Posts Tagged 'italië'

Spam van 48 euro

Gisteren kreeg ik een mail die in normaal niet eens geopend zou hebben. Een mail die ik regelrecht bij mijn spam zou sorteren.
Ik klikte er per ongeluk op omdat hij boven de mail van Tomorrowland om te pre-registreren stond. Ik misklikte mij, want eigenlijk wou ik mij gewoon voor de 30ste keer die dag proberen pre-registreren voor dat festivalletje in Boom. Wat mij vandaag uiteindelijk gelukt is. Step one = completed.

Anyway… die andere mail dus. Als afzender stond er “Customerservice“. Ziet u waarom ik dat bij mijn spam zou gesorteerd hebben? Ik heb namelijk niets besteld dat ik nog niet ontvangen heb of betaald heb. Zou niet weten wat het zou kunnen zijn.

Het onderwerp van deze mail was: “Notifica multe e addebito oneri amministra​tivi”. Wie een beetje Italiaans kan, weet al hoe laat het is.
Zelf had ik het niet aandachtig gelezen. Ik heb een voorliefde voor Italië, ga er wel eens naartoe, vul wel eens iets in op het internet… dus ik dacht dat één of andere Italiaans virus/spammertje mijn e-mailadres ergens op de kop had kunnen tikken en mij wilde tricken om op een corrupte url te klikken/dingen te kopen die ik niet wil/…. Je kent dat wel.

Niets om open te klikken dus. Behalve als je er per ongeluk op klikt… en dan toch –  ongewild – wat flarden leest.

Gelukkig. Blijkt dat die mail van het autobedrijf is waarbij wij onze auto gehuurd hebben tijdens onze Italië-reis… 4 maand geleden. Wij zijn geflitst geweest in Pisa. Of misschien niet geflitst. Ik weet het niet 100% zeker. Feit is dat we een boete aan ons been hebben. Die gaan de autoriteiten ons nog toesturen, maar omdat het autobedrijf er zoooooveel administratieve handelingen voor heeft moeten uitvoeren (mij een mail sturen en onze gegevens doorgeven aan de politie) moeten we hen toch ook 48 euro en een klets betalen.

Ach ja, contracten en overeenkomsten… het zal er zo wel instaan. Bummer… dat wel. Want dan moet die boete zelf natuurlijk nog komen.

Advertenties

Op een onbewoond eiland?

Ik weet niet hoe ik op de vraag kwam.

Zondag vroeg ik Bram waar hij zou willen wonen als hij plots België niet meer zou binnen mogen. Anywhere in the world. Niet om op vakantie te gaan. Echt om te wonen. Hij koos voor Toscane. We have a match.

Ik moest er zelf ook even over nadenken.
Mijn absolute numero uno ligt voor de hand. Maar stel dat ik daar ook niet meer welkom zou zijn. Ik besloot een top 5 op te stellen. Te beginnen met op te sommen waar ik absoluut niet wilde wonen. Dat was net dat ietsje makkelijker.

No go

In oorlogslanden. Voor de hand liggend, denk ik. Wie wil er nu te midden van een oorlogsgebied wonen?

Heel het werelddeel Azië kan ik ook wel uitsluiten. Ik ben er nog nooit geweest dus vooroordelen alom hier. I know. Maar het spreekt mij echt niet aan. Zelfs in een wok-restaurant voel ik mij niet op mijn gemak. Ik denk dat ik teveel samoerai-films gezien heb op een te jonge leeftijd.

The U.S.A. Voor velen een droom heb ik mij al laten vertellen. Mij zegt het weinig. De voordelen komen dan weer boven: fast-food all around. En ja, ik zou daar heel gevoelig voor zijn en mij laten verleiden tot liters cola en heerlijke vettige hamburgers. Alle dagen als het moet. Bovendien hebben vele Amerikanen volgens mij nogal een “ik-kom-uit-Amerika-en-dat-regeert-zowat-de-wereld-attitude”.

Arme landen. Ook al voor de hand liggend, I think. Al zijn er natuurlijk tal van mensen die het hun roeping vinden om daar te gaan helpen het land rijker te maken. Mensen daar dingen te leren die ervoor zorgen dat ze toch van een rijker leven kunnen genieten – in de brede zin van het woord. Bewondering is mijn reactie. Maar zelf zou ik het niet kunnen. Niet willen zelfs.

Ik ben eigenlijk best wel een Europees-gezind meisje. Ik weet niet goed van waar dat komt. It just is.

Go go go

Na lang nadenken kwam ik uit bij deze top 5

  1. Italië, Toscane. Rust, mooie natuur, een domani-domani-mentaliteitje, vriendelijke Italianen die nog tijd maken voor een praatje, sociale gebeurtenissen met familie, vrienden, buren,… I looo-oooove it!
  2. Oostenrijk, de Alpen. Skiën in de winter, mensen met maar één doel: skiën en plezier maken. Bergwandelingen in de zomer. Omringd worden door hoge bergen. Het gevoel hebben dat je op de top van de wereld staat.
  3. Australië, surfstrand. Ik zie mezelf wel als een home-and-away-surf-babe. Zo’n surf-carrière, zou dat nog lukken op de gezegende leeftijd van 27? 😉
  4. Luxemburg, het Groot-Hertogdom. Het charmante van in een piepkleine monarchie te wonen. Veel natuur rond je heen. Luxemburgers lijken me ook altijd zo’n vriendelijke mensen.
  5. Zuid-Amerika. Ik denk dat ik daar ook wel zou kunnen aarden. Al moet ik nog wel even bekijken welk land ik zou verkiezen want er zijn natuurlijk verschrikkelijke kloven daar.

Wat is jullie top 5 van landen/streken waar jullie wel zouden willen wonen?

I’m ba-ack

Ik ben terug uit Italië en zou hier nu een reuzenverslag ter grote van een heus boek kunnen neerschrijven. Really, I could.

Maar dat zal ik jullie besparen. Dus in het kort:

Toscane:

  • Huurauto (alles oké gegaan)
  • Bettolle, alwaar ons appartement met zwembad gevestigd was.
  • Rond de 25°, soms bewolkt
  • Supergezellig restaurantje waar we een fles wijn kregen (omdat wij leuk zijn, doh).
  • Heerlijke pici
  • Kussenneukende hond genaamd Eccoli/Hercolli/Lasagne
  • Discotheek Vispa is niet meer, er is een discotheek met een ander concept in de plaats gekomen. Shocker.
  • Muggen, overal muggen.
  • Cortona
  • San Gimignano (wauw)
  • Siena
  • Pisa
  • Vinci
  • Assissi
  • Montepulciano (redelijk teleurstellend to be honest)

Rome:

  • Rond de 30°, laatste dag regen.
  • Kok Lars
  • Zwembad met zicht op… snelweg, jacuzzi’s met koud water
  • Themafeestjes: ‘Romeinse goden’, ‘mannen als vrouwen, vrouwen als mannen’
  • Cocktail-buckets
  • Zuid-Afrikaans bezoek (‘eenzaam’ meisje leren kennen op de shuttlebus)
  • Luidruchtige Duitsers
  • Muggen, overal muggen
  • Fietstocht. Aanrader!
  • Colosseum, forum, palatino
  • Trevi-fontein
  • Spaanse trappen
  • Piazza Navona
  • Park Borghese
  • Vaticaanse musea, Sint-Pietersplein
  • Engelenburcht, engelenbrug
  • Hard Rock Café

Napels:

  • 26°, meestal bewolkt
  • Onveilig gevoel in stationsbuurt, niets gebeurd uiteindelijk.
  • Kamer op 6de verdieping + louche lift = trap nemen!
  • Balkon met zicht op haven + Vesuvius.
  • Basic, maar lekker ontbijtje.
  • Restaurant met korting via hostel. Top
  • Supermarkt waar ze geen chips of charcuterie hadden en maar 1 soort witte wijn.
  • Vesuvius (mistig op de top, geen uitzicht gehad… tenzij op de weg voor ons 😦 = reden om nog eens terug te gaan ;-))
  • Pompei (feeling hot, hot, hot)
  • Stadswandeling (gezellig, maar Bram had blaren op zijn voeten)

Citytrippen in Venetië!

Met maar een uur of tet wee vertraging vertrokken Kelly, Joke en ik zaterdag naar het supergeweldige Italië. Venetië to be exact. Well… eigenlijk Treviso. Ryanair… je kent dat wel. Dus via trein, vliegtuig, bus en taxi geraakten we uiteindelijk in ons hotel. Een leuk hotel/hostel met imens veel kamers. Geweldig Venetiaans ingericht (lees: drukke, stoffen muren, gekleurd Murano-glas van de luchter tot de deurknoppen, een divan als slaapbed,…). De receptionist, we noemen hem Pippo, was 24/24u beschikbaar. Eerst vonden we hem niet zo leuk, maar let’s be honest: zou jij nog vriendelijk en ‘ho let’s smalltalk’ doen als je 24/24u moest werken?

Dag 1
Van op het Piazetta Roma namen we de busboot (een soort lijnbus, maar dan op het water) naar het eilandje Murano, dat bekent staat om zijn glas. Leuk eilandje waar je onmiddellijk een demonstratie glasblazen te zien krijgt. Nice, but nothing I hadn’t seen before. Superveel winkeltjes met eigenlijk overal hetzelfde, al waren er soms wel speciale dingen bij. We deden ook het glasmuseum, maar dat viel een beetje tegen, tbh. Laat het een wijze les zijn voor jullie!
Wat we daar nog deden? Een ijsje eten. Iets geweldig lekker met een koekje. Top! Wat we daar niet vonden? Een glazen dildo :p

Daarna vaarden we richting Burano, één van de andere eilandjes, dat in het teken staat van kant. Leuk, leuk, maar vooral duur, duur! Al kocht Kel wel een kanten bookmarker. Wat vooral zalig is aan dit eiland zijn de façades van de huisjes. Ze hebben allemaal een verschillende, hevige kleur! Prachtig om te zien.

Hierna kwamen we op het laatste eilandje van de dag, Torcello. Niet veel te zien op zicht, tenzij je van gepimpte boten houdt. No kidding! Roze boten uitgebouwd met luidsprekers en van die dingen. Geweldig!

Tijd om terug richting hotel te gaan – wat natuurlijk niet zonder ‘boe of ba’ verging. We vroegen de plaatselijke bevolking welke bus we moesten nemen, die ons maar al te graag wilde helpen. Een man begon plots ons hotel te bellen, brabbelde wat in het Italiaans, geeft plots de gsm aan mij en euhm… ik krijg een geïrriteerde Pippo aan de lijn. In het hotel aangekomen alles uitgelegd, ons opgefrist en naar een plaatselijk festivalletje vertrokken. Alwaar vooral het “gewaterpijp” voor hilariteit zorgde. (Filmpje + foto’s)

Dag 2
Een kort bezoekje aan het San Marcoplein begon met een zoektocht. Welk gebouw is wat? In mijn boekje stond wel alles mooi uitgelegd maar wat was nu exact welk gebouw. Goed, uiteindelijk vonden we alles en besloten we de geheime toer in het Dogenpaleis te doen. Helaas… volgeboekt! Voor de rest van de week… Dus deden we het gewoon op onszelf. Mooie kamers, indrukwekkende wapens, supermooi binnenplein. Je kan zeggen wat je wil, maar voor mij staat Italië toch bovenaan kwa esthetische kunst. Over de Brug der Zuchten (had ik meer van verwacht – maar t’is het gedacht dat telt), kwamen we bij de gevangenissen. Dit moest mijn hoogtepunt van de toer worden. Helaas… maar flauw én geen folterkamer gezien. Ik heb er dan maar zelf wat bij verzonnen.

Vandaar trokken we naar Lido. Het laatste eiland, dat een zandstrand heeft. Had ik al gezegd dat we daar alle dagen van zo’n 30°C mochten genieten? Helaas had yours truly geen bikini bij (blijkbaar had Kelly wél gezegd dat ik er eentje moest meenemen :p). Maar goed, niemand kent mij daar dus monokini it was… tot ik sms kreeg van mijn tante. Ze was ook op Lido… vlug mijn kleren aan en jawel, zo’n 10 minuten later stonden tante, nonkel, neefje en nichtje voor mijn neus. Leuk om zo elkaar in Venetiaans gebied tegen te komen (we wisten het wel op voorhand hoor).
Na het zonnebaden gingen we een hapje (lees: wederom pizza voor mij) eten en sloten we Lido af met een cocktail. Sex on the beach! Do-oh…dat moet gewoon in Italia!

Hup, weer naar Venetië zelf, waar het ondertussen al donker was. Venetië by night dus. Supermooi. Of beter: superromantisch 🙂 Sluimeren door de kleine straatjes, een beetje verloren lopen op onze wandeling naar de Rialtobrug. Deze uiteindelijk wel vinden en er een beetje chillen. Dat is het leven, mijn besten.
We besloten terug naar het hostel te gaan, maar onze bus bleek maar om 24u te rijden. Wat ondertussen te doen? Ons naast het canal grande placeren met de voetjes in het water en een beetje ronddromen.

Dag 3
Onze laatste dag wilden we het Grassimuseum doen. Helaas… -hoe kon het ook anders – was dit gesloten op dinsdag. We trokken naar een winkeltje dat we passeerden tijdens onze “Venetië by night” en waar je foto’s in Venetiaanse kostums kon laten trekken. Als het niet boven de 10 euro per persoon zou kosten, zouden we dit beslist laten doen. Helaas… 50 euro per persoon! Afzetters :p Al onze plannen leken vandaag in het water te vallen (net zoals heel Venetië over enkele jaren zal doen – in het water vallen).
Dus gingen we doen wat iedere toerist moet doen: een tochtje maken in de gondel. Supercool. Lekker rustig, in het bootje. Een leuke gondolier, Franco, beslist één van de sociaalste die er daar rondloopt/vaart. Hij kon wel niet zingen (ja, dat had ik op voorhand gevraagd, want dat had het natuurlijk afgemaakt). Echt leuk! Het was de 100 euro (voor de gondel) waard.

Verder zochten we wat er in ons groepje altijd gezocht moet worden op vakantie: het Hard Rock Café en de Mc Donalds, alwaar we mijn familie weer ontmoeten. Voor de rest zaten we ons terug op onze poep naast het water om wat te chillen en maakten we nog een korte wandeling. Haasten ons naar de trein om zo weer tot op het vliegveld te geraken om naar huis te vliegen.

The End…

Foto’s: hier en hier. Filmpjes: hier.

*** here we come!

*** zijnde verscheidene plaatsen want ik heb niet één, geen twee, zelfs geen drie reisplannen… Ik heb er maar liefst vier!

De zomerreis met de vriendinnekes gaat naar Portugal. Maar dat wisten jullie al. Portugal zal ‘moi’ over de vloer krijgen in september, nog ietsje daarvoor is het aan… tumtidumtidum… Venetië!

Uhu, ik heb weer een portie Italië nodig (het is echt sterker dan mezelf) en aangezien ik in augustus een week vakantie heb, is het praktisch niet te bedenken dat ik niet naar Italië ga.
Deze keer wordt het dus Venetië met Joke en Kelly. Een citytripje van vier dagen. Never been in Venice, so… Ik ben benieuwd. Maar het kan niet anders dan geweldig leuk worden, toch? Fototoestel in de aanslag, here we come!

En wanneer ik terugkom van Venetië is het campingtime in Blankenberge! Yes, diezelfde week nog. The weather better be good 😀 Twee dagen Blankenberge: net genoeg om in de zee te zwemmen, op het strand te chillen, te minigolven, in de zitzakken cocktails te drinken, naar de Ibiza te gaan en te gaan eten bij Friture de la Minute off course!

Voor de vierde en laatste bestemming zal ik nog wat geduld moeten hebben. Pas in maart 2010 2011 zal u mij kunnen terugvinden op de latten in… *bouwt de spanning op*… Sankt Anton! Oh yeah. Gisteren is het officieel bevestigd, heb ik er een presentatie van maar liefst één kwartier over gezien, heb ik ook (bijna) iedereen teruggezien van de winterreis dit jaar,… en damn, ik wou dat het al terug maart was! Verdamt 😉

Artikel van de dag

Gelezen op de site van het Nieuwsblad:

Vrouw eist half miljoen wegens weigering pil

 
 

Een 37-jarige vrouw eist een half miljoen euro schadevergoeding van een Italiaans ziekenhuis dat haar geen morning-afterpil wilde voorschrijven.

Toen een andere gynaecoloog er wel een wilde geven, was het te laat voor de behandeling. De vrouw bleek zwanger en heeft het een kind gekregen. Drie jaar geleden knapte een condoom toen de vrouw seks had. In het ziekenhuis van Teramo in de regio Abruzzo wilde men de vrouw niet helpen aan de morning-afterpil.

Na de geboorte van het zoontje wilde de vader het kind niet erkennen en niet bijdragen aan de opvoeding. De vrouw eist de schadevergoeding voor de kosten van het kind, de lichamelijke belasting van de zwangerschap en de nadelen van het hebben van een kind voor haar toekomstige relaties.

Awel, ik vind dit een moedige stap van mevrouw!

Pas op, ik snap het. Als zij de keuze maakt om (op die moment) geen kind te willen – ze zal er haar redenen wel voor hebben gehad – is het niet aan derden (dokters/verplegers) om haar die keuze te weigeren. We leven in moderne tijden waarin je bij een “ongelukje” kan geholpen worden. Nu moet zij een kind opvoeden, wat veel aandacht en geld kost.
Inderdaad, ze had nog voor abortus kunnen kiezen. Het had veel simpeler geweest, en ook daar had ze een schadevergoeding voor kunnen eisen. En ja, als ze echt de middelen niet had, zou ze haar kind kunnen hebben afstaan voor adoptie.

Maar zoals ik al zei, vind ik het moedig. Leg later maar eens aan je kind uit dat je – na de geboorte, nadat je helemaal verliefd bent geworden op je eigen vlees en bloed – een proces hebt aangespannen tegen de mensen die ‘verantwoordelijk’ zijn voor je bestaan…

Een blogje over mezelf, voor mezelf… over mijn Italiaans avontuur

(Veel te) Lang (dan me lief is) geleden ging ik op stage naar Bettolle (Siena, Italië). Zoiets is een ervaring voor het leven, dat vergeet je niet zomaar. Nu dacht ik er mij nog vrij veel over te herinneren. Nog vrijwel alles… dacht ik.
Vandaag kwam ik toevallig op de blog die Cristina, één van de meisjes waarmee ik op stage zat, bijhield ten tijde van ons Italiaans avontuur. Uiteraard begon ik – chronologisch – te lezen. De heimwee naar mijn favoriete land bleef niet uit (God, ik wil terug! Ik wil nog een keer!).

Maar naargelang ik begon te lezen, kwam ik zelf ook een paar keer voor in de verhalen. Logisch uiteraard.
Alleen…  ik herinner me soms niet meer over wat het nu juist ging. De insiders zijn vergeten. Andere dingen doen wél een belletje rinkelen, maar zaten toch al ver in het achterhoofd.
Voor de geïnteresseerden, en vooral ook voor mezelf, presenteer ik u de stukjes die over mezelf gaan op Cristina’s blog:

De belangrijkste foto’s moeten nog komen :D, enkelen onder jullie snappen wel over welke foto’s ik het heb… maar geloof mij, het is zeker het wachten waard 😛 (moest ik van Evy zeggen :))

Voor de rest is het hier nog steeds zalig, nog altijd mooi weer, woensdag wat regen gehad. Met de gezondheid is alles goed, alleen Evy is een beetje ziek geweest.

Toen we wilden vertrekken heb ik zo één van die Italianen vriendelijk maar kordaat gevraagd of hij nu is eindelijk wou weggaan want hij hing mijn strot uit. We hebben Evy nog net op tijd kunnen wegtrekken van een Italiaan… En we hebben hard moeten trekken want hij wou dus ni loslaten é.

Duuuuus, ga ik maar naar de voetbal zien met Ann en Evy, beiden grote fans van voetbal (hiphoi :)) Vooral ons Evy is zot van A.C. Milan (en van Denen ) en die spelen toevallig zaterdag tegen Siena.

Uiteindelijk was hij nog even langsgekomen, en daarna zijn Evy, mijn papa en ik gaan uiteten. Ann was er niet bij omdat zij met haar bezoek was gaan eten.

En dan maandag, ja maandag weer niks gedaan é. Want Giovanni had gezegd dat hij zaterdag al Ann en Evy kwam halen en dat we dan maandag nog een opdracht gingen hebben, maar dien hebben we dus toen ni gehoord of gezien.

Als er dus mannen zijn die dit lezen en ooit van plan zijn mij, Evy of Ann ten huwelijk willen vragen: Trevifontein :). En de plaats voor de huwelijksfoto’s is ook al bekend :P. Maar we lopen ni te had van stapel ze 😉

Evy heeft deze week zelfs in haar bikini aan het zwembad gelegen! ze had er wel nog een t-shirt en een dikke trui over aan, maar het is het gedacht dat telt é.

Evy en Ann zijn gisteren al naar Pisa geweest, maar door ziekte ben ik niet mee kunnen gaan. Maar we gaan zeker nog naar Rome.

Evy had haar bril kapot gemaakt dus moesten we naar een opticien en moest ze lenzen dragen, wat ze dus nog nooit niet had gedaan. Het heeft maar liefst 50 minuten en 6 lenzen gekost voor ze terug kon zien :). De volgende dag had ze haar bril al terug hoor.

Donderdag waren Wendy en Sofie aangekomen, twee Belgische studenten die vorige jaar ongeveer dezelfde stage deden, en zaterdag is er zowel familie van Evy gekomen als vrienden van Ann.

Dus gingen Wendy, Sofie, Evy en ik naar Siena om eens te zien wat daar geopend was.

p.p.s. Dank u papa van Evy, voor de magazines en de Ice Tea 🙂

Voor wie wil lezen wat mijn kijk destijds was op het hele Italiaanse gebeuren: Evita went Siena.


Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan