Archief voor februari, 2014

Valentino, Valentino

Valentijn… ook wij ontsnapten er niet aan. Bewust uiteraard.

Welk verliefd(e) vrouw/meisje wil er nu niet iets leuks doen met Valentijn? Of… iets krijgen? Eerlijk, we willen het hele jaar door wel iets leuks doen of verrast worden met een kleine attentie. Maar Valentijn is er gewoon het perfecte excuus voor.

Wij deden echter niets speciaals. We deden wel iets, maar geen zorgen: niemand zal er erg jaloers van worden.

Dit was onze vrijdag:

  • Bram gaat ’s morgens werken.
  • Ik zet na zijn vertrek een stuk chocolade met de tekst “ik hou van chocolade, maar nog meer van jou” aan z’n wastafel in de badkamer. Hij wast zich na zijn werkdag.
  • Ik telefooneer ’s middags nog naar een restaurant of we nog kunnen reserveren voor ’s avonds. Het lukt. We mogen zelfs onze Bongo-bon gebruiken.
  • Ik kom thuis van mijn werk, Bram ligt op de zetel te slapen. Ongewassen.
  • Een uur voor we in het restaurant moeten gaat Bram zich wassen. Geen reactie.
  • Ik reageer gepikeerd. Of hij niets opgemerkt heeft in de badkamer. Niet dus.
  • Een kwartier later gaat hij toch nog eens kijken en vindt de chocolade. “Een goed dessert voor straks”.
  • We gaan naar het restaurant en bestellen een voor- en hoofdgerecht.
  • Het duurt heel lang, maar we hebben onze wijn en onze gesprekken.
  • Uiteindelijk worden we bediend… met het hoofdgerecht. Dat we terugsturen wegens nog geen voorgerecht gehad.
  • Nog wat langer wachten. Uiteindelijk komt alles goed en verlaten we vol het restaurant.
  • We rijden richting cinema nadat ik Bram tijdens het eten voorgesteld had “Marina” te gaan kijken.
  • Ze spelen “Marina” niet. Dan maar “12 years a slave“.
  • We kijken, drinken wat van onze frisdrank, maar dat stuk chocolade blijft onaangeroerd. Te vol van ons Bongo-menu!
  • We rijden richting appartement en kruipen in ons bed

De avond is  niet helemaal perfect en volgens plan verlopen, maar geloof mij: het was een gezellige avond.

No make-up?

Overal lees ik over Scarlett Johansson en Kate Winslet die voor Vanity Fair geposeerd hebben zonder make-up.

Zelf draag ik regelmatig make-up. Ik voel me beter met make-up. Mooier.
Maar ik heb zeker ook dagen waarop ik mij niets aantrek van hoe ik eruit zie. Dagen waarop ik nog moe wakker word, beslis om 5 minuten langer in bed te blijven liggen en die tijd inhaal door het maquilleren over te slaan. Ik heb een strak schema ’s morgens. En inderdaad: ik heb maar 5 minuten nodig om mij dat ietsiebietsie mooier, meer zelfzeker te maken.

En ja, dan hoor je al eens iemand vragen of ik ziek ben. Meestal zeg ik: “ja, ik voel mij niet zo goed.” Een leugentje. Maar een “nee, ik heb gewoon geen schmink op. This is the real me,” duwt mijn zelfvertrouwen helemaal naar beneden. Let op: soms voel ik mij – zelfs met make-up op – ook gewoon ziekjes. Ik lieg niet altijd.

Dat ik maar 5 minuten nodig heb voor het maquilleren komt doordat ik in het normale leven niet zo heel veel make-up draag. Als ik uitga durf ik al eens ietske meer smeren.

Op een werkdag waarop ik de tijd neem om mij te schminken:

  • smeer ik wat BB-crème over mijn gezicht (en ja, neklijn en oren, maar eigenlijk maar wat in het wilde weg).
  • trek ik een zwart, vettig potloodlijntje onder mijn oog
  • en doe ik wat mascara op

Klaar! Mijn God, ik denk dat het maar 3 minuten duurt…

En een kleine confession: ontschminken? Dat doe ik bijna nooit… tegen het einde van de dag is het meeste er volgens mij toch al af…

De bril

Ik heb jaren gebrild. Die bril was de laatste jaren zwart. Ik deed dan wel make-up op, maar nog minder dan nu. Zo was het potloodlijntje amper zichtbaar… die bril camoufleerde alles.

Toen ik overschakelde op lenzen – wat echt wel veel makkelijker is! – voelde het alsof er iets ontbrak aan m’n gezicht. Ik voelde me naakt. Ik ben dat gaan compenseren door dat goed vettig potloodlijntje onder mijn ogen. En soms zelfs op m’n ooglid.

Als je me nu betrapt met m’n bril, zal ik meestal geen make-up dragen. 90% van de tijd is het of het een of het ander.

Le picture

Toen ik besliste om hier een blogje over te schrijven, was het lot al geschied. Er hangt al sinds de morgen make-up aan m’n gezicht.

Maar toen ik nog voor Libelle Lekker werkte, heb ik het eens gewaagd om mezelf schminkloos – ik had zo’n dag – op de Facebookpagina te plaatsen. Die foto is dus makkelijk terug te vinden. Maar “usability for president”… ik geef hem jullie gewoon cadeau:

Les dames et messieurs, Evy zonder make-up.

De (ondertussen niet meer) nieuwe Nestea met Stevia moest gepromoot worden.

De (ondertussen niet meer) nieuwe Nestea met Stevia moest gepromoot worden.

Stamcel, iemand?

Ik heb me kandidaat gesteld om stamceldonor te worden. Ik zat er al langer mee in mijn hoofd, maar het lezen van verhalen zoals dat van Kamiel heeft me over de streep getrokken. En het feit dat ik nu goed weet wat me te wachten staat. Collega E. stelde zich ook kandidaat en werd enkele weken geleden getest.

Ze vertelde me dat je op gesprek gaat, een medische vragenlijst invult en bloed laat afnemen. Als alles oké is, ga ik in een database. Daarna is het afwachten… als ik ooit een match heb met iemand die nood heeft aan mijn stamcellen, gaat het proces verder.

En ik ben ondertussen opgebeld door de mensen van het Rode Kruis. Eén april (echt!) is het zover. Dan gaan ze me testen. Kijken of ik een goede kandidaat zou zijn. Fingers crossed.

Ik ben wel een beetje zenuwachtig. Rond mijn 18 heb ik enkele keren bloed gaan doneren bij het Rode Kruis. De laatste keer dat ik dat deed, werd alles zwart voor mijn ogen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik na de afname eerst naar de stripboeken ben gaan kijken, alvorens een cola te drinken. En ik had mijn maandstonden. Misschien iets te veel bloed dat uit mijn lichaam is gegaan? Deze keer vooral eerst frisdrank drinken…

Zelf zin om misschien wel iemands leven te redden? Informeer en registreer je hier.

Als de kat van huis is…

Bram wil een huisdier. Al een tijdje. Ik nu ook.

Ooit zijn we begonnen met vissen. Maar na enkele pogingen hebben we dat voor bekeken gehouden. Vissen… dat lijkt simpel maar dat is potverdekke moeilijk om te houden. In de winkel smeren ze u dan het ene zuur en base na het andere aan. Dat loopt ook nog eens op qua kosten… en helpt amper.

Overlaatst kwam Bram thuis met de woorden: “De Krikke heeft huisdieren teveel”. Ik wist al hoe laat het was en welke vraag hierop ging volgen. Het bleek echter om gerbils te gaan. “Nee, dank u”, was mijn antwoord. Zo’n hamstertje tot daar toe, maar zo’n gerbil lijkt mij iets te hard op een rat. Dat beest heeft zo’n dunne lange staart. Brrr.

Maar nu kriebelt het bij mij toch ook. Wat extra leven in huis… iets dat ik kan knuffelen en kan aaien. Het enige wat ik écht wil is een kat. Ik ben een kattenpersoon.

Bram is er helemaal voor in. Alleen zit ik met een dilemma:

Ik heb al een kat. Plasil. Die woont nog in mijn ouderlijk huis. Officieel mogen wij immers geen huisdieren hebben op het appartement. Komt daar nog eens bij dat wij op het 2de wonen en niet over een tuin (of terras) beschikken. Plasil is al 10 jaar gewoon van buiten te kunnen lopen. Ik zou het spijtig vinden om dat beestje vanaf nu altijd binnen te houden.

Mijn eerste idee was dus om een nieuw klein katje in huis te nemen. Eentje dat het nog niet kent om buiten te lopen, en het dus hopelijk ook nooit zal missen (of toch tot we een huis met tuin hebben gekocht… some day).

Ergens wringt dat sowieso. Laat ik Plasil daarmee niet vallen? Mijn idee was altijd van ze te gaan halen als we dat huis met tuin kopen…

Vandaag wisten mijn nicht en schoonzus me te vertellen dat Plasil de laatste tijd zelf niet meer zo veel buiten wil. Dus op dat vlak zou ik ze misschien wel in ons appartement kunnen houden…

Ze  is ondertussen al 10 jaar. Haal je een kat dan nog uit haar gewende omgeving?
Ik zit met een dilemma… wat zouden jullie doen?


Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan