Als meisje in een stad

Omdat ik het nu echt wel gehad heb, schrijf ik het even van mij af.

Ik ben opgegroeid in Puurs, wat door mensen van ’t stad wel eens als een boerengat omschreven wordt. So be it, ik leefde daar een heel rustig leven, werd door niemand lastig gevallen, kon rustig buiten komen op straat. Zelfs in mijn eentje.

Nu woon ik in Mechelen. Voor ik daar ging wonen, ging ik daar naar school, heb ik er gewerkt, ging ik er regelmatig weg. Het was er minder evident om als meisje alleen op straat te lopen. Je hoort nogal veel verhalen. Ik deed die af als ‘overdreven’ en ‘zelfs misschien ook niet onschuldig’. Eén keer ben ik toen zelf lastig gevallen. Een eenmalig geval stopt mij niet. Je mag niet iedereen over dezelfde kam scheren, weet u wel.

Ondertussen wonen wij al bijna 2 jaar in Mechelen. En ik weet ondertussen dat er een groot verschil is qua mentaliteit tussen mensen uit boerendorpen als Puurs en mensen uit steden als Mechelen. Niet bij iedereen, dat zeg ik niet. Maar ik zal eerlijk zijn: als ik als meisje alleen op straat loop, voel ik mij niet veilig.

Dit weekend nog maar eens ondervonden. Niet dat er écht iets gebeurd is, maar het is nu al het zoveelste incident, dat ik het gewoon kotsbeu ben pour le moment. Ik was met een paar vriendinnen uitgegaan op de Vismarkt en ga rond 5 u ’s morgens (daar is niets mis mee) met de fiets weer huiswaarts. Onderweg moet ik stoppen voor een rood licht. Naast mij stopt een auto voor datzelfde rode licht. Plots worden de raampjes van de wagen opgengedraaid en wordt er geroepen van “he, mooi meisje, naar waar ga je?” “Mogen we mee?” “Gij ziet eruit alsof ge goed bent in bed”. And so on. Als het groen wordt rij ik zonder te reageren op hun opmerkingen door. Uiteraard blijven ze – traag, op mijn fietstempo – naast mij rijden. Ik erger mij lichtjes en roep dan maar dat ik hun nummerplaat al lang heb gememoriseerd. “Dat ik die toch niet onthoud want vrouwen hebben geen hersenen.” Mijn antwoord? Dat ze het wel zullen weten als er morgen flikken aan hun deur staan.

Ze zijn me gevolgd tot ik mijn eigen straat in moest. Gelukkig maar tot daar. Hun nummerplaat heb ik thuis meteen opgeschreven, maar ben (nog?) niet naar de politie gegaan. Uiteindelijk viel het nog wel mee. Oh, ter informatie – want ik zie het sommigen al denken – ik had een gewone lange zwarte broek aan met een gewone standaard leren jas. Geen slettekleren dus.

Het is het gevoel dat je ervan krijgt. Nog geen maand geleden maakte ik ongeveer hetzelde mee. Overdag, ik was te voet, en die gast was alleen. Hij is mij tot thuis gevolgd. Toen had ik echt schrik. Verder zijn het vooral opmerkingen die je naar je hoefd geslingerd krijgt en een paar enkele keren jongens die snel over je kont slaan als je voorbij fietst (eerlijk waar, 2 keer meegemaakt. Het toppunt: de tweede keer waren ze volgens mij maar 13 jaar ofzo).

Sommige mensen moeten écht heropgevoed worden.

Advertenties

1 Response to “Als meisje in een stad”


  1. 1 misssexandthecity mei 7, 2013 om 8:10 am

    Oh my god ben ik blij dat ik niet meer in de juiste leeftijdscategorie val,……maar af en toe komen mannen ook naast me rijden om dan me wat toe te roepen, maar volgen, nog nooit, GELUKKIG ik zou doodsbang zijn,….wat willen mannen hier nu met bereiken,……ik zie het niet hoor!!!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan

Advertenties

%d bloggers liken dit: