Archief voor februari, 2019

De meeste dromen…

Ik weet in hemelsnaam niet hoe het komt, maar ik onthoud mijn dromen vrij vaak.
Omdat ik ook regelmatig mijn dromen euhm… ventileer (?) aan wie het maar wil horen, kreeg ik een aantal weken geleden een boekje om mijn dromen in op te schrijven.

Blijkbaar is dat de eerste stap om ze te leren sturen. Beetje creepy allemaal, dat sturen van dromen. Maar het idee van ze op te schrijven vind ik wel heel leuk. Al was het maar om ze dan na X aantal jaren terug te lezen.

Of om ze te pas en te onpas te delen met jullie. Zoals dit prachtexemplaar hieronder met niemand minder dan Cristiano Ronaldo in de hoofdrol.

DE DROOM
Ik was met Bram op vakantie aan een Italiaanse Riviera. We lagen te zonnebaden op zo’n privéstrandje. Plots komen Cristiano Ronaldo en zijn vrienden en familie erbij zitten en beginnen we wat te babbelen. In het Nederlands, doh. Zijn vriendin zegt dat ze naar binnen gaat want dat al die zon niet goed is voor haar huid. Bram zegt vervolgens dat hij eens goed diep in zee gaat zwemmen.

Een beetje later gaan Cristiano en ik met een opblaasbaar ding ook de zee in, maar in het voorstukje. We begonnen zo’n beetje al spelend te flikflooien. Op een gegeven moment zaten we samen op het opblaasbaar ding en waren we tv aan het kijken (er was een groot scherm vlak voor het voortukje van de zee). Michael Jackson was op tv. Maar Cristiano zei: “dat is Michael Jackson toch niet?” Ik zei: “jawel, toen hij nog bruin was.” Toen kwam Cristiano keeeiii dicht bij mijn hoofd om – zogezegd – Michael Jackson beter te kunnen bekijken. Dat was het hoogtepunt wat betreft mijn Cristiano Ronaldo-aanrakingen. Het was géén seksdroom, ladies and gentlemen.

Daarna gingen Cristiano en ik terug naar het strand en uiteindelijk ging ik met Bram naar huis. Maar bij het verlaten van het strand stonden hangjongeren… te hangen. Ze wilden mij een hand geven. Wat ik deed. Ze schreeuwden: “ho, ik was mijn hand nooit meer. Jouw hand heeft Cristiano aangeraakt en nu heeft die hand ook mij aangeraakt, dus nu heb ik Cristiano aangeraakt.” En toen dacht ik: “ik heb die toch niet aangeraakt?” Waarop ik precies even terugging in de tijd en mij een moment herinnerde dat mijn hand op die zijn bil lag!

The end!

Advertenties

Pechdag

Remember toen ik enkele posts geleden zei dat ik naar de orthopedist zou gaan voor mijn “scheve” voeten. 19 februari was het zover…

Ik rij dus redelijk zenuwachting naar Imelda in Bonheiden. Die zenuwachtigheid kwam omdat ik maar kantje-boortje op het uur van afspraak zou aankomen. Ik kan om half 4 stoppen op mijn werk. Wil ik vroeger stoppen, dan moet ik verlof nemen. Dat laatste deed ik liever niet. Dus rush, rush naar de kliniek.

Ik meld mij – mooi op tijd overigens – aan bij het digiloket met mijn identiteitskaart én pincode in de aanslag. “U heeft vandaag geen afspraak.” Tiens! Ik haal er de behulpzame digiloketdame bij die me vraagt of ik hier al eerder geweest ben. “In de dagkliniek wel, maar hier niet.” Ik werd doorverwezen naar de receptie.

HET IS AAN MIJ
Bij de receptie neem ik een nummertje en wacht een kwartiertje tot het aan mij is.
Eindelijk verschijnt de C08! Ik ga naar het bureautje en geef mijn identiteitskaart af en vertel bij welke dokter ik een afspraak heb.

Er volgt een “Maar mevrouw Philips, hier staat dat u een afspraak hebt op 19 maart en niet op 19 februari.” Que? Het zal toch niet waar zijn, zeker? Ik was een beetje van mijn melk en zei: “oei, sorry. Euhm, ja… niets aan te doen. Dan kom ik volgende maand terug.”

Ik ben eigenlijk vrij zeker dat er mij 19 februari gezegd is. Ik heb namelijk een opleiding in Gent op 19 maart. Ik zou die afspraak nooit diezelfde dag hebben ingepland.

PARKEERTICKETJE
De dag zat verder ook niet mee. Nog een beetje in de war verlaat ik de parking. Ik steek het ticketje in het machientje aan de bareel, maar die gaat niet omhoog. Nog eens proberen, terwijl ik me realiseer dat ik mijn ticketje helemaal niet gevalideerd heb (lees: betaald heb). Ondertussen staat er ook al een zwarte Mercedes achter mij. Ik zit vast en even teken doen dat ik niet weg kan, dringt niet direct door tot de zwarte Mercedes-bestuurder. Insert een diepe zucht.

Later bij het avondeten schoot mijn hand ook nog eens weg bij het snijden van een stuk vlees. Recht in mijn pekes-met-erwtjes-stoemp. Ik zag er lief uit. Laten we het daarop houden.

Bon Jovi, here we come

Valentijn ligt al effekes achter ons. Bram en ik vieren dat niet echt meer. Als verliefde veulentjes is dat plezant. Ik had pré-Bram ook nog nooit een Valentijnscadeautje gekregen. Dus in begin vond ik dat natuurlijk superleuk! Maar als je al bijna 9 jaar samen bent, hecht je niet zoveel belang meer aan die ene dag.

Al moet ik eerlijk bekennen dat ik op 14 februari toch een lachje op mijn gezicht had toen ik een zak zure cola-bezen met een lieve post-it erop in mijn handtas vond.

Bram kreeg ook iets. Per ongeluk eigenlijk. Omdat ik het eerder vergeten afgeven was met Kerstmis. Ik kocht in november tickets voor Werchter Classic. Vooral voor mezelf, maar ik ga niet graag alleen naar zo’n dingen, dus kocht ik 2 tickets. Ik had dat nog niet verteld tegen mijn wederhelft want we moeten sparen en die tickets kostten 90 euro per stuk.
Mijn plan was om de tickets af te geven met kerstmis. Maar ik was dat dus compleet vergeten. Valentijn was dus het back-up-plan.

Wij geven amper cadeautjes aan elkaar. Tussen kerst en nieuw gingen we al 2 jaar na elkaar naar Londen. En als we jarig zijn, gaan we lekker eten. Maar echt ingepakte cadeautjes geven? Da’s ondertussen uitzonderlijk voor ons.

Maar toch vind ik het helemaal niet erg om af en toe snoepjes met een bijhorende post-it te krijgen.

Kilootjes hier, kilootjes daar

Goed… Ik ben verdikt. Ik weet niet exact hoeveel want mijn weegschaal staat ergens gestockeerd in een opslagruimte in Aarschot. Maar ik voel het aan mijn kleren. En ik zie het aan mijn hoofd (al kan de iets te korte en te rechte froefroe daar ook iets mee te maken hebben).

Verwend nest
Ik kom niks, maar dan ook niks, te kort sinds ik bij mijn schoonouders woon. Wij worden verwend. Koekje hier, taartje daar. ’t Is niet normaal. En ze koken zo lekker. Met veel boter en suiker, maar wel écht heel lekker. Ik eet meer dan dat ik thuis at. En ongezonder.

Laatst maakte ik lasagne. Papa Bram staat mee in de keuken en vraagt: “heb je er al olie bij gedaan?” “Euh, nee… dat moet toch niet echt?” Blijkbaar wel… Wanneer ik de tomatensaus aan het roeren ben, neemt hij ook nog de pot suiker en doet 2 goeie scheppen in mijn saus. Ai, ai, ai,… Hij heeft ook de witte saus gemaakt. Ik heb bewust niet gekeken naar de klont boter…

Het was heel lekker. Maar mensen vragen regelmatig naar mijn lasagne. Ik kan dus wel zeggen dat die zonder die suiker, olie en waarschijnlijk megaveel boter voor de witte saus ook heel lekker is. En die suiker, olie en waarschijnlijk megaveel boter eigenlijk overbodig zijn in dit geval. Ik bedoel: er zitten kruiden van Oil & Vinegar* in.

Goede voornemens
Hoe dan ook: als dit nog een paar maand doorgaat, komt het niet goed met mijn… ahum… lijn. Dus mijn nieuw voornemen: in plaats van “als ik eens goesting heb” terug naar “3 x per week” op de spinningfiets. En, zeker tijdens de week, ontbijtjes met voornamelijk fruit en meer groenten bij mijn middagmaal.

Mijn god: ik bedenk mij net dat ik dit jaar naar 3 trouwfeesten en een communiefeest moet. Ik MOET me gewoon aan dit goed voornemen houden.

*ik gok dat dit de reden is dat iedereen mijn lasagne zo lekker vindt: de kruiden van de Oil & Vinegar. Bruschetta Originale. Try it. 

Nood aan een besneeuwde berg

Sneeuw! Ik mis de meters krakende sneeuw. Liefst onder een stralend winterzonnetje. Liefst omringd door hoge bergen en heerlijke frisse lucht. Liefst ook met wat liften en stübes in de buurt.

De afgelopen 7 jaar was ik tijdens de winterperiode minstens 10 dagen te vinden op de skipistes in de Oostenrijkse Alpen. Sorry, schrap dat: één keer ging ik naar Italië skiën. Maar dit jaar moet ik mijn geliefd Oostenrijk missen. En het lijkt alsof mijn hele Facebookwall vol skiërs en snowboarders staat die allemaal de time of their lives hebben. Why, why, why??? It’s not helping.

Ik hou van skiën

Ik ben er de afgelopen jaren redelijk goed in geworden. Er mankeert nog serieus wat skitechniek, maar ik sta mijn mannetje wel qua snelheid en durf. Denk ik. De eerste keer dat ik ging skiën was mijn motto: “ik hou van blauw” en “Whatever you do, go blue”. Nu denk ik: “die rode ligt er slechter bij, ik neem de zwarte”. Of sta ik boven aan een pikzwarte piste en denk ik: “wat moet, dat moet”.

En ik hou van skivakanties

  • Omdat ons skigroepje aan elkaar gewaagd is.
  • Omdat je in de bergen je hoofd kan leegmaken en je zorgen kan thuislaten.
  • Omdat je niet hoeft na te denken over wat we zullen doen vandaag – hoogstens over naar welk gebiedje we skiën.
  • Omdat elke dag hetzelfde is ingedeeld en ik toevallig wel van structuur hou.
  • Omdat je niet hoeft na te denken over welke outfit je gaat dragen. En of je er niet te dik uitziet in bikini.

Settling first

Maar dit jaar gaan we niet skiën want we kochten een nieuw huis. Eentje dat nog in opbouw is a.k.a eentje waar nog onvoorziene kosten zouden voor kunnen opduiken. En dus besliste het verantwoordelijke volwassen stemmetje in mij dat we dit jaar ons skibudget zouden opsparen.

Dat ik de laatste twee maand naar Luxemburg, Londen én Berlijn ging en dat Bram ook nog een mannenweekend naar één of ander Oostblokland gepland heeft, vergeten we even. Als je al die centjes optelt, hadden we even goed wel kunnen gaan skiën natuurlijk.

Maar euhm… als we niet naar de Alpen gaan, misschien wel eens een tripje maken naar Landgraaf? Een koude skihal in Nederland? Jep, dat lijkt me wel de next best thing.

Als ik dat hier zo typ, mis ik Oostenrijk nog meer…
In 2020 sta ik hoe dan ook weer op de latten. In de bergen. No matter what.

Jacqueline & Willy – wie?

Ik heb echt craaa-aazy vrienden.

We gaan elk jaar rond de 11de november op weekend. Ondertussen telt onze vriendengroep bijna 30 personen. Lees: het is een grote groep.

Dit jaar heeft a certain someone een brief verstopt in het huis. Wie dat deed? Daar hebben we het raden naar.

De brief was zogezegd van Jacqueline en Willy, een fictief bejaard koppel dat ons gedurende het jaar opdrachten gaat geven. Doen we alles zoals gevraagd, dan krijgen we hints. Met die hints moeten we uitzoeken wie er achter dit conceptje zit en naar waar we in 2019 op weekend gaan.

Jacqueline en Willy maakten een Facebookprofiel aan en communiceren op die manier met ons. Ik ben zó ontzettend benieuwd naar wie de echte Jacqueline en Willy zijn. En ook wel naar waar ons weekendhuisje dit jaar gelegen is. We moeten nog tot november wachten op het antwoord!

Voor de curieuzeneuzen: voor onze eerste opdracht – in december – moesten we een originele foto van een kerststalletje nemen. We kregen ook een kerstkaartje van Jacqueline en Willy… zonder tip. Binnenkort moeten we gaan bowlen. Iedereen die meegaat krijgt een tip. Wie wint krijgt nog een extra tip. I like it!

Again: ik heb echt craaa-aazy vrienden.

Ojee, O-benen!

Heel soms komt de Strevy in mij naar boven, maar de Schevy? Die is er bijna altijd. Nee, ik ben niet zo heel vaak dronken en scheef, maar ik loop wel scheef.

Het valt niet heel hard op, denk ik. Maar ik merk het zelf wel. Vooral aan mijn schoenen, – of beter aan mijn schoenzolen. Ze slijten zó snel af. En dan vooral aan de buitenkantjes van mijn voeten. Waardoor ik natuurlijk nog schever ga lopen.

Ik ga er dus vanuit dat ik een beetje O-benen heb. Zet me niet in de goal bij het voetballen… de bal gaat er dwars door heen.

Anyway, ik loop hier al jaren mee rond. Buiten snel afgesleten schoenen heb ik er maar weinig last van. Ik dacht vroeger dat dit kwam door de kinderkopkes die in heel Mechelen liggen. Ik zei dat ook letterlijk: “allemaal mooi enzo dat authentieke, maar uw schoenen slijten daar zo snel van af”. Ondertussen wonen we al meer dan 3 jaar buiten Mechelen en werk ik ook al 7 jaar niet meer in de stad… Ik kan je zeggen: het lag niet aan de kinderkopkes.

Maar goed: na al die jaren wordt het tijd om er toch iets aan te doen. Deze maand ga ik langs bij de orthopedist. De grote onderhoudswerken aan Schevy kunnen dus beginnen. To be continued.