doen?
De broodtrommel en voorraadbussen doen ook dienst, maar daarnaast zijn ze ook mooi! leuk designtje!
Update: na op hun site te zijn gaan neuzen kwam ik te weten dat Brabantia ook badkamer- en wasgerief heeft. Who knew?
… ik na 11 maanden een wit t-shirtje met spaghettibandjes te hebben bezit, en het regelmatig te hebben gedragen, eindelijk heb ontdekt dat het plastiekje dat het etiket met de kledij verbind er nog aanhangt?
Stap 1: speculaties over het feit dat Bart De Pauw een filmscript aan het schrijven is.
Stap 2: Bart De Pauw heeft een script geschreven en gaat samen met Erik Van Looy de film maken.
Stap 3: er verschijnen trailers van de film op het internet. Mijn interesse wordt gewekt.
Stap 4: de film komt uit, de pers en andere zijn enthousiast.
Stap 5: ik geraak tot in de cinema en kijk Loft.
Beter dan De Zaak Alzheimer. En die was al heel goed! Het verhaal is een beetje Cluedo-achtig. Wie oh wie heeft de moord gepleegd. Met dat verschil dat de plaats bekend is. Het verhaal wordt gepresenteerd met een leuke invalshoek. Flashbacks zorgen ervoor dat je beetje bij beetje tot bij de moordenaar komt. Verrassend einde, verrassende moordenaar en een verrassend waarom.
Loved it! Wie hem nog niet gezien heeft moet dat nu gaan doen!
Je hebt het waarschijnlijk al gehoord van David Beckham? De Britse voetballer komt vanaf januari een beetje voor mijn Milan spelen. Een beetje, ja. Eigenlijk speelt Beckham in Amerika, maar omdat het seizoen daar op andere tijden loopt dan in Europa kan hij, om zijn conditie op peil te houden, ook in Europa spelen.
Het heeft gekieteld om er iets over te schrijven. Tot nog toe heb ik het niet gedaan omdat ik constant van idee verander. Is dit wel goed voor Milan? Zeker is alvast dat het goed is voor de commerce. Ik ben benieuwd hoeveel Beckham-shirts er over de toonbank zullen gaan. En nog meer benieuwd naar de documentaire die Berlusconi over de transfer zoekt te maken.
Maar er is iets toffer om over te roddelen in het hele Beckham/Milan verhaal. Victoria (mevrouw Beckham en ex-Spice Girl) komt blijkbaar niet mee naar Milaan. Which I don’t get, by the way. Als uw man, uw geliefde, uw bijna-alles voor lange tijd naar de andere kant van de wereld verhuist ga je toch gewoon mee? En dan nog naar Milaan, dé modestad bij uitstek. Maar zij blijft dus lekker in Amerika. Dat is één.
Twee: Beckham heeft een appartement gekocht in Milaan. Helaas voor Victoria is dat appartement op een steenworp van de Milanese hoerenbuurt. Niet gezegd dat hij er van gaat profiteren natuurlijk. Maar wat was dat ook alweer van de kat en de melk?
Soit, u hoort het… er is hier een hele Beckham/Milan -soap gaande… welke ik met veel plezier volg 
My god! Gisteren schreef ik jullie nog dat ik een brief had teruggevonden die ik naar De Droomfabriek had geschreven.
Weet je wat er op deze eigenste moment op tv is? Op Peter Live? De wens van Sean van Nailpin. De wens die hij ooit naar De Droomfabriek schreef.
Ik kan alleen maar zeggen: freaky!!!
Je hebt vast al gehoord van CJP? Deze week kreeg ik er een boekje van in mijn brievenbus. Toen ik het vluchtig even doornam tijdens het eten viel mijn oog op een wedstrijd. Een wedstrijd die ik eigenlijk al langer kende. Een wedstrijd aan welke ik al vaker had willen meedoen.
Om de één of andere reden is dat er nooit van gekomen. Jongeren tussen 16 en 26 kunnen een kortverhaal schrijven en dat inzenden naar CJP. Interesting toch? Nu werk ik, en hoef ik dus ’s avonds geen opdrachten meer te maken… Ik zou dit jaar dus écht kunnen meedoen. Ik had zelfs al een thema afgesproken met een vriendin. We zouden allebei schrijven over “voordromen”.
Voor de onwetende: het is iets heel puberaals. Net voor je gaat slapen bedenk je een verhaal met jezelf in de hoofdrol en nog een andere mannelijke, hete beroemdheid. Je speelt natuurlijk niet jezelf. Eerder een populaire presentatrice, of een rijke advocate, of een succesvolle wetenschapster,… die dan toevallig de beroemdheid tegenkomt in de lift van pakweg het atomium.
Anyway, de voordroom wordt tot in de kleinste details verzonnen. Je mag niets aan het toeval overlaten.
Alles ging goed tot ik gisteren ging kijken voor wat meer informatie op de website. Er staat helemaal niet tot wanneer je je inzending kan insturen. Er staat wel “Check hier vanaf 27 oktober of jouw verhaal bij de 20 beste verhalen hoort!” 27 oktober? Dat is maandag! Ik gok dus dat ik lichtelijk te laat ben.
Jammer. Weer een jaar wachten dan maar…
Zet je schrap voor een onthulling van niemand minder dan mezelf 
Ik heb namelijk een brief teruggevonden t.a.v. De Droomfabriek die ik schreef in het derde leerjaar.
Nu ik hem teruglees, is het best grappig. En ook wel heel beschamend. Vooral omdat ik het toen wel méénde! My god, waarom heb ik niet gewoon om een gigantisch grote megapizza gewenst? Of om een bungeesprong? Of om een ritje in de allerhoogste rollercoaster?
Nee, ik wenste een EHBO-cursus met prinses Astrid. En voor u oude videobanden gaat opzoeken… Het is nooit op tv geweest. De brief is ook nooit opgestuurd – wat logisch is, anders had ik hem nu ook nooit terug kunnen vinden. Ik vraag me af of het iets had geworden als ik hem wel had opgestuurd.
Pas op: ik had goede argumenten, hoor. Prinses Astrid was toen nog voorzitster van het Rode Kruis. Rode Kruis – EHBO… u snapt de link? Bovendien is een cursus EHBO toch altijd leuk meegenomen? Wie weet redde ik daarna wel het leven van één of andere waaghals.
Voor mijn laatste argument zat ik op de kap van zieke kinderen. Ik vond dat zieke kinderen altijd veel meer aandacht krijgen: ziekenhuis clowns, Make a Wish, cadeautjes, veel bezoek, surprise visits van favoriete zanger(es),… Ik vond dat ik als gewoon, normaal kind ook wel eens op tv mocht komen. En dan nog liefst met een prinses
Ach, ik was 8, en een geweldig jaloers kind. Dat die kinderen ook hard afzagen, kon mij duidelijk niet deren.
Ik zou hier eigenlijk nog een geweldig interessant postje moeten schrijven over de zaterdag. De zaterdag was namelijk een drukke, leuke, mind-openende dag voor mij. Thing is… het zou een gigantisch lange post worden, en ik heb vandaag niet veel zin meer om te schrijven.
Daarom roep ik iedereen op zijn fantasie te laten werken bij de volgende chronologische termen:
vroeg opstaan – High School Musical 3 – Mechelen – partyhoedje – Gent – lekkere Italiaan – Chippendales – gillen – betasten – open monden – nachtwinkel – Sint Pietersplein – I never never – café’s – discotheek – oude bekenden – waarheid, duven, of doen – schraal – moe – eerste trein – koud – bedje!!!
… u weet wel…
Gisteren, 18 oktober 2008 was een historisch moment voor Evita blogt. Gisteren passeerde hier namelijk de 50.000ste bezoeker.
De facts:
Next stop 100.000?
Recente reacties