Evita deed (een beetje) Dodentocht

Remember this? Vrijdag was het zover. Met z’n vieren trokken we naar Bornem om te starten. Ik was bloednerveus! Omdat we die chip (die ons registreert) nog last mintue moesten gaan ophalen, omdat daar weinig parking is, omdat ik niet geoefend had, omdat het slecht weer was, omdat ik eigenlijk helemaal geen zin had.

100 km uitlopen, daar geloofde ik niet in. Ik had niet geoefend, het was slecht weer en ik had van in begin al weinig zin. Dus ik gokte op een 40 à 50 km.

Het startschot ging en we begonnen er aan. Door de boomstraat lopen was fijn. Veel supporters, kindjes die high 5 wilden doen met de deelnemers, … Alleen we waren nog geen 5 km ver en ik moest dringend pipi doen. Thank god was er een controlepost op 7 km en een beetje…. Bummer, enkel registratielatten te zien op 7 km, en water! Ik wilde geen water, ik wilde juist water lozen! Dan maar alles ingehouden tot we terug in Bornem centrum passeerden. We passeerden Melissa haar huis en gelukkig was ze nog wakker. De pipi werd geloosd en we konden weer verder. De eerste wc’s waren trouwens pas te zien op 17 km.

Tussen die 7 km post en Melissa haar pc hebben we wel veel plezier gehad. Branst is een echte partystad/gemeenten. Mensen die echt partytenten hadden afgehuurd om in hun voorhof te plaatsen, BBQ’s deden terwijl ze supporterden, sommige hadden zelfs een dj achter een mengpaneel staan en heuse lichtmachines brandden!

Hoever ik geraakt ben? Niet ver. Tot 1/4de. 25 km dus. Mijn voeten gingen eigenlijk nog wel mee, maar mijn rug was kapot. Op die 25 km stond opnieuw een waterstandje. Ik stopte even en… big mistake. Mijn benen begonnen letterlijk te trillen. Ik had nooit mogen stoppen. Bovendien was ook de fut er uit. We hadden op die 25 km bijna 6 uur gestapt. Dat wil zeggen dat we – als we er 100 zouden doen, hier 24 uur zouden over doen. Met andere woorden: we zouden sowieso buiten tijd zijn aangekomen. Niet echt motiverend. En eigenlijk moest ik ook een grote boodschap doen. Ik had nooit dat rijsttaartje mogen eten he!

De gevolgen: Na uit de auto te zijn gestapt, stapte ik echt als een bejaarde eend. Pijn! Overal pijn. Ik had ook 2 blaren (voelde ik wel niets van). Thuis wilde ik recht in mijn bed kruipen. Zo gezegd zo gedaan, alleen deden mijn benen echt pijn. Dan maar een heet bad genomen wat wel een beetje werkte. Uiteindelijk in slaap gevallen maar ’s morgens al vroeg weer wakker geworden van de pijn. Heel raar gevoel. Ondertussen – zondag – doen mijn onderbenen nog altijd pijn – tenzij ik ze omhoog leg – en loop ik nog altijd als een mislukte eend.

Het was een ervaring. Volgend jaar ga ik ervaring opdoen in Branst denk ik. Met een BBQ’tje onder een tent en wat muziek op. Terwijl ik voor Joke supporter (ze is er dit jaar onderuit gemuisd). I like.

Advertenties

2 Responses to “Evita deed (een beetje) Dodentocht”


  1. 1 LJ augustus 16, 2011 om 9:15 am

    Wauw, respect! Ik durf er geeneens aan te beginnen…


  1. 1 Fietskriebels? | Evita blogt... Trackback op juli 10, 2013 om 1:31 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan


%d bloggers liken dit: