Antwerpen – Mechelen: 3-1

Donderdag: concert Clouseau te Antwerpen
Vrijdag: kotfeestje te Antwerpen
Zaterdag: optreden Geert Hoste te Antwerpen
Zondag: verwenuurtjes te Mechelen

Later uiteraard meer…

Sjakossen in boetieken van Valerie de Boosere

U kent wellicht de groep Clouseau? En dan kent u wellicht ook Koen Wauters? En misschien wel diens vrouw Valerie de Boosere? Misschien weet u zelfs dat Valerie sinds kort haar eigen winkel heeft geopend?

Wat u hoogstwaarschijnlijk niet weet is dat ik elke dag voorbij die winkel rijd. En wat u nog veel minder kan weten is dat daar tot voor kort een mooie grote oranje, waarschijnlijk veel te dure – voor mijn portemonnee – sjakos in de etalage lag die ik kei graag wil! Zelfs al heb ik ze nog niet van dichtbij bekeken!

Maar ik heb het niet begrepen op shoppen in van die boetieken. Je loopt daar meestal alleen rond, dus vestigt de verkoopster al haar aandacht op je. Je voelt je bekeken, en voelt je haast verplicht om iets te kopen…. And that’s a problem, want: stel dat die handtas dichtbij helemaal niet zo leuk is, of véél te duur? Ik ken mezelf, ik durf dan niet anders dan ze toch kopen.

Overigens: morgen ga ik naar het groepje-van-de-man-van-de-eigenares-van-de-winkel-waar-de-mooie-handtas-zich-bevindt kijken.

En wat doet u op maandagavond?

Inderdaad… naar de Slimste Mens Ter Wereld  kijken.

2 x Luxemburg voor de prijs van 1

En wat deed Evita nog dit weekend? Luxemburg! Groot Hertogdom Luxemburg meer bepaald. Ik weet dat Parijs of Milaan veel interessanter had geklonken, maar ik had zo mijn redenen om Luxemburg aan te doen.

Reden 1: Stef, een vriend die enkele maanden in Luxemburg studeert. Hij zit daar in één of ander boerengat waar weliswaar een zwaar vervuilende staalfabriek gevestigd is.  Persoonlijk vond ik Luxemburg wel een gezellig landje maar wij zaten in Esch (iets groter dan het boerengat van Stef), en maar één dag. Even bijpraten, iets eten, iets drinken, … én een Luxemburgse kerstmarkt mét Gluhwein.

Reden 2: Tom Van Den Bosch. Een andere vriend die aan veldrijden doet. Toevallig moest hij op 10 km (tja, Luxemburg is niet groot) van ons hotel koersen. En dus gingen wij als echte routiniers supporteren. Ik weet niet of hij er veel van gehoord heeft maar ik heb veel “komaan tom!” geroepen… en het heeft geholpen. Hij was derde na Commeyne en Verstraeten, twee profs. Goed gereden dus!

Drop it like it’s hot

Dit weekend ging ik op…. dropping! Yes,  yes, Evita zoekt het avontuur op. En avontuur was het, hoor.  Een beetje een te lang avontuur, een te lang avontuur dat ik de eerst komende vijf jaar aan mij voorbij ga laten gaan… minstens!

Ik was ooit al eens op dropping geweest. Lang geleden. In mijn herinnering was dat geweldig leuk.
Deze dropping was een initiatief van de Mechelse politie. Ik was helemaal niet van plan mee te gaan, maar omdat ik zo lief en medelevend ben (ahum, écht!  ) ben ik toch maar meegegaan. Er was mij ook beloofd dat er jenever zou zijn onderweg…

Gewapend met een zaklamp en ongelooflijk unfashionable wandelschoenen gingen we om half 8 naar de plaats van vertrek. We kregen een broodzak over ons hoofd en werden ergens gedropt. De “ergens” werd al snel ontrafeld door mezelf. Mij krijg je niet zomaar gedumpt hoor Het eerste het beste huis had het adres op de brievenbus prijken, tja.

Als snel stonden we voor dillemma 1: “Als je de mis-en-plis bent tegengekomen, sla dan links af.” Cryptische omschrijving voor “Kapsalon Gaby” Probleem was dat er vlak, maar dan ook vlak voor, een straat linksaf was… verder zagen we geen afslagen meer. Dus besloten we die straat maar in te slaan… Wrong, we were so wrong!

Dat was de eerste fout. En jawel, zo volgden er nog wel een stuk of 10, 20.
Soit, na door velden, glibberige slijkwegen, weien vol koeien, en over onveilige bruggetjes te zijn gestapt, en/of geslenterd kwamen we aan op de eindplaats. Daar kregen we te horen dat er al twee groepen hadden opgegeven, en er een groep voor ons op eigen kracht was binnen gekomen.
We mogen dus de zilveren medialle bij ons palmares rekenen. I am so proud.

Nu, achteraf bezien, viel het allemaal wel mee. Op de moment zelf was ik moe en wou ik duizend keer liever in mijn lekker warm bedje liggen.

Klikdoof naar Donna luisteren

Al enkele weken loopt op Radio Donna de top 5000. Ik moet zeggen dat dat goed meevalt. De radiozender doet elk jaar in december een top. Meestal een top die het aantal liedjes heeft van het jaar waarin we ons begeven.
Ik vind Donna een fijn radiostation. David Van Ootegem krijgt (kreeg) mij elke ochtend moeiteloos aan den draai, en Dave Peeters zorgt (zorgde) voor een aangename rit naar huis ’s avonds. Maar die eindejaarstop vond ik nooit echt fijn. Hij zit boordevol liedjes die ik niet ken, waar ik nog nooit van gehoord heb, en die ik dus niet kan meezingen. Vaak zijn er dat zo meerdere na elkaar, waardoor ik al snel afhaak. Als er dan eens een goed nummer is, hoor je het natuurlijk maar één keer. Not my cup of tea dus.

Dit jaar zou het eigenlijk de top 2008 moeten zijn. Ware het niet dat Donna helemaal wordt hervormd begin januari, om niet te zeggen “wordt opgedoekt”. En dus doet Donna iets speciaals: de top 5000. Which I like I must say. Ik weet niet waarom maar nu lukt het mij wel om niet van radiokanaal te veranderen. Misschien is het omdat ik alweer een jaartje ouder ben ondertussen en mij meer opensta voor nieuwe/oude muziek? Wie zal het zeggen.

De wedstrijd die verwerkt zit in de top 5000 is er eentje met kliks. Kliks, ja. Als je een klik hoort in een liedje moet je smssen naar Donna en maak je misschien wel kans op een fototoestel met 10 megapixels. Het is niet dat ik dat fototoestel zo graag wil winnen – ik heb een leuk toestel – maar ik heb nog nooit, echt nog nooit, die klik gehoord! En ik heb al vele luisteraars zo’n toestel horen winnen, which means dat er al vele kliks aan mij voorbij gegaan zijn. Eén keer dacht ik zo’n klik gehoord te hebben, was het niet waar. Ach ja, ik zal wel klikdoof zijn. Niet het einde van de wereld.