Archief voor maart, 2012

#wijvenweek: dromendag

Gisteren geen wijvendag voor mij. Niet omwille van de busramp, wel omdat ik het een verschrikkelijk moeilijk thema vind. Ik heb geen meningen… toch geen meningen die er toe doen.

Dromen daarentegen heb ik met hopen! Ik stel u met veel plezier een lijstje voor met waar ik wel eens over (dag)droom:

  • Verre reizen naar Latijns-Amerika. Baden in een junglemeer met mijn lief om daarna af te koelen onder een of andere reuzachtige waterval.
  • Wonen in Italië en vloeiend Italiaans praten met de locals. “Ciao Evy, come stai oggi?”
  • Een eigen huis hebben met een tuintje waarin een paar koters rondlopen (die verdacht veel op mij lijken 😉 ).
  • Een grote geldsom winnen zodat ik me nooit nog zorgen zou moeten maken. Bram mag ook op miraculeuze wijze topvoetballer worden in Italië en massa’s geld binnenrijven. Da’s ook een optie.
  • Citytripjes met mijn vriendinnen. Ik zie ons al zitten op een terrasje in Kopenhagen… *hint*.
  • Een lijntje om ‘U’ tegen te zeggen, zonder dat er al te veel gesport moet worden. Er gezond sportief uitzien, ja! Maar er veel voor moeten doen? Niet in mijn dromen.

The usual, zeker? Wie droomt er nu niet van het perfecte leventje?
Waar ik vroeger al eens over droomde?In mijn puberteit?

  • Well, het draaide altijd wel om AC Milan. Het begon met naar een wedstrijd gaan kijken, Alessandro Nesta hopeloos verliefd laten worden op mij. Een echte, rijke societymadame worden….
  • En er was ook nog de kuisvrouwdroom. Om voor het magazine van AC Milan te schrijven, zou ik nog veel moeten bijleren. Italiaans om te beginnen. Dus had ik er niets beter op gevonden dan kuisvrouw van de club te worden. Maakt niet uit hoe, ik zou werken voor AC Milan.

En u? Waar droomde u over in de puberteit?

Advertenties

#wijvenweek: klein kantje, grote gevolgen

Today’s theme? Guilty pleasures en kleine kantjes.

Omdat mijn guilty pleasures vrij standaard zijn – denk veel te veel eten en dan gelijk ne zot gaan fitnessen, wil ik het liever hebben over mijn kleine kantjes.
Er is één klein kantje waar ik helemaal ambetant van word. Heel klein, maar de gevolgen? Uren ambetant.

Wij wonen op een appartement dat als volgt is ingedeeld: als je binnenkomt, kijk je recht op slaapkamer 1 (die dienst doet als schoenkast, washok, oud-papier-verzamelplaats,…). Om naar de living, de keuken, de wc, de badkamer – kortom alle plaatsen van het huis – te geraken, moet je langs slaapkamer 2 (onze slaapkamer). Onvermijdelijk.

Als ik ’s morgens – als laatste – opsta, gooi ik ons donsdeken altijd naar het voeteinde van ons bed. Je weet wel, om het bed te laten verluchten. Omdat er tussen opstaan en mijn vertrek naar het werk maar een dikke 20 minuten zit, vind ik dat dat bed nog niet genoeg verlucht is en dus laat ik het open liggen.

Als mijn lief dan thuiskomt om 16u vind ik dat hij dat bed terug mooi moet toedekken. Hij loopt daar als eerste terug voorbij. En dat bed dichtsmijten duurt echt maar 5 seconden ofzo.
Ik haat het als ik thuiskom, voorbij de slaapkamer loop en zie dat dat bed nog open ligt. Hate it. Ik weet niet echt waarom, maar ik word daar direct slecht gezind van. Ambetant zo u wil.

En dan mag hij ‘sorry, ik was het vergeten zeggen’ zoveel hij wil. Ik blijf daar ambetant van. Voor de rest van de avond. Ik doe mijn best om het niet te laten zien, maar innerlijk is de ambetantigheid héél aanwezig. Want ik kan er niet bij dat je te lui bent om een bed toe te dekken. En ik snap dat niet dat je dat kan ‘vergeten‘. Je loopt daar voorbij, die deur staat open, je kijkt sowieso in die kamer, je ziet dat…

Dat je daar sowieso voorbij moet om bij alle andere belangrijke kamers te komen is nu net het probleem. Stel dat we (onverwacht) bezoek hebben? Dan zien die mensen dat wij ons bed niet opmaken. En nog erger: wij hebben zwarte bedovertrekken. Weet je wat dat betekent? Dat je daar alles op ziet. Eén kleine druppel kwijl en je ziet een spoor. Je kan je wel al indenken wat dat geeft als er andere liefdessappen ontsnappen. Stel je voor dat de mensen dat zien!

#wijvenweek: de beautyqueen in mij

Omdat het hier de laatste tijd maar een beetje stilletjes is, lijkt mij een nieuwe start in het kader van #wijvenweek wel fantastisch. Vandaag is het opgelegde thema ‘Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten’.

Beautyqueen. According to moi ben ik geen beautyqueen. Ja, ik durf buiten komen zonder make-up. Nee, ik heb bijvoorbeeld nu geen nagellak op.

Pas op, vaneigens dat ik van mezelf vind dat ik er veel beter uit zie met wat fond de teint en een halve kilo zwartsel rond mijn ogen. Dat wel. Maar ik ben te lui om een beautyqueen te zijn. En ik rij niet met de auto naar mijn werk, dus ik kan geen in-car make-upster worden. Geef mij een spiegel, veel tijd en een reden en ik maak van mezelf een wanna-be beautyqueen.

Wanna-be voorlopig, maar misschien toch wel een comesclosetotherealthing in wording. Que?
Eerst en vooral een geheimpje. Ik heb nog nooit mijn wenkbrauwen geëpileerd. Niet zelf en niet laten doen. Dat doet pijn, ik heb schrik dat ik daar geen vormpje in ga krijgen en dat ik teveel haartjes ga uittrekken. En als die haartjes zijn uitgetrokken, ja dan blijven die een maand or so weg he! Stel je voor!

En dan nu nog erger. Ik durf ook niet naar zo’n professionele wenkbrauwmadame want ik heb schrik dat ze gaat beginnen over haartjes die naar alle kanten groeien en dat ze me onder mijn vijs gaat geven want euhm… ik doe soms wel iets anders met mijn wenkbrauwen…. In de hoekjes afwerken met een scheermesje. Ja, fout he. Maar da’s zo snel. Niet echt altijd even geslaagd, maar hey…. daar heb ik mijn froefroe voor he (die ook goed is voor andere dingen).

Soit, mijn lief zegt dat ik mooi ben zoals ik ben maar dat hij het toch niet erg zou vinden als ik stopte met dat scheermesje te prutsen. Dus mijn allernieuwste voornemen: op mijn tanden bijten en toch naar zo’n wenkbrauwmadame gaan ter gelegenheid van de trouw van de nicht van mijn lief. Ik heb nog een maand een half de tijd!


Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan