Archief voor mei, 2011

Welnesscentrum Yolande Buekers: het verslag

Zondag ging de wekker al om 7u. Maar ’t was niet erg. Ik moest namelijk opstaan om te gaan welnessen met Marijke, Joke, Ann en Kelly. Omdat het uitverkorene kuuroord in het verre Limburg lag (Kelly was er al veel geweest, en hier moesten we niet naakt paraderen), moesten we vroeg opstaan. Zalig relaxen was het plan, zalig relaxen is what we did.

Van -environ- half 11 ’s morgens tot -environ – half 9 ’s avonds zijn we in het kuuroord van Yolande Buekers gebleven. Mijn rapport? 6,5/10

Pluspunten:

  • De 5 sauna’s waren echt leuk gedaan. Groot waren ze niet, klein en schattig daarentegen. Die van binnen vielen iets minder in de smaak. De kleurtjes van het helarium veranderden maar zwakjes van kleur.
  • De koele ‘verkoelingsdouches’ achteraf. Jep, tussen aanhalingstekens. Je had gewone koude douches, maar ook superkoude jacuzzi’s, een gevulde emmer die over je hoofd viel, en een nevelpad.
  • De massage. Mijn hele lijf werd gemasseerd. Inclusief mijn gezicht (al vind ik dit persoonlijk iets minder leuk) én mijn voeten. Zelfs mijn tenen en er tussen. Was wel even op de tanden bijten om niet te lachen. Kietelgevaaaaaar!
  • Lekker eten ’s middags en ’s avonds.

Minpunten:

  • Klantvriendelijkheid. Kel was haar sleuteltje kwijt van haar kastje + de sleutel waar je al je aankopen (drank, eten, badjas,…) op moet zetten kwijt. Kosten? 20 euro + de kosten van het openbreken van het kastje. Want een reservesleutel hadden ze toevallig (?) van dat bepaalde kastje niet. Toen ze vroeg of ze die nummer konden blokkeren zodat andere gasten er niets op konden zetten van drank en dergelijke, kon dat niet. Ze moest zélf bij al de andere gasten gaan horen of ze niet toevallig een sleuteltje hadden gevonden. De manier waarop dit werd uitgelegd was ook niet bepaald klantvriendelijk te noemen.
    De sleutel hebben we overigens wel teruggevonden (gelukkig)… in Joke haar jeansbroek.
  • Zowel bij het middagmaal, als het avondmaal, als het dessert kreeg minstens(!) één iemand van ons iets anders dan dat zij besteld had. Euhm….?
  • Het was er vrij klein. Niet zozeer de sauna’s, of het zwembad, of de tuin. Wel de gangetjes en de omkleedhokjes. Er waren er bijvoorbeeld maar 3. Alleen wij waren al met 5 en dan waren er natuurlijk nog tal van andere mensen..

Het was leuk, ik was/ben ontspannen, ik heb goed gelachen, maar ik denk niet dat ze mij daar nog terug zien. Dan waren de thermen in Londerzeel en privé-sauna Belulino in Tremelo grotere aanraders.

*Met dank aan Bartje voor de Vivabox.

Evita at eens 9 eieren

Ik weet niet meer hoe het begonnen is, maar collega Kevin blies eens hoog van de toren dat hij tien hamburgers van de McDo op een half uur kon opeten. Dat hebben we dus even getest enkele maanden geleden. Hij faalde. Hij kreeg er 6,5 op (in meer dan een half uur), maar na die 6,5 hamburgers kreeg zijn mond niets meer gekauwd.

Andere uitdagingen onder de collega’s volgden: iemand at 1 kg appels (gelukt), iemand 1 Sachertorte (mislukt: 1/3de was het maximum) en  iemand 10 koffiekoeken (gelukt).

Gisteren was het aan mij. The challenge: 9 eieren opeten zonder te stoppen met eten. Even drinken mocht. “Easy”, dacht ik. En easy bleek het. Al had ik toch gedacht dat het nóg makkelijker ging gaan. Ik bakte drie roereieren van telkens drie eieren. Het laatste roerei at ik met ketchup. Kwestie van de smaak wat te veranderen… na zo’n 6 eieren weet je het wel.

Gevolgen achteraf? Iedereen waarschuwde mij voor buikpijn en pijn aan mijn lever. Ook voor stinkende protjes. Ik kan u met vreugde vertellen: ik had geen buikpijn en heb een normale hoeveelheid protten geproduceerd gisteren. Ze stonken ook niet (dat doen ze nooit, ha! 😉 ). In de namiddag had ik wel even een dipje en zag ik precies slecht uit mijn ogen (kan ook van de zon geweest zijn), maar na een cola light was dat alweer opgelost.
Ik zat wel goed vol. Ik heb mijn avondeten pas om half acht opgegeten en toen had ik eigenlijk nog geen honger. Maar ik dacht: “groentjes zullen mijn lichaam wel goed doen nu.”

Oké, so who is next collega’s? Worden het de 5 smossen of de 2 liter cola?

Schrappen van het lijstje!

Vandaag ging ik niet werken. T’is te zeggen: ik heb – vind ik – wel degelijk hard gewerkt… alleen niet het werk dat ik normaal doe. Met enkele collega’s deed ik vandaag aan maatschappelijk zinvolle teambuilding in het kader van Time4Society.

Wanna know what het project was? I’ll tell you, want je raadt het toch noooooit! We hebben een petanquebaan aangelegd. Inderdaad ja, een petanquebaan aangelegd. Weer iets om van mijn lijstje “ongewone dingen die ik toch gedaan heb” te schrappen.

Trouwens, een petanquebaan aanleggen klinkt simpel. Ik dacht dat ook. Maar ik geef u één gouden raad: als u ooit een petanquebaan moet aanleggen, onderschat het niet. Niet! Je legt trouwens die baan niet, je graaft ze. Graven, jawel. Met een spade. Zo’n 2,5m op 12m en zo’n 25 cm diep. It’s a lot, geloof mij.

Na het zand scheppen – inclusief het zand met de kruiwagen wegbrengen naar een verre plaats (nee, niet Mexico… gewoon… 200 m verder, of 300 m… ik ben niet goed in schatten) – kwam er een zeil in de put en moesten we een camion vol kiezelsteentjes met die zelfde kruiwagens in de put gooien en mooi plat rijven.

Zo ver zijn we geraakt…. het afmaken is voor de twee werkmannen van de technische dienst van Woon- en Zorgcentrum De Regenboog in Zwijndrecht (wiens bejaarden binnenkort kunnen genieten van een spelletje petanque). Anyway, I soooo pity die werkmannen. Zij zijn maar met twee, you see… wij waren met 10.

De gevolgen van deze teambuilding? Als de baan eindelijk af geraakt een fijn gevoel, morgen een stijf gevoel en for now een slaperig gevoel. En begrip voor de gemeentewerkers die van tijd in groepjes staan ‘uit te rusten’… schup zelf maar eens een hele dag zand! You’ll understand.

Meisje-meisje

Ik ben nooit een echt meisje-meisje geweest.

Ik droeg geen jurkjes of rokjes, ik speelde amper met de Barbie’s, roze was niet mijn lievelingskleur,..  Ik kende wel alle voetballers van AC Milan bij naam sinds mijn 12de.

Niet dat ik een jongen wou zijn, maar ik was geen meisje-meisje. Nog steeds niet. Al beschouw ik mezelf sinds mijn 18de als een wannabe meisje-meisje. Ik draag nu wel kleedjes en rokjes, ik lak nu wel af en toe mijn nagels en een roze gsm is nu eenmaal wel übercool. I ben nu dus gewoon… een meisje. Hip hoi.

Maar een echt meisje-meisje ben ik nog steeds niet. Dat werd gisteren wel duidelijk. Via stagiaire Katia, die een beautyblog heeft, kreeg ik een pakketje met professionele haarproducten van Matrix in de brievenbus. Enorm leuk! Toevallig moest ik gisteren mijn haar wassen. Well, niet geheel toevallig, mijn haar wordt nu eenmaal af en toe wel eens vettig.

In het pakketje van Katia zat een hydraterende shampoo, daarvan wist ik nog wat ik ermee moest aanvangen. Maar dan was er ook nog een potje met een crème om een maskertje mee te zetten. Op je haar dus, niet op je gezicht. Want ja hoor, dat bestaat ook. Dát weet ik.

Geen idee of je dat potje moet gebruiken voor het wassen , tijdens, op droog haar, op nat haar, of dat moest intrekken, of, of, of…

Thank god voor gebruiksaanwijzingen. FYI, het moet op nat haar nadat je de hydraterende shampoo er hebt uitgewassen en je moet het 3 à 5 minuten laten intrekken en dan weer uitspoelen.

Anyway, I did it, de klus is geklaard. Mijn haar lijkt gezond (maar dat was het daarvoor naar mijn eigen bescheiden mening ook al), lekker zacht en – het kan een gedacht zijn – maar ook stijler.

Fantastisch Phantasialand!

7u: de wekker gaat, maar echt moe zijn we niet want… we gaan naar Phantasialand.
7u30: het weer wordt gecheckt. “shit, donkere wolk met bliksem.”
7u45: Steven wordt van de bushalte gehaald en de koffiekoeken voor onderweg worden ook gekocht. Bram, Steven en mezelf gaan op route.
10u12: We worden herenigd met de rest zijnde – hou je vast – Anneke, Kelly, Joke, Peggy, Benjamin, Carmen, Lorre, Koen, Sabah en Magot, die er een weekendje van gemaakt hebben.
10u13: Let the fun begin!

Ik had er al veel positiefs over gehoord, over Phantasialand. En awel, het was de moeite waard! Supercoole attracties gedaan, niet lang moeten aanschuiven én geluk gehad met het weer.

De tofste?
De wildwaterbaan met ronde bootjes. Vergeef mij, ik ben niet goed in namen. Van een heel ander niveau dan wat ik al ooit gedaan had. De helft van de groep was al in Phantasialand geweest, en had deze attractie dus al gedaan. Even zeggen wat er ons te wachten stond was er dus niet bij. Je bootje gaat in een lift. Jawel een lift. Naar boven dus. Maar guess what? Al wat naar boven gaat, must come down. Liftpoort gaat open en je ziet… een glijbaan naar beneden… een diepe! “Uh? Echt? Nee? Echt??? Ik wil niet!!!!” Koen gaf me nog de raad uit te stappen, maar helaas: ik had zicht op een groot bord: “absteigen verboten”… ofzoiets. Graaf genoeg zat ik juist op 1 van de 3 zitjes die het minst nat werden, want u raad het al. Die diepe glijbaan was niet alles, er was ook nog een geiser, een draaikolk en nog enkele van die glijbanen.

Verdere attracties die me verrast hebben:
Black Mamba rollercoaster waarin je meer over de kop hangt dan wat anders.
Het mijntreintje dat superlang duurde.
Een soort zigsaw à la walibi dat volgens mij net dat ietsje wilder was.

Attracties waarvan ik meer verwachtte:
Iets à la Dalton Terror. Veeeel te kort en het leek niet zo hoog.

Anyway, na een rit van bijna 3 uur naar huis was een McDonalds Big Mac menu de perfecte afsluiter van een leuk- maar duur* – dagje uit.

*Ik heb in totaal – inkom, parking, eten, naft, drank – zo’n 90 euro opgedaan. Eén keer op’t jaar volstaat dus.

Van dit hebben we overigens niets gemerkt.

Klimmen op een hoger niveau

Een veel hoger niveau zou ik zo denken, als je deze foto’s bekijkt.

Indrukwekkend, non?

’t Kost allemaal veel geld hé

Als je van plan bent het ouderlijk huis te verlaten, denk je wel eens op voorhand na hoeveel dat allemaal zou kosten. So did we. Ik denk dat onze schatting redelijk oké zit, behalve van één ding…

Zaterdag gingen we naar de Makro om nog wat rond te kijken en nog wat dingetjes te kopen. We kwamen aan bij de vuilnisbakken – wat we ook nog nodig hadden – en daar verschoten we ons toch wel een ongeluk!

Wist je dat een grote vuilbak, om een normale vuilzak in te hangen dus,  zo’n 150 euro kost? Ja, u leest het goed. 150 euro voor ne vuilbak! 150 euro voor iets om uw afval in te steken. De wereld draait door, yes indeed!
Het was wel van Brabantia, wat op zich al een duur merk is, maar dan nog…150 euro, de gekkies!

Ter info: wij hebben iets gekocht van een ander merk voor maar 17 euro. E oké, er is minder “vuilbak” aan en ziet er veel minder stevig uit, maar t’is toch maar voor in ’t kot te zetten en om afval in te doen. Ik weiger meer dan 50 euro uit te geven aan een vuilbak. De vuilzakken zullen al genoeg kosten, me dunkt.


Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan