In de provincie Antwerpen. In de provincie Antwerpen, in een dorp named Puurs. Meneer Nicolas van Janez Detd blijkt dat nog niet zo goed door te hebben. Op de live chat van TMF  beantwoordde hij de vraag wanneer ze nog eens in Oost-Vlaanderen optreden met de woorden “binnenkort treden we op op Pukema in Puurs.”

Nu wil het toeval dat ik hiernaar zat te kijken, en dat ik toevallig ook nog eens in Puurs woon. En Puurs, my dearest Nicolas, is in Antwerpen. For sure.
Ik begrijp natuurlijk de vergissing, want let’s face it: Puurs ligt in het uiterste hoekje van de provincie, nogal dicht tegen de grens met zowel Vlaams-Brabant als, jawel, Oost-Vlaanderen.

Tot zover mijn Aardrijkskundige levensles voor Nicolas. Laten we het verder maar eens even hebben over Pukemarock! Ik ben geen festivalganger, maar aangezien dit festivalletje in eigen dorp te doen is zien ze mij daar toch elk jaar opduiken.

En dit jaar is het een goed jaar! Met zelfs een dag meer festivalvreugde. Persoonlijk kan ik enkel vrijdag aanwezig zijn, maar omdat dat misschien niet voor jullie geldt onthoud ik jullie niet van deze geweldige site waar je alles op vindt wat je moet weten.

Enkele spoilers van de site: Stash, De Kreuners, Zornik, Milk Inc, Dada Life, Gabriel Rios, Anouk, Yevgueni, De mens, Gorki, The Clement Peerens Explosition,… en natuurlijk Janez Detd

Well, well, well… ik denk dat onze videorecorder de komende zomervakantie op donderdagavond voor mij gereserveerd zal zijn. Ik denk dat niet, ik weet het zeker!

Op donderdagavond begint VIJFtv immers met het uitzenden van Gossip Girl. En dat MOET ik nu eenmaal zien! Ik heb al twee boeken gelezen van de Gossip Girl-serie, and I loved them! Dus die serie moet ik nu ook zien.

Even heerste er een kleine vorm van paniek in mijn hoofd. Voor zo’n 2 seconden lang. Twee seconden waarin ik even vergat dat er ook nog zoiets bestaat als een videorecorder. Want ik heb natuurlijk op donderdagavond andere verplichtingen. Die misschien wel even leuk of zelfs leuker zijn dan Gossip Girl.

Donderdagavond is Parkpop-avond in Mechelen. Niet “wauw, daar laat ik al mijn andere plannen voor vallen”, maar het is wat je er zelf van maakt. En wij maken er meestal wel gezellige avonden vol lachbuien van. Bovendien wordt de avond bijna altijd afgesloten in den Barramundo. Waar ik absoluut niets op aan te merken heb… buiten dan het feit dat ze daar geen Sex on the Beach serveren.

Anyway, wat ik dus wou zeggen is dat Gossip Girl best de moeite is om eens te checken!

Het kan aan mijn eigewijze oren liggen, maar lijkt het refrein van dit niet op het refrein van dit? Of het doet er toch aan denken, niet?

Ik heb altijd de neiging om and you wake up in the morning and your head feels twice the size. Where you gonna go? Where you gonna go? Now you’re big in Japan?  te zingen.

Wel aanstekelijk anders, dat Amy Macdonald-liedje.

… zoals de Duitsers zouden zeggen. U raadt het al: I’m back from Italy.

In het kort: het was grappig, druk, vermoeiend, warm (als in heet) indrukwekkend mooi en soms ook freaky.

In het ietsje langer:
Wat zeker te vermelden is qua cultuur:

• Uffizi
• Galleria dell’Arte
• Piazza Michelangelo
• Ponte Vecchio
• Campo + Torre del Mangia
• Colosseum + Forum Romanum + Palatino
• Trevifontein
• Vaticaanse Musea
• Napelse haven
• Pompei

Wat zeker te vermelden is qua niet-cultuur:

• Op het vliegtuig zitten met Adriaan Van Den Hoof
• In het geheim opdrachten verzinnen voor Ann en Marijke
• Ons zwembad in Rome
• Met een gladiator op de foto, die het nodig vond een handkus te geven
• Rondcruisen met de hete kerel van de camping…. in een golfkarretje!
• Italianen die ons proberen te versieren in Siena
• Italianen en andere die ons met een luide *whooo* proberen te versieren op de camping in Rome
• De “Wij zijn twee vrienden hoebahoebahop hop hop”-dans
• …

En nog zoveel meer. Maar geen nood! We zijn zo vriendelijk geweest om van al onze dagen een videodagboek bij te houden. En Joke en ik hebben stiekem ook van de uitdagingen voor Ann en Marijke filmpjes gemaakt.
Dus voor de gelukkigen die Facebook hebben: klik, kijk en lach!
Ook voor geweldig spontane foto’s kunt u terecht op mijn Facebookaccount, hehe.

Dag 1: Pisa + Firenze
Dag 2: Firenze
Dag 3: Siena

Uitdaging 1: haartjes

De rest komt ongetwijfeld later

Mhihihi De Tour de France is begonnen. En dus is Michel Wuyts weer in zijn nopjes. Op die mens wordt elk jaar weer kritiek geleverd en er worden elk jaar opnieuw grapjes over gemaakt. Lees er Uitlaat in Humo maar op na.

Ik denk ook soms van: “ho, God, wat zégt hij nu?!”. Hierjuist bijvoorbeeld. Ik luisterde maar met een half oor - ben ondertussen ook het weer in Firenze aan het opzoeken en in Hou Je Mond van Sophie Kinsella bezig. Wuyts en co-commentator van dienst Kevin De Weert waren iets aan het vertellen over Johan Vansummeren. Voordat iets was blijkbaar zijn lengte van belang. Maar omdat Wuyts niet wist hoe groot Vansummeren nu juist is besluit hij maar via de televisie een oproep te doen aan de vriendin van Vansummeren. Of ze de juiste lengte van haar vriend niet even wil doorsms’en…

Die stiekemert wil gewoon de gsmnummer van de vriendin van Vansummeren bemachtigen, ja!

Ik ken niet veel van honden. Het enige wat ik weet is dat ik niet in die beesten hun ogen mag kijken… Dan hebben ze door dat je er schrik van hebt en komen ze zeker naar je toe. Big no no dus.

Wat ik nog weet over honden is dat het zoogdieren zijn.  En op een zekere leeftijd gaan zoogdieren ontwikkelen. Mensen krijgen borsten of een baard. You know the drill.
Bij honden echter had ik daar nog nooit over nagedacht. Tot ik daarnet naar een aflevering van Sex And The City keek. Meisjeshonden kunnen ongesteld worden! Eigenlijk is het logisch allemaal. Maar ik heb echt nog nooit een hond gezien die een streepje bloed achterliet.

Logischer wijze zouden katten dan ook hun regels krijgen. Mijn kat is een vrouwtje. Ik heb nog nooit iets gemerkt bij haar. Plasil is wel gesteriliseerd. Maar tenzij dat anders verloopt als bij mensen zou ze dus ook nog haar maandstonden moeten krijgen? It would explain the bichyness ^^

As you know ondertussen vertrek ik maandag naar Italië. Voornamelijk om te citytrippen. Wat betekent dat we heel veel gaan moeten stappen.

Veel stappen… uhu… dat betekent deftige schoenen. Ik denk dat ik hier thuis zo’n 10 paar schoenen heb staan. Maar om daar mee te gaan citytrippen? Nee, I don’t think so.

Gelukkig zijn het solden! De vereisten:

• Ze moeten er fashionable uit zien. We gaan naar Italië hé: het land van de mode. bovendien gaan we naar de steden. Dus moeten ze er zeker deftig uitzien!
• Ze moeten goed zitten: niet te groot (ook niet ietsje), niet te klein. Ze mogen niet snijden: niet aan de hiel en niet aan de tenen.
• Ze moeten een hak hebben. Platte schoenen ben ik niet meer gewoon. Als ik lang met platte schoenen rondloop krijg ik pijn in mijn scheenbeen. Een hak is dus vereist.
• De hak mag niet te dun zijn. Hoe breder de hak, hoe beter. Waarschijnlijk hebben ze in die steden wel kasseistenen liggen. En met dunne hakken kan je makkelijk tussen de stenen blijven steken. Bovendien lijkt het mij beter om een brede hak te kiezen als je een hele dag moet sightsee’en.

En zo begon de queeste naar de juiste schoenen. Dinsdag in heel Mechelen (of toch het Bruul-gebied) niets gevonden. Ik begon de moed al wat op te geven.
Maar toen ik daarjuist naar het Kruidvat ging om zonnemelk (ook heel hard nodig), passeerde ik de Shoe Discount. Na een kwartier in de winkel te hebben rondgedwaald veel mijn oog op een bruin sandaaltje. Ik paste ze, et voila… Mijn citytrip-schoenen waren gekozen. Het beste van al… ze kostten maar 11 euro! Lang leve de solden, en lang leve Shoe Discount.

Voor alle zekerheid toch nog even opnieuw het Kruidvat in gegaan om Compeed te kopen. You never know!

De laatste dagen waren op zijn minst gezegd druk, druk en nog eens druk… Meestal druk op een goede manier, hoor. Don’t get me wrong.

Woensdag en donderdag waren er de Eind TD’s die tot een kot in de nacht, or shall I say morning, duurden. Eerst eentje van mijn eigen studentenclub Limburgia, en de dag erna een van Retabo. Party, party, party… en verhalen met hopen! Zo waren er de Anburgers, mijn val op Lac du Connemara, onderonsjes met Hansje pansje kevertje aan de vestiaire, veel te veel tequila, gemiste huilbuien, enzoverder…

Dan waren er twee bbq’s. Eén bij Koen thuis met enkele Mechelen-vrienden, en de dag erna bij Kari, samen met mijn PoMul-vrienden. Beiden bbq’s waren zeer gezellig, geweldig geslaagd en zeker voor herhaling vatbaar Ik heb mij kapotgelachen! Eigen verhalen verzinnen bij het kijken naar kaskrakers is nu eenmaal my thing.

Zondag zijn we vervolgens de kermis in Mechelen gaan checken, waar ik met Joke de fout heb begaan in “het ding dat verschrikkelijk veel over de kop draait” te gaan. Een flinke onderschatting. But we survived. Voor de rest 9 f*cking euro uitgegeven in het f*cking lunapark, en inderdaad…. niets gewonnen. Gelukkig hebben we ook nog eentjes gevangen en zijn we dankzij Joke en Marijke wel een kroontje (dat licht geeft) en een balpen rijker.
Daarna een eventjes de sfeer gaan opsnuiven op het Ottertrotter Festival. En dan richting Ann om naar de finale van het EK te kijken en Michael Ballack op te geilen.

Maandag was het D-day. De proclamatie dus… En… uhu, yours truly is voor een tweede keer afgestudeerd! U zit hier op de blog van een gediplomeerd Multimedia-artiest
En dat moest natuurlijk gevierd worden! Terrasjes van de Prof en den Boesj onveilig gemaakt, en daarbij wel nek, schouders en armen verbrand door het zonnetje.

Wat maakte dat ik er tijdens de eerste dag van de solden nog steeds rood uitzag… maar dat weerhield mij niet van het shop-til-you-drop-symptoom. De buit? Een rood topje met spaghetti-bandjes, een kaki topje zonder mouwen, een wit topje zonder mouwen met een rood zon-achtig iets erop, een korte zwarte rok (beetje poeffie), witte legging met kant onderaan (om onder de korte rok te doen ), een bruin uitgaanstopje met veel te diepe decolleté (maar voor 3,88€ liet ik dat echt niet hangen!), een kei schattig kleedje, en een deftige jeansbroek.

Woensdag - gisteren - was het kuisen geblazen, en ’s avonds zijn we ein-de-lijk Sex And The City the movie gaan kijken. Waarna we de avond besloten of te sluiten in de Barramundo met cocktails. Voor mij echter geen cosmopolitan zoals de meiden van Sex And The City, maar een goede tequila sunrise!

Vandaag was het nog meer schoonmaken wat de klok sloeg, maar ik kreeg in de loop van de dag wel een leuke verrassing aan mijn deur! Een postpakket voor mijn verjaardag van Lies, Val, Sig, Sofie en Bert! *Superhard merci!!!*

Tussendoor heb ik ook nog gewerkt aan From Italia With Love. Onze reis naar Italië moest toch een titel krijgen, nietwaar? De planning is volledig klaar. We weten wat we gaan doen, wanneer we wat moeten doen, hoe lang de treinritten duren,…
Ann is op deze moment nog druk bezig aan onze (jawel, we make it ourselves) gidsboekjes. Zo hoeven we geen massa’s boeken mee te sleuren van alle plaatsen die we aandoen. Wij maken onze eigen brochures wel! De cover is mijn ontwerp And yes, I’m proud of it.

Voila, tot zover mijn excuses om een week lang niet geblogd te hebben.

Ben het al vaker tegengekomen in blogland, en aangezien ik stiekem toch een meeloper ben:

Maandag is yours truly 22 jaar geworden. Ik heb nooit problemen gehad met ouder worden, maar nu voelt het toch raar aan. Niet dat 22 jaar oud is… God! Not at all. Maar het probleem ligt eerder met het juist nu verjaren. Nu, op het eind van het schooljaar… op het eind van mijn allerlaatste schooljaar! Het is écht een keerpunt dus. Vanaf nu begint het echte leven. Gaan werken, zelf belastingen betalen, niet meer spijbelen, niet meer midden in de week nachtjes door gaan feesten. You know,… it’s kinda scary.

Anyway, verjaardagen zijn ook leuk natuurlijk… je krijgt cadeautjes enzo ;-). Voice, de buit:

• Natuurlijk pré, gelijk ze zeggen
• Coca Cola. Ik ben verslaafd, ziet u. De hele dag door, van ’s morgens tot ’s avonds drink ik het Zwarte Goud
• Zoute chips. Niet verslaafd, maar wel typisch mij, I think… ik lust geen andere chips dan zoute
• Colabezen. Mijn lievelingssnoepjes
• Stoofvlees + ansjovis. Hier zit een story achter. In het kort: - en u zal mij gek verklaren, maar I’m very serious - ik heb ooit heel veel ansjovis op mijn bord geschept in een restaurant in de veronderstelling dat het stoofvlees was. En ik lust helemaaaaaal geen ansjovis
• Oorbellen
• Een kaart voor in mijn fototoestel. Eindelijk! Hehe, ik heb dat toestel al meer dan 2 jaar en om de één of andere reden komt het er nooit van zo’n kaart te kopen. Maar nu kan ik zalig veel foto’s trekken, en filmpjes maken. Bij deze: er zal een film-dagboek komen van onze reis naar Italië!
• Een fles badschuim. Toen we onze badkamer vernieuwden besloot de mama dat we geen ligbad meer nodig hadden. Een douche was genoeg… damn, ik mis dat ligbad! Zo hard! I need it!!!
• Forza Milan magazine. Ik wist helemaal niet dat ze dit verkochten in België!!! Oh, en like it is meant to be: poster van de maand: Nesta!