Archief voor oktober, 2013

Boehaaahahahaaa

Ik ga vanaf een uur of zes door het leven als Vampierenelf. Inderdaad, u leest het goed. Ik ben half vampier, half elf.
Allemaal in het teken van Halloween natuurlijk.

In een bos in Zemst gaan we 3 groepen kindjes bang maken. De kindjes moeten onder begeleiding van een verteller en leuke Halloweenfiguren een schat zoeken. Hiervoor moeten ze door een creepy bos waar ze allerlei opdrachten moeten uitvoeren.

Yours truly zal deel uitmaken van zo’n opdracht.

Wanneer de kinderen bij de Vampierenelfen komen, zullen ze ons zien dansen op Soul Dracula van Hot Blood. Klinkt griezelig, no. Geen nood, de kleine gedrochtjes zullen er geen trauma aan over houden. Het is eerder een discoliedje dan een bloederig slachtlied.

Met een griezelige stem zullen we hen zeggen: “wie hier loopt op deze straat, loopt recht in de armen van het kwaad. Ga nergens anders meer heen, of we veranderen jullie in steen!…. Maar wacht…. jullie hebben één kans…. Kom erbij en dans!”

De kinderen moeten dus onze dans nadoen om voorbij de vampierenelfen te geraken. Helaas voor de kids is dat maar één obstakel op hun weg naar de schat. Hopelijk komt iedereen er heelhuids uit. Boehahahahhahaaaa.

Duur brood

Paniek ten huize De Pauw – Philips. Allez, kom… paniek is overdreven, maar het was niet om te lachen.
Dit weekend keek ik mijn rekeningen na via pc-banking en ik zag dat ik begin deze maand 157 euro betaald had in den Delhaize.

Op zich zou dat niet raar zijn ware het niet dat wij voor onze wekelijkse boodschappen in Carrefour gaan winkelen. Den Delhaize doet dienst als winkel-voor-als-we-nog-rap-iets-nodig-hebben. Lees: een brood, een bus ketchup, tampons,…
Ik heb nooit een kar nodig. 157 euro is dus wel belachelijk veel. Kon eigenlijk nooit.

My guess: ik heb daar iets van 1,57 euro gekocht, dat heeft niet willen scannen, ze hebben dat manueel ingedrukt en die komma is niet doorgekomen. Of ze hebben wel gescant, maar dat etiket stond superfout.

Probleem: ik had daar geen rekeningetje meer van. Ik wist ook begot niet meer wat ik exact gekocht had of wie er aan de kassa zat. Bewijzen: nul.

Conclusie: ik ben was een kieke dat voor ze de pincode in de bancontact tikt, niet eerst kijkt of het bedrag wel klopt.

Maar ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en toch eens gaan informeren of ze dat op de één of andere manier konden nakijken.

Een half uurtje later kreeg ik telefoon. Ze wisten exact wat ik gekocht had: brood en charcuterie. Maa-aar ik had ook 150 euro cash geld bij gevraagd.

*haahaaaa* en toen viel den Euro. Ik heb toen inderdaad 150 euro afgehaald. Oef!

Eind goed, al goed. Maar één ding is zeker: ik kijk vanaf nu twee keer na eer ik zomaar mijn pincode intik aan de kassa.

Op een onbewoond eiland?

Ik weet niet hoe ik op de vraag kwam.

Zondag vroeg ik Bram waar hij zou willen wonen als hij plots België niet meer zou binnen mogen. Anywhere in the world. Niet om op vakantie te gaan. Echt om te wonen. Hij koos voor Toscane. We have a match.

Ik moest er zelf ook even over nadenken.
Mijn absolute numero uno ligt voor de hand. Maar stel dat ik daar ook niet meer welkom zou zijn. Ik besloot een top 5 op te stellen. Te beginnen met op te sommen waar ik absoluut niet wilde wonen. Dat was net dat ietsje makkelijker.

No go

In oorlogslanden. Voor de hand liggend, denk ik. Wie wil er nu te midden van een oorlogsgebied wonen?

Heel het werelddeel Azië kan ik ook wel uitsluiten. Ik ben er nog nooit geweest dus vooroordelen alom hier. I know. Maar het spreekt mij echt niet aan. Zelfs in een wok-restaurant voel ik mij niet op mijn gemak. Ik denk dat ik teveel samoerai-films gezien heb op een te jonge leeftijd.

The U.S.A. Voor velen een droom heb ik mij al laten vertellen. Mij zegt het weinig. De voordelen komen dan weer boven: fast-food all around. En ja, ik zou daar heel gevoelig voor zijn en mij laten verleiden tot liters cola en heerlijke vettige hamburgers. Alle dagen als het moet. Bovendien hebben vele Amerikanen volgens mij nogal een “ik-kom-uit-Amerika-en-dat-regeert-zowat-de-wereld-attitude”.

Arme landen. Ook al voor de hand liggend, I think. Al zijn er natuurlijk tal van mensen die het hun roeping vinden om daar te gaan helpen het land rijker te maken. Mensen daar dingen te leren die ervoor zorgen dat ze toch van een rijker leven kunnen genieten – in de brede zin van het woord. Bewondering is mijn reactie. Maar zelf zou ik het niet kunnen. Niet willen zelfs.

Ik ben eigenlijk best wel een Europees-gezind meisje. Ik weet niet goed van waar dat komt. It just is.

Go go go

Na lang nadenken kwam ik uit bij deze top 5

  1. Italië, Toscane. Rust, mooie natuur, een domani-domani-mentaliteitje, vriendelijke Italianen die nog tijd maken voor een praatje, sociale gebeurtenissen met familie, vrienden, buren,… I looo-oooove it!
  2. Oostenrijk, de Alpen. Skiën in de winter, mensen met maar één doel: skiën en plezier maken. Bergwandelingen in de zomer. Omringd worden door hoge bergen. Het gevoel hebben dat je op de top van de wereld staat.
  3. Australië, surfstrand. Ik zie mezelf wel als een home-and-away-surf-babe. Zo’n surf-carrière, zou dat nog lukken op de gezegende leeftijd van 27? 😉
  4. Luxemburg, het Groot-Hertogdom. Het charmante van in een piepkleine monarchie te wonen. Veel natuur rond je heen. Luxemburgers lijken me ook altijd zo’n vriendelijke mensen.
  5. Zuid-Amerika. Ik denk dat ik daar ook wel zou kunnen aarden. Al moet ik nog wel even bekijken welk land ik zou verkiezen want er zijn natuurlijk verschrikkelijke kloven daar.

Wat is jullie top 5 van landen/streken waar jullie wel zouden willen wonen?

En toen gingen we naar Primark!

Vandaag hadden Bram en ik een dagje verlof genomen. Het doel? Winkelen!

Vooral voor Bram dan. Al heb ik eigenlijk ook wel dringend nieuwe laarzen nodig omdat mijn huidige los geraakt zijn aan de naden. Niet zo handig met dit regenweer. Hashtag ‘natte voeten’, weetewel.

Waar we zijn gaan winkelen? Bij Primark in Luik!
Ik wilde al een tijdje naar Primark omdat ik er al veel goeie dingen over gehoord had. Groot aanbod, leuke kleding, lage prijzen.

En weet ge wat? ’t Was nog waar ook! Onze buit: 11 kledingstukken waaronder t-shirts, truitjes, cardigans, jeansbroek,… voor de ronde prijs van 91 euro! (ik 4 stukken, Bram 7 😀 )
Bovendien bevindt die Primark zich in een shoppingcenter! Nog méér shopplezier. Al hebben we voor de rest niets gekocht. Laarzen naar mijn goesting vond ik niet.

Wat er niet zo leuk was aan dat dagje winkelen? Er was gi-gan-tisch veel volk. Vooral in die Primark dan.
Oh, het is herfstvakantie, zegt u? Tja, daar hadden we niet echt bij stil gestaan. Het zal u dus ook niet verwonderen dat alles rommelig lag en dat het zoeken was naar de juiste maat.

Next on the klaaglijst: wij zijn met de trein naar Luik gegaan. Ik was toch wel geschrokken van de prijs. 27,60 euro heeft dat heen-en-terug-ritje mij gekost. En omdat het bij vertrek in Mechelen hard regende en waaide zijn we met de auto naar het station gegaan. Parkingprijs: 4 euro. Het eerste uur parkeren in Luik – onder dat shoppingcenter – parkeer je gratis. Kortom: ik had spijt dat we niet met de auto gegaan zijn. Het had mij (Bram rijdt gratis met de trein, dus voor hem was het wel voordeliger) goedkoper uitgekomen en we waren minder lang onderweg geweest… want uiteraard hadden we de nodige vertragingen. Plus dat het een goeie 20 minuten stappen is van het station naar het shoppingcenter.

Primark: ja! Maar open er eentje in Mechelen 😉

Breien vs. spinning

Vandaag staat er geen berg afwas van 2 3 dagen op ons te wachten. Vandaag is er dus tijd voor iets anders.

Maar wat?

Langs de ene kant is het al van zondag geleden dat ik ben gaan fitnessen. Een les spinning meepikken zou dus geen overbodige luxe zijn.
Langs de andere kant voel ik ook wel wat voor rustig in de zetel te hangen en nog wat centimeters aan mijn sjaaltje toe te voegen.

Waarvoor zouden jullie kiezen?

Korstjes-addict

Vroeger, toen mijn broer en ik klein waren, bleven wij voor en na school bij ons moe en onze va. Ook op woensdagnamiddag. En als het vakantie was.
Wij gingen dan mee naar de markt en boodschappen doen in den Unic. En naar de bakker.

Wanneer ons moe een brood ging kopen, kregen wij altijd dat eerste sneetje van het brood. Dat korstje.

Als ik nu – zoveel jaren later – een brood koop, betrap ik mezelf erop dat ik nog steeds dat eerste korstje opeet… Meestal nog alvorens ik de winkel uit ben.

Dat eerste korstje is geweldig. Van een goed brood, tenminste. Want draai het of keer het hoe je wilt: tussen het korstje van een lang grof en het korstje van een rond grof zit een immens verschil. Wij nemen altijd een lang grof.

Tussen broden van verschillende bakkers zit ook een verschil. De korstjes van de broden die van onze eigen bakker kwamen waren bijlange niet zo goed als die van de bakker van ons moe en onze va.

Al kan dat wel perceptie zijn. Nu kopen wij ons brood meestal in de supermarkt. En draai het en keer het nog een keer hoe je wilt: het verschil met broden van de bakker, dat proef je. Al blijf ik de korstjes wel appreciëren. I’m a korstjes-addict.

Follow my blog with Bloglovin

Zin in…

quality T.I.M.E… met mezelf.

Klinkt een beetje dubbelzinnig. Maar @de viezerikjes: het is niet ZO bedoelt.

Ik heb zin/nood om iets te doen. Maar iets waar ik niet té veel moeite voor moet doen.
Iets waar ik niet de deur voor uit moet. Iets wat thuis kan op mijn gemak. En alleen.

Ik zou kunnen… breien! Maar dat heb ik gisteren al zo’n drie uur gedaan. In groep. En daarna nog even thuis.
Het gaat eigenlijk best goed ondertussen. Ik heb ‘nog maar’ een kleine 20 cm, maar het ziet er best goed uit (buiten de eerste rijen dan… die bevatten de occasionele gaatjes).

Ik zou ook iets lekker kunnen koken. Voor morgen dan. Want mijn eten gaat zoals elke dag gewoon klaarstaan als ik thuiskom. Yes, I’m a Lucky Lady.
Alleen… er zijn geen ingrediënten in huis voor wat ik in mijn hoofd. Misschien moet ik dat dan maar voor zondag houden. It will be gevulde paprika.

Een lekker uitgebreid bad nemen. Yep, dat kan ook. Misschien moet ik dat maar eens doen. De laatste keer dat ik dat deed, kan ik me zelfs niet meer herinneren. Wat eigenlijk best schokkend is voor iemand als mij. Toen we bijna 3 jaar geleden op zoek gingen naar een appartement was dat namelijk één van mijn must-haves: een bad! Nu neem ik er amper een.

Het is er ook wel de moment voor. Bram gaat op den boemel. Letterlijk zelfs (hij gaat naar een café met als naam Den Boemel). Badschuim, here I come!

Jammer dat ik nu nog geen smartphone heb waar ik Candy Crush op kan spelen. Ik zal het maar niet riskeren om mijn laptop mee naar het bad te nemen, zekers?


Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan