Archief voor augustus, 2010

Toeval bestaat niet

Deze morgen: Lucy van Tom Dice op Q-music.
De minuten daarna: Lucy van Tom Dice in Evy’s hoofd.
Op het werk: Lucy van Tom Dice dat te pas en te onpas uit Evy’s mond floept.
Op het toilet met open raampje dat zich bevindt aan de kant van de straat waar ‘ze’ aan het werken: Lucy van Tom Dice op de radio.

Toeval? Don’t think so! Dat is Het Lot. Geen idee wat Het Lot hiermee wil zeggen, maar it’s not gonna be pretty 😉

De froefroe wordt te lang…

… en dus ga ik naar de kapper. Ik wil gerust nog wel eens een rechte pony (kwestie van de rimpel optimaal te bedekken enzo), maar ik denk dat den Bram liever een schuine froefroe ziet :p
Wat denken jullie dat ik moet laten knippen?

Dream on, honey*

* lees ‘honey’ als ‘Leonardo Dicaprio’. … Urgh, nee, toch niet. He ain’t like Jack anymore 😉

Ik ging de film zien die ik eigenlijk niet wou zien. Of toch niet perse. Maar hey, je kent dat: groepsdruk, tickets die maar 5 euro kosten op maandag, so on and so on.

In zo’n een ongeveer volledig uitverkochte zaal zaten we op de eerste rij, maar no way kregen we er nekpijn van. Er was geen tijd om te denken aan nekpijn, want euhm… bij een film als Inception moet je er wel met je gedachten bij blijven. Al kon ik na een korte pipi-break (every time!) nog wel volgen. Maybe I’m a genius? 😉

Anyway, dromen in dromen… in dromen, gedachten stelen, ideeën inplanten in iemands gedachten,.. Bij nader inzien een goede film. Hij deed mij een beetje denken aan de Ocean’s films (waar ik toch een beetje fan van ben). Plannen bedenken, ze tot in de details voorbereiden en dan ervoor gaan, onverwachte dingen tegen komen,… Yes, I like!

Ik zal verder niets verklappen over Inception. Je moet hem maar gaan zien.
Maar over dat einde zullen we het toch nog eens moeten hebben. De film eindigt namelijk open. Zit – euhm, ik weet zijn filmnaam niet – Leonardo nog in een droom of is het realiteit?  Persoonlijk denk ik het eerste…

Zwemmen in Parc Astérix?

Om f*cking half 6 ’s morgens ging de wekker – maar ik zaag niet want bij anderen was het nog geen 5 uur. Zo ongeveer in Brussel begon het te regenen… Daarna is het nooit meer gestopt!

Het dagje Parc Astérix begon dus vroeg en eindigde laat. Het park is dan ook 3 uur rijden (Frankrijk – tegen Parijs), maar het was de moeite… had het niet de godganse dag geregend dat het niet schoon meer was. De eerste attractie ging. Toen was het maar wat aan het miezeren. De volgende attractie, een houten rollercoaster à la de weerwolf in Walibi, maar dan veel hoger, langer en sneller leek ons supercool. En dat was ze ook. Alleen begon het plots veel harder te regenen… net toen het onze beurt was. Regen tegen je hoofd krijgen tegen die snelheid voelt alsof ze honderden gaatjes in je boren. Handen voor de ogen en je longen uit je lijf schreeuwen was de boodschap. Het was zo eens iets anders.

What to do, what to do met zo’n weer? Waterattracties natuurlijk! We waren toch al natter dan nat. Maar liefst vier waterattracties telt Parc Astérix. U kan zich vast wel inbeelden hoe we daaruit kwamen? Natter dan nat, maal nat!… ofzo… Ach, het kwaad was geschied, die valling zou er toch aankomen. En dus gingen we verder.

Waar verschillende websites vermelden dat je op een doorsnee dagje Parc Astérix acht attracties kan doen, deden wij ze allemaal. Inclusief een grappige show! Ja, de voordelen van regen, I guess.

Het is een tof park, met attracties die er soms onschuldiger uitzien dan dat ze zijn en een rollercoaster met maar liefst 7 ‘overkops’. Het park is gezellig en leuk ingekleed. Denk Disneyland, maar dan anders…

Alleen: het is er duur! Reken op 39 euro inkom, 6 uur (heen en terug) brandstof verbruik, péage van 26  euro (heen en terug) én een parking die 8 euro kost! En dan heb je natuurlijk nog niet gegeten.

Soit, ik heb mij wel geamuseerd buiten de kou, de nattigheid en de snottebel die ik uit Anneke haar haar heb gehaald 😮

Citytrippen in Venetië!

Met maar een uur of tet wee vertraging vertrokken Kelly, Joke en ik zaterdag naar het supergeweldige Italië. Venetië to be exact. Well… eigenlijk Treviso. Ryanair… je kent dat wel. Dus via trein, vliegtuig, bus en taxi geraakten we uiteindelijk in ons hotel. Een leuk hotel/hostel met imens veel kamers. Geweldig Venetiaans ingericht (lees: drukke, stoffen muren, gekleurd Murano-glas van de luchter tot de deurknoppen, een divan als slaapbed,…). De receptionist, we noemen hem Pippo, was 24/24u beschikbaar. Eerst vonden we hem niet zo leuk, maar let’s be honest: zou jij nog vriendelijk en ‘ho let’s smalltalk’ doen als je 24/24u moest werken?

Dag 1
Van op het Piazetta Roma namen we de busboot (een soort lijnbus, maar dan op het water) naar het eilandje Murano, dat bekent staat om zijn glas. Leuk eilandje waar je onmiddellijk een demonstratie glasblazen te zien krijgt. Nice, but nothing I hadn’t seen before. Superveel winkeltjes met eigenlijk overal hetzelfde, al waren er soms wel speciale dingen bij. We deden ook het glasmuseum, maar dat viel een beetje tegen, tbh. Laat het een wijze les zijn voor jullie!
Wat we daar nog deden? Een ijsje eten. Iets geweldig lekker met een koekje. Top! Wat we daar niet vonden? Een glazen dildo :p

Daarna vaarden we richting Burano, één van de andere eilandjes, dat in het teken staat van kant. Leuk, leuk, maar vooral duur, duur! Al kocht Kel wel een kanten bookmarker. Wat vooral zalig is aan dit eiland zijn de façades van de huisjes. Ze hebben allemaal een verschillende, hevige kleur! Prachtig om te zien.

Hierna kwamen we op het laatste eilandje van de dag, Torcello. Niet veel te zien op zicht, tenzij je van gepimpte boten houdt. No kidding! Roze boten uitgebouwd met luidsprekers en van die dingen. Geweldig!

Tijd om terug richting hotel te gaan – wat natuurlijk niet zonder ‘boe of ba’ verging. We vroegen de plaatselijke bevolking welke bus we moesten nemen, die ons maar al te graag wilde helpen. Een man begon plots ons hotel te bellen, brabbelde wat in het Italiaans, geeft plots de gsm aan mij en euhm… ik krijg een geïrriteerde Pippo aan de lijn. In het hotel aangekomen alles uitgelegd, ons opgefrist en naar een plaatselijk festivalletje vertrokken. Alwaar vooral het “gewaterpijp” voor hilariteit zorgde. (Filmpje + foto’s)

Dag 2
Een kort bezoekje aan het San Marcoplein begon met een zoektocht. Welk gebouw is wat? In mijn boekje stond wel alles mooi uitgelegd maar wat was nu exact welk gebouw. Goed, uiteindelijk vonden we alles en besloten we de geheime toer in het Dogenpaleis te doen. Helaas… volgeboekt! Voor de rest van de week… Dus deden we het gewoon op onszelf. Mooie kamers, indrukwekkende wapens, supermooi binnenplein. Je kan zeggen wat je wil, maar voor mij staat Italië toch bovenaan kwa esthetische kunst. Over de Brug der Zuchten (had ik meer van verwacht – maar t’is het gedacht dat telt), kwamen we bij de gevangenissen. Dit moest mijn hoogtepunt van de toer worden. Helaas… maar flauw én geen folterkamer gezien. Ik heb er dan maar zelf wat bij verzonnen.

Vandaar trokken we naar Lido. Het laatste eiland, dat een zandstrand heeft. Had ik al gezegd dat we daar alle dagen van zo’n 30°C mochten genieten? Helaas had yours truly geen bikini bij (blijkbaar had Kelly wél gezegd dat ik er eentje moest meenemen :p). Maar goed, niemand kent mij daar dus monokini it was… tot ik sms kreeg van mijn tante. Ze was ook op Lido… vlug mijn kleren aan en jawel, zo’n 10 minuten later stonden tante, nonkel, neefje en nichtje voor mijn neus. Leuk om zo elkaar in Venetiaans gebied tegen te komen (we wisten het wel op voorhand hoor).
Na het zonnebaden gingen we een hapje (lees: wederom pizza voor mij) eten en sloten we Lido af met een cocktail. Sex on the beach! Do-oh…dat moet gewoon in Italia!

Hup, weer naar Venetië zelf, waar het ondertussen al donker was. Venetië by night dus. Supermooi. Of beter: superromantisch 🙂 Sluimeren door de kleine straatjes, een beetje verloren lopen op onze wandeling naar de Rialtobrug. Deze uiteindelijk wel vinden en er een beetje chillen. Dat is het leven, mijn besten.
We besloten terug naar het hostel te gaan, maar onze bus bleek maar om 24u te rijden. Wat ondertussen te doen? Ons naast het canal grande placeren met de voetjes in het water en een beetje ronddromen.

Dag 3
Onze laatste dag wilden we het Grassimuseum doen. Helaas… -hoe kon het ook anders – was dit gesloten op dinsdag. We trokken naar een winkeltje dat we passeerden tijdens onze “Venetië by night” en waar je foto’s in Venetiaanse kostums kon laten trekken. Als het niet boven de 10 euro per persoon zou kosten, zouden we dit beslist laten doen. Helaas… 50 euro per persoon! Afzetters :p Al onze plannen leken vandaag in het water te vallen (net zoals heel Venetië over enkele jaren zal doen – in het water vallen).
Dus gingen we doen wat iedere toerist moet doen: een tochtje maken in de gondel. Supercool. Lekker rustig, in het bootje. Een leuke gondolier, Franco, beslist één van de sociaalste die er daar rondloopt/vaart. Hij kon wel niet zingen (ja, dat had ik op voorhand gevraagd, want dat had het natuurlijk afgemaakt). Echt leuk! Het was de 100 euro (voor de gondel) waard.

Verder zochten we wat er in ons groepje altijd gezocht moet worden op vakantie: het Hard Rock Café en de Mc Donalds, alwaar we mijn familie weer ontmoeten. Voor de rest zaten we ons terug op onze poep naast het water om wat te chillen en maakten we nog een korte wandeling. Haasten ons naar de trein om zo weer tot op het vliegveld te geraken om naar huis te vliegen.

The End…

Foto’s: hier en hier. Filmpjes: hier.

Vakantie!

Yours truly heeft zo maar eventjes 9 dagen (met de weekend bij, maar ik denk graag positief 😉 ) congé! 9 dagen, jawel!

De week werd gisteren ingezet met een openluchtcantusje in Antwerpen, alwaar ik by car naartoe zoefde. Een heel avontuur wel te verstaan.

Voor diegene die het nog niet weten: ik haat Antwerpen om naartoe/in te rijden. Laat ons zeggen dat ik op het “bussenparcours” gereden heb op de Rooseveldplaats. Superperongeluk wel te verstaan. Maar eens je daarop sukkelt… ja :-/ Ook het terug naar huis rijden was een ramp, met vermoedelijk een boete voor te hard rijden. That will be the second op twee weken tijd. Damn it.

Cantus zelf was leuk, al moest ik nuchter blijven (hence de auto).
Volk terug gezien waarvan het al een tijdje geleden was dat ik ze gezien had, ontdekt dat je in de nachtwinkels Sex On The Beach in flessen kan kopen (nostalgie naar mijn stagetijd in Italië), wannabe preasidium-snobs horen zingen alsof ze meededen aan idool, niet weten welk liedje er gezongen moet worden en dan maar voor ‘Zeil je voor het eerst‘ gaan,…

En straks? Straks vertrek ik voor 4 dagen naar Venetië. La bella Italia, waar mijn hartje thuishoort. Eindelijk nog eens! Is alweer meer dan een jaar geleden. Allora, San Marco, Brug der Zuchten, gondels,… here we come!

See you all wednesday mét verslag + (ongetwijfeld ongelooflijk interessant) beeldmateriaal.

x Ciao tesori!

De wondere wereld van mijn Samsung

Ik zit nog steeds aan mijn tweede GSM. Na zo’n 7 jaar mijn Nokia 3310 te hebben gehad, ben ik nu al bijna twee jaar aan het bellen en smssen met mijn Samsung M610. Na wat geklungel in begin, lukte het me aardig om met het ding te werken.

Alleen,… smileys! Ik kon een :p, een 🙂 en een 😀 Maar met mijn woordgebruik had een dikke vette knipoog toch ook handig geweest. Nu, na ongeveer 2 jaar zat ik overlaatst in – ik denk – de cinema met -ik denk – Marijke of Kelly en vertelde ik terloops dat ik geen ; op mijn toetjes van mijn gsm had zitten.

Uiteraard werd ik vierkant uitgelachen waarop me duidelijk werd gemaakt waar de puntkomma zat. Blijkbaar moet je lang op het hekje duwen en kan je dan met de pijltes navigeren en het, bij het puntkomma horende, cijfer induwen.

Aha! Eindelijk! Na bijna twee jaar kan ik ;-)-jes sturen.

Enkele maanden terug trouwens ook ontdekt hoe je je gsm met een toets op de knop op stil kan zetten. Daarvoor deed ik dat door het geluidniveau van 7 naar 0 te duwen. Hey, het is óók een manier…


Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan