Archief voor augustus, 2008

‘Pfrrrrt ptssst pah” a.k.a. beatboxen

Weet je wat ik niet kan? Oké, don’t answer that one. Mijn zelfvertrouwen zou wel eens diep kunnen zakken want er is nogal veel dat ik niet kan. Daaronder valt zeker en vast beatboxen.

Beatboxen zou ik omschrijven als ‘geluidjes maken met je mond’. Beatboxen omschrijven kan dus simpel, maar het beoefenen ervan? Niet zo simpel. Probeer het maar eens. Een pfrrrt ptssst pah lukt mij nog wel. Maar om er echt iets samenhangend van te maken zal ik nog veel mogen oefenen, je pense.

En dan moet je weten dat samenhangende geluidjes nog niet genoeg zijn. Het moet ook goed klinken, net zoals een instrumentaal liedje. En alsof dat nog niet genoeg is, moet je tussen – of op – de geluidjes ook nog eens tekst kunnen zingen. Talent vereist dus.

Laatst was ik bij Jasmine thuis. En guess what? Haar vriendje is zo’n talent. Misschien heb je er zelfs al eens over gehoord? Fatty K? Hij trad nog op in het Swingpaleis, of op de Radio Donna Zomertour.
Anyway, ik heb hem laatst dus bezig gehoord. Hij beatboxte onder andere een liedje van Justin Timberlake. Ik zweer het: DAT moet je kunnen hoor. Zo zingen en muziek maken met diezelfde mond.

Fatty K – Lonely

Advertenties

De nieuwe GSM

Mijn vakantiewerk zit er op, … en ik ben betaald. Wat, zoals gezegd, zoveel betekent als “Evy heeft een nieuwe GSM”. Vandaag was dus de dag dat ik naar het Waasland Shopping Center reed om mijn nieuw mobieltje aan te schaffen.

Het is een roze geworden, een knalroze! Heel girly dus, maar ik ben dan ook een meisje dus het is gerechtvaardigd, toch? Buiten een meisje ben ik ook een beetje gierig, to be honest. Er lagen drie à vier soorten roze GSM’s, maar natuurlijk heb ik de goedkoopste genomen.

Een Samsung M610. Goed genoeg voor mij. Als je van een Nokia 3310 komt is dit een heel speelparadijs. Ik heb er dan ook mijn werk al mee gehad hoor. En jawel: ik heb zelf al een paar keer al vloekend gezegd dat ik beter mijn 3310’tje had gehouden!

Ten eerste – en dit was geheel mijn fout, en heeft eigenlijk niets met de GSM zelf te maken – was er de verandering naar een abonnement. Ik had per ongeluk de foute GSM-nummer tegen de meneer gezegd: 0497 in plaats van 0494. Natuuuuuuurlijk had ik dat pas door toen ik thuis was en kon ik helemaal terug naar St-Niklaas rijden. Gelukkig is dat in orde gebracht.

Dan wou ik toch graag een berichtje sturen. De woordenboek stond aan. Iets wat ik nog nooit gebruikt heb. Iets wat ik ook nooit zal gebruiken. Ik kon “hi” typen… onbewust, want ik wilde eigenlijk “hey” zeggen. Verder kreeg ik geen verstaanbaar Nederlands woord op mijn schermpje. Vanalles geprobeerd, maar ik kreeg de woordenboek niet af.
Uiteindelijk toch maar eens in het gebruikersboekje gelezen en ontdekt hoe ik de woordenboek afzet. Dus ook berichten sturen lukt me al ondertussen.

Daarna wou ik graag mijn beltoon veranderen. Ik heb bij de GSM een geheugenkaartje gekocht. Ik stak dat in de laptop en zette er wat liedjes op. Daarna het kaartje in de GSM en ik kon de liedjes van op het kaartje afspelen. So far, so good. Maar om een liedje als beltoon te krijgen, ging het iets minder vlot. “Geheugen is vol”… telkens weer. Uiteindelijk de spelletjes van mijn GSM gewist en een liedje dat minder dan 3MB is kunnen kopiëren naar de telefoon.

Anyway, Broad Daylight van Gabriël Rios staat nu als beltoon ingeteld, maar ik denk dat ik mijn onnozel Nokia 3310-ringtoontje nog ga missen, hoor. Al is hij nog niet helemaal weg (zie Marianne,… ik ben geen hele verrader 😉 ) De verkoper kon er mij nog 5 euro voor geven, maar ik heb geweigerd. Mijn broer zijn GSM is defect, en hij heeft geen budget om een nieuwe te kopen, dus… als hij braaf is… mag hij mijn Nokia’tje hebben 😀

Vippen met Charel

Gisteren een Maanrockje gedaan. Dat verdient natuurlijk een… verslag! En dan gaan we meteen ook eens testen hoe regelmatig Joke mijn blog leest. ‘Cause I got a surprise 😀

In korte lijnen: alleen optreden Stan van Samang gezien. Was wel goed. Tappen Ijzerenleen. Niet veel volk. Veeeel gebabbel.

Na alles te hebben opgeruimd zetten we, desondanks mijn pijnlijke voeten, koers naar het stadhuis voor de VIP-afterparty! Geweldig! En ook geweldig fout. “Dit is de allereerste keer”. Die zin schets een beeld, toch? Ik ben niet zolang gebleven, maar in die tijd dat ik er was…. man, man, man.

Wie er ook was – en dat zal Joke meer interesseren – was Charel van The Magical Flying Thunderbirds. Sympathieke man, echt waar! Hij en Anissa Temsamani bleven tussen het volk staan en trokken niet, zoals alle andere asociale artiesten, naar hun eigen artiestenfeestje 😉

Maar Charel dus. Ik weet dat als ik het niet had gedaan Joke mij had dood gedaan. Ofwel mij voor de rest van haar leven had genegeerd. Een handtekening vragen moest dus wel. Ik durfde niet zo goed eigenlijk, maar met de hulp van Kelly en Charlotte was het allemaal geen probleem meer. En Charel zelf vond het ook super fijn.
Hij maakte zelfs een praatje. “Of we van Mechelen waren. Waar Joke dan wel niet was. Dat Joke volgende keer moest komen kijken naar hun optreden of dat hij ze persoonlijk zou gaan halen. Over Miguel Wiels en Free souffriau. Over dat het kindje van die laatste twee Wolf noemt, maar dat dat eigenlijk van Wolfgang komt, …”  Toffe kerel. Ik heb natuurlijk verteld dat Joke er niet bij kon zijn omdat ze moest gaan parachute springen – al was dat uitgesteld. “Ah, t’is niet waar zeker”, vond hij dat.

In de hoop de handtekening niet te verliezen stak ik ze in mijn broekzak en loop ik terug naar mijn Limburgia-vrienden. Om die van Retabo (een andere studentenclub) een beetje jaloers te maken vertellen Kelly en ik het hele verhaal en haal daarbij zeer enthousiast de gehandtekende foto boven.

“Fuck!” Het is er af. De stift waarmee Charel geschreven had was nog niet droog en mijn broekzak had alles eraf geveegd. Ik durfde niet meer terug. Die mens zal gedacht hebben dat we stalkers waren ofzo. Gelukkig zijn Kelly en Charlotte veel moediger en zijn zij een nieuwe gaan vragen.
Dus Joke: uw persoonlijke “Love u Joke. Charel xxx”-handtekening ligt hier hé.

Wat is Grieks voor…

Als u onlangs nog naar de commerciële televisie keek en niet wegzapte bij de reclame, dan heeft u ongetwijfeld de reclamespot van Salakis gezien.

Het eerste wat ik dacht was dat het een dom, weinig origineel spotje was. Iets dat zelfs ik zou kunnen bedenken! Niet iets waar mensen het product zouden door kopen. Het is zelfs nog simpeler als de vele waspoederreclames.

Een koppeltje zit te eten op een Grieks terrasje. De vrouw vraagt aan de man wat “schapenkaas” betekent in het Grieks, waarop de hele tafel ernaast in koor ‘Salakis’ roept.

Nu ja, lang genoeg het spotje herhalen helpt blijkbaar wel want ik heb al een paar keer, als bij wonder, de Salakis voorbij mijn kassa zien passeren deze week. Ik vraag me telkens af of die mensen deze kaas al voor het spotje op tv kochten. Maar, beleefd als ik ben, vraag ik het hen natuurlijk niet echt… dat zou ik ook nooit durven, actually.

One flew over the cuckoo’s nest

Vrijdag was het feestdag. Vrijdag was het ook goed weer. Wat doet een mens in zo’n geval?

Juist ja, naar de zee. Ik ging naar Oostende. Maar niet met de trein, zoals Spring al zong. Ook niet met de auto. En ook niet met de fiets. Ook niet te voet.
Tja, wat blijft er dan nog over? Een vliegtuig natuurlijk. Inderdaad, ik reis in stijl 😀

Een ex-klasgenoot is ondertussen piloot geworden. Hij vroeg of ik het niet eens zag zitten om mee te vliegen. Natuurlijk wel! En dus vlogen we van Grimbergen naar Oostende. Liepen we op de dijk, en vlogen we weer terug.

Ik heb natuurlijk ook het stuur eens in handen genomen, maar… damn, dat is moeilijker dan dat het eruit ziet, hoor. Het was wel leuk. De trucjes ook. Zonder twijfel. Je hebt een eigen pretpark met zo’n vliegtuig!

Verder vlogen we over vele bekende steden, en natuurlijk ook over… mijn huis:

Een nieuwe GSM voor Evita…

Zoals jullie misschien wel weten uit vorige posts gebruik ik nog altijd mijn allereerste GSM: DE Nokia 3310. Ik ben nog steeds een beetje aan het twijfelen of ik hem zal wegdoen. Uiteindelijk werkt hij nog altijd.

Weliswaar niet altijd zoals het zou moeten. Hij geeft regelmatig de melding: Sim non pronta (ja, mijn beestje staat in het Italiaans). Of valt uit als ik bel. En dat terwijl hij nog drie blokjes batterij heeft staan. Niet echt handig dus.

En ja, nu mijn vakantiewerk er bijna op zit (nog iets meer dan een week) en ik dus weer centjes heb verdiend wordt het misschien toch eens tijd een waardige opvolger voor mijn Nokia 3310’tje te vinden?

Ik ben echter niet thuis in de markt van GSM’s en GSM-merken. Enige suggestie’s? Het budget is 100 à 150 euro.  Voor de rest wil ik wel een camera in mijn toekomstige GSM.
En denk eraan: ik heb nooit iets anders gebruikt dan mijn eigen Nokia. Geen te moeilijke, technische snufjes dus 😉

The evil eye

Ogen kunnen echt vies zijn. Toen ik vanmorgen wakker werd wist ik even niet meer waar ik het had. Maar hey, ik kon nog zien! En hey, het was gewoon een droom.

Gisterenavond zei een meisje van het werk me dat mijn oog rood zag. Klopte natuurlijk volledig want ik had een beetje last van mijn lens. Het gesprek moet nadien ergens in een hoekje van mijn hoofd gekropen zijn en er weer uitgesijpeld in mijn slaap.

Ik droomde deze nacht immers dat ik opstond, naar de badkamer liep en mijn lenzen indeed. De linkse lens zat echter niet goed en mijn oog begon te prikken. Dus deed ik de lens er weer even uit. Toen ik wat lenzenproduct op de lens wou doen om ze terug in te brengen zag ik dat mijn iris en pupil op de lens plakten!

Geschrokken keek ik in de spiegel, en inderdaad… enkel een wit linkeroog. Wit, zonder pupil en iris. Al gillend rende ik naar mijn papa en riep dat we direct naar de oogarts moesten. Gelukkig had ik geen pijn, en kon ik nog perfect kijken. 
Onderweg, in de auto, keek ik nog eens in het spiegeltje dat in het klepje voor de passagiersstoel hangt. En daar was mijn iris en pupil terug. Zit, om de één of andere reden, mijn vroegere lerares Nederlands op de achterbank en zegt ze dat dat normaal is. Dat irissen en pupillen teruggroeien.

Dromen kunnen raar zijn van tijd. Ik was in elk geval opgelucht toen ik in de spiegel keek deze morgen 😀


Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan