Archief voor mei, 2013

Thui-uis

Of u het nu verwacht had of niet: ik ben een Thuis-kijker. Niet sporadisch. Elke dag. Sterker nog: ik neem het op. Alle afleveringen. Moest er om 20u10 dan geen tv inzitten, kan ik de aflevering achteraf toch nog zien.

Naar de Thuisdag ben ik niet geweest. Ook al was die in Mechelen. Zo’n harde fan ben ik niet.

Maar ik ben wel fan van de Thuis-pagina op Facebook. Which is funny to follow. Ik weet wel dat er mensen zijn die geloven dat de personages echte mensen zijn, maar dat ze zo actief waren op Facebook… dat had ik niet verwacht.
Pas op: de people achter de pagina richtten zich er wel op. Bijna alle Thuispersonages hebben immers een Facebookprofiel dat nog actief reageert ook.

That being said: vanavond is het de laatste aflevering van het seizoen. Een dubbele aflevering.
Vanavond is het dus Thuis-avond in mijn appartement. Mijn vriendinnetjes komen langs. Eerst aperitieven we, dan eten we iets – dat volgens de dagelijkse gewoonte wordt klaargemaakt door meinen boyfriend -, en daarna nestelen we ons in de zetel met een dessertje. En kijken maar.

Ik wil niet als een oud moeke klinken dat niets anders te doen heeft, maar neem toch dat risico: ik zal het echt missen tijdens die paar Thuis-loze maanden.

Advertenties

Huizenjacht

Ik zit vol adrenaline, pour le moment.

Het is zo dat Bram en ik op zoek zijn naar een huisje. Om te kopen. Het is iets dat we sowieso allebei wilden, maar omdat we toen we gingen samenwonen nog geen jaar samen waren, wilden we toch eerst iets huren. Elkaar beter leren kennen, you know the drill…

Ondertussen zijn we bijna 3 jaar samen en voelen we dat het tijd is.
We weten allebei heel goed wat we zouden willen. En we komen er goed in overeen… alleen… onze wensen passen niet helemaal binnen ons budget.
Ach ja, wie zou er niet een kant-en-klare nieuwbouwwoning die piekfijn in orde is, willen – in een toffe wijk – met een leuke tuin – niet te ver van ’t stad (’t Mechels stad)?

Zoeken, zoeken en nog eens zoeken is dus de boodschap.

En banken aflopen. Want om eerlijk te zijn, zijn we enkel nog maar bij onze eigen bank gaan horen. Ik weet eigenlijk ook niet wat de juiste volgorde is om die dingen aan te pakken. Moet je eerst een huis op ’t oog hebben en dan banken gaan aflopen of eerst met vage plannen alle banken gaan aflopen? I dunno eigenlijk.

Wij pakken het op manier 1 aan.

….

Maar die adrenaline dus…
Ik heb deze middag geheel toevallig een instapklare net gerenoveerde woning te koop zien staan op Immoweb. Voor een goede prijs! I want it!!!

Ik heb onmiddellijk een mailtje gestuurd met de vraag eens een kijkje te mogen komen nemen.
Ik check nu om de 10 minuten mijn e-mail op een antwoord. Sorry, werkgever, de productiviteit van deze namiddag zal een ietsiepietsie lager zijn dan anders.

*Trouwens, noem mij naief maar Bram en ik werken allebei voltijds en hebben geen slechte job. Ik denk dat ik mag stellen dat wij een gemiddeld loon hebben. Toch dacht ik dat wij maandelijks minder zouden moeten afbetalen indien we het door ons vooropgestelde bedrag zouden lenen. *voetjes op de grond*

Gelnagellak, not impressed

Ik ben nooit echt een chichi-meisje geweest. Al is daar de laatste jaren wel verandering ingekomen. 8 jaar geleden zou u mij niet in een rok zien rondlopen hebben, tenzij met een broek eronder. Nu huppel ik rond in minirokjes alsof ik nooit anders gedaan heb. Oorbellen, make-up,… het hoort er allemaal bij. Al moet ik er eerlijkheidshalve bijzeggen dat ik al sinds mijn 16 gretig gebruik maak van het potje found-de-teint van de mama. How else kon ik die puisten minder doen opvallen?

Om mijn vrouwelijke kant nog meer te benadrukken en ook gewoon omdat ik het wel mooi vind, ga ik helemaal mee in de nagellak-hype. ’t Is te zeggen: ik heb potjes in verschillende kleurtjes. Valse nagels of nagels met tekeningetjes zijn nog net niet aan mij besteed.

Toen ik donderdag met enkele vriendinnen naar de ladiesnight in Utopolis ging, stonden daar standjes met nagellak. Aan één van de standjes kon u voor 10 euro uw nagels laten lakken met gelnagellak. De belofte was dat die nagellak 3 tot 6 weken zou houden. Dat leest u overigens ook overal op internet. Normaal gezien kost deze handeling 25 euro. Een koopje, dacht ik.

Nu wil ik niet zagen ofzo, maar… we zijn ondertussen dinsdag, zo’n 4 dagen na het ding op mijn nagels te hebben laten zetten, en ongeveer 1/4de is al van mijn nagels. Nu moet ik wel zeggen dat ik zondag mijn wc en badkamer gepoetst heb en daarbij eau-de-javel en Antikal gebruikt heb… Maar dan nog: de randjes waren er zaterdag al af!

Kortom: Evita heeft zich in ’t zak laten zetten. 10 euro voor nagellak die er evenlang mooi opblijft als gewone nagellak. Ow, voor de duidelijkheid: 10 euro om het er te laten opplaatsen he, ik heb het potje niet meegekregen, hoor.

Bovendien zou die nagellak zich niet zomaar laten verwijderen. Alles er mooi afkrijgen gaat nog een prutswerk worden, ik voel het. Ik denk dat u mij met halfgelakte nagels gaat zien rondlopen tot in het weekend… wanneer het prutswerk kan beginnen.

Klantenlokkerij bij Zalando? Nee!

Remember mijn bestelling bij Zalando? Wel, gisteren heb ik mijn bestelling ontvangen. ’t Is te zeggen: Bram is erom geweest naar De Post (BE Post?). Tegenwoordig bellen postbodes daar namelijk niet meer voor aan. En zelf moet ik werken op momenten dat de postkantoorbedienden ook werken.

Anyway, now that is of my chest… Mijn bestelling – minus de sokken – was in orde. Mijn totaal kwam op 48 euro en een klets. EN mijn bon van -10 euro is eraf gegaan! 38 euro en nog wat resterend dus.

Evy = content. Had ik totaal niet verwacht. Ik hou het pakketje en zal met plezier de nieuwe sport-bh dragen.

Boe Chelsea, boe!

Gisteren was het de finale van de UEFA CUP. Het kan/kon mij eigelijk geen *biep* schelen wie die finale zou winnen. Beter nog: ik wou daar eigenlijk ook niet naar kijken.

Maar omdat ik het allerbeste vrouwelijk liefje van de hele wereld ben, mocht Bram kijken – en ik dus ook. Omdat het in de 90ste minuut (of zoiets – op het einde, soit) nog steeds een gelijke stand was, betekende dat verlengingen. Een half uur erbij! Bah.

Maar omdat ik het allerbeste mannelijk liefje van de hele wereld heb, (en laten we eerlijk zijn: omdat ik er de laatste maand al meermaals om gevraagd heb) stelde Bram voor dat hij mij tijdens dat half uur zou masseren 😀 Weliswaar met mijn hoofd richting tv gedraaid, zo dat hij ondertussen kon verder kijken. Maar hey, will do. En dus vloog mijn t-shirt uit en begon mijn allerliefsste liefje van de hele wereld eraan. Massage – love it – lang geleden!

Helaas, pindakaas,… Bram was nog geen 2 minuten bezig en die spelverbrodders van Chelsea scoren! In de officiële tijd! Bye bye massage van een half uur.

Note to you: Bram heeft wel nog tien minuten verder gedaan… Ik had liever een half uur gewild 😉
Note to myself: Dringend nog eens Groupon doorzoeken naar promoties voor een Hot Stone massage or so.

Abercrombie & dinges*

Afgelopen weekend in de pers: Abercrombie & Fitch gaat niet meer groter dan maatje 40.

Mijn eerste reactie was, net als die van vele mensen, eentje van afschuw. Ik heb maat 38, maar heb lang maat 42 en zelfs 44 gehad, dus ik voelde mij ergens in mijn onderbewustzijn ook aangesproken.

Nu, ik heb nog nooit zelf iets gekocht van die winkelketen. Nu, ik heb nog nooit zelf kledij gekocht van die winkelketen (wel parfum voor Bram). Niet uit principe, maar gewoon omdat ik die kleren eigenlijk te duur vind voor wat ze zijn. Ik ben er wel al geregeld gepasseerd. Vooral in hun dochteronderneming Hollister, maar ook in Abercrombie & Fitch zelf. Meer nog: in New York hebben we er zelfs voor aangeschoven.

Los daarvan las ik achteraf andere reacties en moet ik mijn eerste reactie bijstellen. Het is inderdaad zo dat er ook winkels zijn met enkel kledij voor mensen met een maatje meer. Daar kunnen mensen met maatje 36 of 38 of… ook niet terecht. Het is ook waar dat als ik in de soldenperiode naar de winkel trek de kans vrij groot is dat in de afgeprijsde kledingstukken mijn maat niet meer bij zit. Discriminatie omdat er in verhouding minder maten 38 gemaakt worden? Discriminatie omdat je in een maatje-meer-winkel geen 38-en vindt? Nee toch?

Bovendien ga – durf – ik ook niet langsgaan in boetiekjes zoals bijvoorbeeld Femmes d’Histoire van Valérie Deboosere (hier in de buurt, vandaar). Ik ben er niet zeker van, want ik ben er nog nooit binnengeweest, maar ik zou er niet van verschieten dat ik daar in maar 1/10de van de kleding geraak. Zou ik ooit langsgaan in chique winkels van Gucci of Valentino? Nee. Een budgetskwestie, ja, maar zeker ook eentje van maten. Het kan perceptie zijn, maar ik denk niet dat ik in die hun kledij geraak.

Besluit: ik vind dat “ze” – met name die CEO van Abercrombie & dinges – de verandering van maten op een andere manier hadden kunnen verkondigen en ga zeker niet akkoord met de stelling “magere mensen zijn mooi, dikke mensen niet”. Maar ergens vind ik het wel hun recht geen maten boven 40 te maken en vind ik het geen discriminatie.

Ow en wat die matenkwestie betreft: heb mij ooit in een kleedje van Hollister gehesen. Het was een 36, want – surprise, surprise – 38 was op. Nu was dat kleedje vanonder nogal wijd en heb ik in verhouding tot mijn onderkant nogal een redelijk ‘smalle’ bovenkant. In het kleedje geraken was niet moeilijk, eruit geraken daarentegen! Bij deze: ik verontschuldig mij voor eventuele scheuren in het desbetreffende kleedje.

*Ik vind dat Fitch-gedeelte echt verschrikkelijk om te onthouden. Ik heb het wéér moeten googlen om het hier neergepend te krijgen.

High heels, baby

Vrijdagavond is het partynight pour moi. Een bevriende vereniging geeft een feestje in het alombekende danscafé Rio in Sint-Katelijne-Waver. Zo wat héél mijn vriendengroep zal er aanwezig zijn.
Laten we zeggen dat ik nogal teleurgesteld zal zijn als dit niet het feestje – of één van de feestjes – van het jaar gaat worden.

Anyway, omdat mijn verwachtingen nogal hoog liggen, ging ik dit weekend op zoek naar een leuk kleedje om aan te doen. Een leuk kleedje vond ik én kocht ik. Alleen is het niet echt Rio-materiaal. Gelukkig mocht ik dit weekend in vriendinnen hun kleerkast snuizen en vond ik een kleedje dat probably The Rio-dress zal worden. Ha, swopping, gotta love it.

Er komen groene accenten in het jurkje en nu wil het toeval toch niet dat ik fantastische groene high heels heb, zekers? Alleen… ik heb die fantastische groene high heels nog niet heel veel aangedaan – wegens nogal hoog. De laatste keer toen ik ze toch aandeed, lagen mijn voeten al na een uurtje of twee open. En dat was niet eens aan mijn hielen (waar ik dat zou verwachten).

Mijn missie deze week is dus het inlopen van die groene high heels. Als u mij een dezer dagen dus over straat ziet stroempelen. Ik ben niet met mijn klikken en mijn klakken van de trap gevallen, ik ben niet stijf van het onwijs veel sporten,… ik ben gewoon mijn schoenen aan het inlopen.

Overigens: als het inlopen niet lukt, schakel ik over naar veel drank op de avond zelf. Pintjes zijn maar 1,50€… allen daarheen.


Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan