Archief voor augustus, 2011

Picknick-Maanrock

Een tweede editie van mijn kickass minigolf tornooi zou er dit jaar niet inzitten. Reden? Ze hebben in de Nekker de minigolfbanen opgeofferd om er een zwembad in de plaats te bouwen/graven.  Misschien maar goed ook: een tweede keer verliezen zou pijnlijk zijn.

Dan maar een groepsactiviteit die minder competitief is. Picknicken! Een geweldig plan dat al een tijdje in mijn hoofd zat, alleen… het weer werkte niet mee. Dit weekend zou het wél zonnig zijn… Maar dit weekend was het ook Maanrock. Dan maar een combinatie! U raadt het al: dit jaar was er de eerste editie van picknick-Maanrock!

Met z’n tienen (heb ik juist geteld?) trokken we naar het Vrijbroekspark om er gezellig op dekentjes veel te veel eten op te eten. Het ‘bring your own food’ concept is een beetje mislukt waardoor de buiken bol stonden. Maar mij hoor je zeker niet klagen. Het was leuk en relax. En voor het we het wisten was het al 5 uur… tijd om ons hoofd te gaan laten zien op Maanrock.

En over Maanrock gesproken: minst leuke Maanrock die ik al heb meegemaakt. Enkel Gabriel Rios en Sound of Stereo waren de moeite waard. Gelukkig was het terras van Barramundo een perfect oord voor verdwaalde zielen als wij. Zondag had ik een beetje last van een – beginnende – kater en was mijn bed interessanter dan Milk Inc.

De afterparty zaterdag was dan wél heel geslaagd. As usual. Laten we zeggen dat thuisgeraken – met de fiets – een heel avontuur was… en dan zeggen dat we van onze 22 bonnetjes er nog 19 over hadden. It’s a mistery 😀

Advertenties

It’s all in the family

Toeval bestaat? Ik weet het niet, maar één ding is zeker. Soms zit de wereld raar in elkaar.

Ik tikte iets in Google om te kunnen aantonen dat ene blonde voetbal-… euhm… god (?) familie is van mij. Ik klik wat verder door en zie plots de naam van mijn ma staan. Niet alleen dat, ook bepaalde gegevens over haar waarvan ik verbaasd was dat ze zomaar op het World Wide Web stonden. Soit, mij maakt het niet uit of mensen weten waar en wanneer ze is geboren/gestorven én zelfs begraven. Maar ik was toch even geschrokken dat dat zomaar zonder boe of ba kan. Ik ben er namelijk heel zeker van dat zij daar niet de toestemming voor gegeven zal hebben.

Anyway, discussies over privacy op het internet… niet aan mij besteed.

Maar ik zat dus op die site, die stamboomsite. En ik kon doorklikken. Dus ik klikte naar boven en nog wat naar boven en kwam bij mijn overgrootouders uit. Waarvan ik er toch wel twee heb gekend, al weet ik hun namen niet – nu wel :p

Heeft er toch wel eentje dezelfde familienaam als mijn lief zeker. Also: mijn eventuele toekomstige kinderen gaan dezelfde familienaam dragen als hun overgrootmoeder en hun bedovergrootvader… langs mijn kant dan. Langs die van Bram zijn kant is dat nogal logisch.

Toevallig uh?

*Voor zover ik weet zijn Bram en ik geen familie van elkaar. In elk geval niet dicht genoeg om rare misvormde kinderen te krijgen.

Evita deed (een beetje) Dodentocht

Remember this? Vrijdag was het zover. Met z’n vieren trokken we naar Bornem om te starten. Ik was bloednerveus! Omdat we die chip (die ons registreert) nog last mintue moesten gaan ophalen, omdat daar weinig parking is, omdat ik niet geoefend had, omdat het slecht weer was, omdat ik eigenlijk helemaal geen zin had.

100 km uitlopen, daar geloofde ik niet in. Ik had niet geoefend, het was slecht weer en ik had van in begin al weinig zin. Dus ik gokte op een 40 à 50 km.

Het startschot ging en we begonnen er aan. Door de boomstraat lopen was fijn. Veel supporters, kindjes die high 5 wilden doen met de deelnemers, … Alleen we waren nog geen 5 km ver en ik moest dringend pipi doen. Thank god was er een controlepost op 7 km en een beetje…. Bummer, enkel registratielatten te zien op 7 km, en water! Ik wilde geen water, ik wilde juist water lozen! Dan maar alles ingehouden tot we terug in Bornem centrum passeerden. We passeerden Melissa haar huis en gelukkig was ze nog wakker. De pipi werd geloosd en we konden weer verder. De eerste wc’s waren trouwens pas te zien op 17 km.

Tussen die 7 km post en Melissa haar pc hebben we wel veel plezier gehad. Branst is een echte partystad/gemeenten. Mensen die echt partytenten hadden afgehuurd om in hun voorhof te plaatsen, BBQ’s deden terwijl ze supporterden, sommige hadden zelfs een dj achter een mengpaneel staan en heuse lichtmachines brandden!

Hoever ik geraakt ben? Niet ver. Tot 1/4de. 25 km dus. Mijn voeten gingen eigenlijk nog wel mee, maar mijn rug was kapot. Op die 25 km stond opnieuw een waterstandje. Ik stopte even en… big mistake. Mijn benen begonnen letterlijk te trillen. Ik had nooit mogen stoppen. Bovendien was ook de fut er uit. We hadden op die 25 km bijna 6 uur gestapt. Dat wil zeggen dat we – als we er 100 zouden doen, hier 24 uur zouden over doen. Met andere woorden: we zouden sowieso buiten tijd zijn aangekomen. Niet echt motiverend. En eigenlijk moest ik ook een grote boodschap doen. Ik had nooit dat rijsttaartje mogen eten he!

De gevolgen: Na uit de auto te zijn gestapt, stapte ik echt als een bejaarde eend. Pijn! Overal pijn. Ik had ook 2 blaren (voelde ik wel niets van). Thuis wilde ik recht in mijn bed kruipen. Zo gezegd zo gedaan, alleen deden mijn benen echt pijn. Dan maar een heet bad genomen wat wel een beetje werkte. Uiteindelijk in slaap gevallen maar ’s morgens al vroeg weer wakker geworden van de pijn. Heel raar gevoel. Ondertussen – zondag – doen mijn onderbenen nog altijd pijn – tenzij ik ze omhoog leg – en loop ik nog altijd als een mislukte eend.

Het was een ervaring. Volgend jaar ga ik ervaring opdoen in Branst denk ik. Met een BBQ’tje onder een tent en wat muziek op. Terwijl ik voor Joke supporter (ze is er dit jaar onderuit gemuisd). I like.

Evita deed van belleketrek

Wij hadden een drink op het werk tijdens ons laatste werkuur. Ter gelegenheid van een verjaardag. Koekjes, chips en cava waren natuurlijk volop aanwezig. En die cava, mja, die ging wel redelijk goed binnen. Ik denk dat ik 3 glaasjes – technisch gezien 2,5 – op had. En ik was met de fiets, dus hey.

Alleen… ik begon dat wel  een klein beetje te voelen. Niet dat ik zat was, maar het werd wat ‘loecht’ in mijn hoofd. Tijd om naar huis te gaan dus! Fiets op en op automatische piloot naar huis. Thuis gekomen zet ik mijn fiets weg in de kelder en steek alvast mijn sleutels in mijn sjakos. Bram was immers al thuis en dan laat hij meestal onze bovendeur los.

Ik duw de klink van de deur naar beneden maar ze zit op slot (thank god, als je het verhaal verder leest!). In een impuls – en omdat ik geen zin had om mijn sleutels terug te zoeken in mijn overvolle sjakos, duw ik op de bel. Terwijl ik sta te wachten tot Bram opendoet, kijk ik even naar de grond… Ligt daar toch een mat zeker. Wij hebben geen mat voor onze voordeur.

Ik besef dat ik een verdiep te laag heb aangebeld!!! Paniekerige oplossing: snel, snel, naar boven spurten en gelukkig! Onze voordeur was inderdaad wel los. Bram stond in de keuken te koken, en ik: spurtje naar Bram. “Wat is er?” “Hehe -giechel, giechel, ik heb iets gedaan” “uh?” “Ja, iets stom” – insert hele verhaal- “Ma gij zijt toch een kieke he!”

Dus… sorry buren, het was per ongeluk

Evita maakt zich zorgen

  • Dat ik binnen een X aantal jaren blind zal worden.
  • Dat ik binnenkort met een dikke, dikke 70’s bril door het leven moet.
  • Dat ik misschien weer naar een ‘onder-mijn-voeten-gevende’ oogarts moet.

Mijn ogen zijn slecht. Punt. Niet veel aan te doen. Zowel mijn ouders als mijn broer zijn brillendragers. Het zal dus wel iets genetisch bepaald zijn. Ik brilde al van in de lagere school. Eerst om naar het bord te kijken, dan om ook naar tv te kijken, dan om ver te kijken,… voor je het weet heb je dat ding constant op je neus. Ik heb er nooit echt veel mee ingezeten tot ik op stage in het verre Italië op mijn bril was gaan liggen en noodgedwongen lenzen moest dragen. Was me dat een verademing! Ik kon terug zien in een zwembad, ik kon zien in een rollercoaster, ik had geen aangedampt zicht meer telkens ik een frituur binnen moest. En ik zag er gewoon ook wel beter uit. Minder neurdy, dat ook.

Maar mijn ogen bleven/blijven nog steeds achteruit gaan. De oogarts heeft ooit eens gezegd dat ze rond je 21ste stabiliseren. I’m fucking 25! Ondertussen zit ik met mijn beide ogen op -5. En euhm… – insert bekentenis numero uno – ik heb dat zelf zo’n beetje geregeld.

De laatste keer oogarts was zo’n 3 jaar geleden. En daarvoor was het nog veeeel langer geleden. Onder mijn voeten dat ik heb gekregen drie jaar geleden. Ik mocht niet zomaar lenzen dragen (“jamaar, ik was in Italië en…” “Daar hebben ze toch ook oogartsen”), het was niet eender van welk merk mijn lenzen zijn (“van het Kruidvat” “Daarom zijn uw ogen zo droog, pak dan tenminste vloeistof van een deftig merk”)… Anyway, lang verhaal kort: mijn ogen waren weer maar eens verslechterd, ik kocht een nieuwe bril (op juiste sterkte) en draag nog steeds lenzen van het kruidvat (met vloeistof van een ander merk… iets met een geel oog erop).

Maar ondertussen verslechterden mijn ogen nog altijd en ik durf(de) niet meer naar de oogarts. Mijn bril is al lang niet goed niet meer, die zet ik enkel nog ’s avonds en ’s morgens op… om de weg naar de wc te vinden in the middle of the night enzo. De lenzen… mja, het was gewoon veel makkelijk (en goedkoper) om zelf gewoon iets sterkere lenzen te kopen in het kruidvat, so I did.

Ik voel echter – en heb schrik – dat ze nog aan het achteruit gaan zijn. En er bestaan maar  lenzen tot ‘min I don’t know’… dus ooit ga ik terug moeten brillen. Mijn rechter oog is nu at the moment een beetje blurry, maar ’t is wel tijd om m’n lenzen te vervangen…

Woensdag lachdag?

’s Middags moest ik samen met een collega pour le job een tandem berijden. Hilarisch! En makkelijker gezegd dan gedaan, al lukte het wel, zeker naar het einde toe. Starten was in begin een mini-obstakeltje… je hebt vier pedalen voor één ketting, you see. Obstakel twee heet ‘sturen’. Neem maar eens een bocht met dat ding. Not that easy. Oplossing: uw bocht groot genoeg pakken. Let wel op: je bent niet alleen in het verkeer.
Wanneer je achteraan plaatsneemt is het een beetje bang afwachten. Veel zie je niet als je vooruit kijkt, buiten dan de rug van diegene die voor je zit, een stuurt is er wel – al beweegt het niet, en de fiets beweegt wat links en rechts… alsof je er gaat aftuimelen. U kan zich de uitspraken die gedaan werden wel al voorstelen: “Aaaaaaaaah”, “shit”, “oh nee”. Weer een ervaring rijker.

’s Avonds was het in de cinema te doen. Bridesmaids? Nu ja, die moesten we natuurlijk gezien hebben. Ann, Kelly en ik hebben ons kapot gelachen als was er soms ook wat “oh nee, als dat nog lang in beeld blijft, ga ik moeten kotsen” bij. Ik zal nog niet te veel verklappen maar als u hem ooit gaat zien, onthoud “Mrs. Iglesias” en zie mij kapotgaan van het lachen.

Hier alvast de trailer:

*Spijtig dat woensdag-lachdag alweer voorbij is, en het morgen donderdag-kuisdag is

Kriekskes met ballekes, u zegt?

Zaterdag organiseerden wij voor de eerste keer een etentje op ons appartement. Voor zowel Bram als mijn familie (lees: papa Bram en mama Bram en papa Evy, Odette en broer Evy).

De menukeuze was… euhm… klassiek. Zowel Bram als ik hebben geen uitgebreide smakenexpertise. We lusten niet veel met andere woorden. En dus stonden er krieken met balletjes op het menu.

Krieken met balletjes laten mij onmiddellijk aan kleine familiefeesten denken. Bij ons stond dat vroeger op het menu met kerstmis of nieuwjaar (dat of vol-au-vent of gourmet), kermissen, verjaardagen. Maar noch Bram noch ik had het al eens gemaakt.

Gelukkig is er ene Jeroen Meus die een programma heeft op Eén: Dagelijkse kost. Je kan de filmpjes herbekijken op de website. Niet dat balletjes met krieken zo moeilijk te maken zijn, maar er zijn altijd wel vragen om op te lossen. Mogen er wel zoveel balletjes tegelijk in één pan? (“Ja, want Jeroen doet dat ook in zijn filmpje”), hoeveel paneermeel moet er bij het gehakt? Antwoorden vind je hier.

Anyway, het gerecht is gelukt én we hadden veel te veel… dus we all know what Evita de maandagmiddag zal eten op haar werk: overschot kriekskes met ballekes. Feest!


Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan