Valentino, Valentino

Valentijn… ook wij ontsnapten er niet aan. Bewust uiteraard.

Welk verliefd(e) vrouw/meisje wil er nu niet iets leuks doen met Valentijn? Of… iets krijgen? Eerlijk, we willen het hele jaar door wel iets leuks doen of verrast worden met een kleine attentie. Maar Valentijn is er gewoon het perfecte excuus voor.

Wij deden echter niets speciaals. We deden wel iets, maar geen zorgen: niemand zal er erg jaloers van worden.

Dit was onze vrijdag:

  • Bram gaat ‘s morgens werken.
  • Ik zet na zijn vertrek een stuk chocolade met de tekst “ik hou van chocolade, maar nog meer van jou” aan z’n wastafel in de badkamer. Hij wast zich na zijn werkdag.
  • Ik telefooneer ‘s middags nog naar een restaurant of we nog kunnen reserveren voor ‘s avonds. Het lukt. We mogen zelfs onze Bongo-bon gebruiken.
  • Ik kom thuis van mijn werk, Bram ligt op de zetel te slapen. Ongewassen.
  • Een uur voor we in het restaurant moeten gaat Bram zich wassen. Geen reactie.
  • Ik reageer gepikeerd. Of hij niets opgemerkt heeft in de badkamer. Niet dus.
  • Een kwartier later gaat hij toch nog eens kijken en vindt de chocolade. “Een goed dessert voor straks”.
  • We gaan naar het restaurant en bestellen een voor- en hoofdgerecht.
  • Het duurt heel lang, maar we hebben onze wijn en onze gesprekken.
  • Uiteindelijk worden we bediend… met het hoofdgerecht. Dat we terugsturen wegens nog geen voorgerecht gehad.
  • Nog wat langer wachten. Uiteindelijk komt alles goed en verlaten we vol het restaurant.
  • We rijden richting cinema nadat ik Bram tijdens het eten voorgesteld had “Marina” te gaan kijken.
  • Ze spelen “Marina” niet. Dan maar “12 years a slave“.
  • We kijken, drinken wat van onze frisdrank, maar dat stuk chocolade blijft onaangeroerd. Te vol van ons Bongo-menu!
  • We rijden richting appartement en kruipen in ons bed

De avond is  niet helemaal perfect en volgens plan verlopen, maar geloof mij: het was een gezellige avond.

No make-up?

Overal lees ik over Scarlett Johansson en Kate Winslet die voor Vanity Fair geposeerd hebben zonder make-up.

Zelf draag ik regelmatig make-up. Ik voel me beter met make-up. Mooier.
Maar ik heb zeker ook dagen waarop ik mij niets aantrek van hoe ik eruit zie. Dagen waarop ik nog moe wakker word, beslis om 5 minuten langer in bed te blijven liggen en die tijd inhaal door het maquilleren over te slaan. Ik heb een strak schema ‘s morgens. En inderdaad: ik heb maar 5 minuten nodig om mij dat ietsiebietsie mooier, meer zelfzeker te maken.

En ja, dan hoor je al eens iemand vragen of ik ziek ben. Meestal zeg ik: “ja, ik voel mij niet zo goed.” Een leugentje. Maar een “nee, ik heb gewoon geen schmink op. This is the real me,” duwt mijn zelfvertrouwen helemaal naar beneden. Let op: soms voel ik mij – zelfs met make-up op – ook gewoon ziekjes. Ik lieg niet altijd.

Dat ik maar 5 minuten nodig heb voor het maquilleren komt doordat ik in het normale leven niet zo heel veel make-up draag. Als ik uitga durf ik al eens ietske meer smeren.

Op een werkdag waarop ik de tijd neem om mij te schminken:

  • smeer ik wat BB-crème over mijn gezicht (en ja, neklijn en oren, maar eigenlijk maar wat in het wilde weg).
  • trek ik een zwart, vettig potloodlijntje onder mijn oog
  • en doe ik wat mascara op

Klaar! Mijn God, ik denk dat het maar 3 minuten duurt…

En een kleine confession: ontschminken? Dat doe ik bijna nooit… tegen het einde van de dag is het meeste er volgens mij toch al af…

De bril

Ik heb jaren gebrild. Die bril was de laatste jaren zwart. Ik deed dan wel make-up op, maar nog minder dan nu. Zo was het potloodlijntje amper zichtbaar… die bril camoufleerde alles.

Toen ik overschakelde op lenzen - wat echt wel veel makkelijker is! – voelde het alsof er iets ontbrak aan m’n gezicht. Ik voelde me naakt. Ik ben dat gaan compenseren door dat goed vettig potloodlijntje onder mijn ogen. En soms zelfs op m’n ooglid.

Als je me nu betrapt met m’n bril, zal ik meestal geen make-up dragen. 90% van de tijd is het of het een of het ander.

Le picture

Toen ik besliste om hier een blogje over te schrijven, was het lot al geschied. Er hangt al sinds de morgen make-up aan m’n gezicht.

Maar toen ik nog voor Libelle Lekker werkte, heb ik het eens gewaagd om mezelf schminkloos – ik had zo’n dag – op de Facebookpagina te plaatsen. Die foto is dus makkelijk terug te vinden. Maar “usability for president”… ik geef hem jullie gewoon cadeau:

Les dames et messieurs, Evy zonder make-up.

De (ondertussen niet meer) nieuwe Nestea met Stevia moest gepromoot worden.

De (ondertussen niet meer) nieuwe Nestea met Stevia moest gepromoot worden.

Stamcel, iemand?

Ik heb me kandidaat gesteld om stamceldonor te worden. Ik zat er al langer mee in mijn hoofd, maar het lezen van verhalen zoals dat van Kamiel heeft me over de streep getrokken. En het feit dat ik nu goed weet wat me te wachten staat. Collega E. stelde zich ook kandidaat en werd enkele weken geleden getest.

Ze vertelde me dat je op gesprek gaat, een medische vragenlijst invult en bloed laat afnemen. Als alles oké is, ga ik in een database. Daarna is het afwachten… als ik ooit een match heb met iemand die nood heeft aan mijn stamcellen, gaat het proces verder.

En ik ben ondertussen opgebeld door de mensen van het Rode Kruis. Eén april (echt!) is het zover. Dan gaan ze me testen. Kijken of ik een goede kandidaat zou zijn. Fingers crossed.

Ik ben wel een beetje zenuwachtig. Rond mijn 18 heb ik enkele keren bloed gaan doneren bij het Rode Kruis. De laatste keer dat ik dat deed, werd alles zwart voor mijn ogen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik na de afname eerst naar de stripboeken ben gaan kijken, alvorens een cola te drinken. En ik had mijn maandstonden. Misschien iets te veel bloed dat uit mijn lichaam is gegaan? Deze keer vooral eerst frisdrank drinken…

Zelf zin om misschien wel iemands leven te redden? Informeer en registreer je hier.

Als de kat van huis is…

Bram wil een huisdier. Al een tijdje. Ik nu ook.

Ooit zijn we begonnen met vissen. Maar na enkele pogingen hebben we dat voor bekeken gehouden. Vissen… dat lijkt simpel maar dat is potverdekke moeilijk om te houden. In de winkel smeren ze u dan het ene zuur en base na het andere aan. Dat loopt ook nog eens op qua kosten… en helpt amper.

Overlaatst kwam Bram thuis met de woorden: “De Krikke heeft huisdieren teveel”. Ik wist al hoe laat het was en welke vraag hierop ging volgen. Het bleek echter om gerbils te gaan. “Nee, dank u”, was mijn antwoord. Zo’n hamstertje tot daar toe, maar zo’n gerbil lijkt mij iets te hard op een rat. Dat beest heeft zo’n dunne lange staart. Brrr.

Maar nu kriebelt het bij mij toch ook. Wat extra leven in huis… iets dat ik kan knuffelen en kan aaien. Het enige wat ik écht wil is een kat. Ik ben een kattenpersoon.

Bram is er helemaal voor in. Alleen zit ik met een dilemma:

Ik heb al een kat. Plasil. Die woont nog in mijn ouderlijk huis. Officieel mogen wij immers geen huisdieren hebben op het appartement. Komt daar nog eens bij dat wij op het 2de wonen en niet over een tuin (of terras) beschikken. Plasil is al 10 jaar gewoon van buiten te kunnen lopen. Ik zou het spijtig vinden om dat beestje vanaf nu altijd binnen te houden.

Mijn eerste idee was dus om een nieuw klein katje in huis te nemen. Eentje dat het nog niet kent om buiten te lopen, en het dus hopelijk ook nooit zal missen (of toch tot we een huis met tuin hebben gekocht… some day).

Ergens wringt dat sowieso. Laat ik Plasil daarmee niet vallen? Mijn idee was altijd van ze te gaan halen als we dat huis met tuin kopen…

Vandaag wisten mijn nicht en schoonzus me te vertellen dat Plasil de laatste tijd zelf niet meer zo veel buiten wil. Dus op dat vlak zou ik ze misschien wel in ons appartement kunnen houden…

Ze  is ondertussen al 10 jaar. Haal je een kat dan nog uit haar gewende omgeving?
Ik zit met een dilemma… wat zouden jullie doen?

Evita gaat speechen

Aan allen die gekomen zijn: “proficiat!”
Aan allen die niet gekomen zijn: “ook proficiat!”

Die tijd is ondertussen gepasseerd, zekers? Nu ja, dan ga ik iets anders moeten bedenken om mijn speech te starten.

Jawel, ik ga voor de eerste keer in mijn leven een echte speech geven. Ik heb namelijk de eer gekregen om getuige te zijn van een toekomstig bruidje.

Toen Evi en Geert, Bram en mij zaterdag vroegen als getuigen op hun huwelijk, begon ik al zenuwachtig te worden. Niet dat ik niet vereerd ben, in tegendeel.

We gingen zaterdag naar Het Bruidsparadijs waar dé trouwjurk al meteen gekozen én gekocht werd. Als ik niet zo sterk was, ik had gehuild. Het is echt een prachtig kleed, waar ik voor de rest niets over mag verklappen. Alle jurken die Evi paste waren trouwens erg mooi. Ze stonden haar geweldig.

De bruid bijstaan op de grote dag, wordt ook geen probleem. Als het om andere mensen gaat, ben ik de kalmte zelf. Ik zal wel eens op het “www” opzoeken wat een getuige zeker bij de hand moet hebben. Naald en draad voor als er toch een stapje naar achter gezet wordt in dat kleed? Een instant hotline met meneer pastoor?

Een handtekening zetten ter goedkeuring van het huwelijk en vies de kerk inkijken bij de woorden “wie bezwaar heeft tegen dit huwelijk” zijn mij op het lijf geschreven. Met die rimpel van mij kan ik vies kijken als de beste. En hey, ik ben een professionele copywriter. Mijn eigen handtekening lukt wel.

Een vrijgezellenfeestje/activiteit organiseren. Well… It wouldn’t be my first. Na wat overleg komt dat allemaal wel in kannen en kruiken. Of het op het eind van de avond gebarsten kruiken gaan worden? Ik sta niet in voor de gevolgen, laten we het zo zeggen ;)

Maar die speech spookte al meteen door m’n hoofd. Ik voel mij niet op mijn gemak wanneer ik centraal sta tussen een grote groep mensen. En als ik ze moet toespreken dan is het hek helemaal van de dam. Flashbacks naar spreekbeurten op school doen er geen goed aan. Knalrode kop, bibberende stem, stiller en stiller gaan praten,… nachtmerries!

Maar ik ga sterk zijn en de taak op mij nemen. Ik ga alles goed voorbereiden en oefenen. En als het dan toch allemaal op aboe-geroep onthaald wordt… dan hoop ik dat er veel alcohol zal zijn ;)

Ach, ik heb nog tot in september om een grappige, ontroerende, eerlijke speech te bedenken. Tijd genoeg.

Sportblessure

Zoals jullie ondertussen wel weten ben ik aan het start to runnen. Dat gaat redelijk. De ene dag al wat beter als de andere. Je kent dat wel.

Maar nu heb ik een sportblessure opgelopen. En niet eentje waaraan je onmiddellijk denkt bij lopen. Mijn enkels, tenen, knieën, kuiten,… alles is nog intact. Er is een ander probleempje.  Een open-wond-probleempje.

Wat u moet weten:
Ik heb maar één sport-bh. Wel een supergoeie (ook wel een dure). Maar maar eentje dus. Af en toe gaat die al eens in de wasmand omdat ik meestal zweet als een rund als ik sport. Zo ook deze week. Alleen was de wasmand wel héél vol en lag die sport-bh ergens beneden in de wasmand. Gevolg: hij was nog steeds niet gewassen toen ik alweer moest gaan start to runnen.

Zonder bh lopen is geen optie. God heeft mij van een paar welgevormde attributen voorzien waardoor ze bij het lopen a) ongemakkelijk op en neer zouden wiebelen met pijn als gevolg en b) nogal veel bekijks zouden hebben van de andere sporters in het fitnesscentrum, waardoor ik me nog ongemakkelijker zou voelen.

Ik snuffel dus even in de bh-schuif en haal er een exemplaar uit dat ik amper aandoe. In mijn mooiste Marie Jo gaan sporten zou niet slim zijn. Al dat zweet dat daar dan in blijft hangen en zweetkringetjes veroorzaakt. De bh van dienst was er eentje van Passionata. Ook geen onbekend merk, maar wel een merk waar ik al eerder farsen mee voor heb gehad. Vandaar dat die – nog wel in perfecte staat – bh onder in de bh-schuif ligt.

In de fitness
Ik begin dus te lopen en voel dat de bh toch niet heel goed zit. Beetje onopvallend (ik hoop toch dat het onopvallend was) friemelen. Nog steeds niet. Stoppen is onmogelijk want dan is mijn start to run programma naar de kl*ten. En dan is stoppen in het algemeen wel heel verleidelijk voor mensen zoals mij. Ik liep dus verder. Het deed meer een meer pijn. Ik voelde de beugeltjes schuren tussen mijn borsten maar mijn aandacht moest verdeeld worden tussen de pijn van het schuren en het afzien van  het lopen. Al bij al viel het mee.

Toen ik van het toestel kwam brandde het tussen mijn borsten. Niet normaal. Thuis deed ik snel mijn kleren uit en bekeek de schade:
Twee brandplekjes die blaren veroorzaakten die al open waren. Pijnlijk, al zeg ik het zelf. Ik heb mij van mijn zweet ontdaan door snel te douchen waardoor de plekjes nog meer pijn deden. Water deed geen goed. Wat er ook gezegd wordt. Na de verzorging van de wondjes ging het beter, al bleef het wel etteren (yes, I’m nasty like that).

Een echte sportblessure dus ;)

Moraal van het verhaal? ga nooit in uw gewone bh lopen. It burns!!!

Nanoblur = besteld

Een jaloerse “oooh” was het eerste dat door mijn hoofd raasde toen ik de blog over Nanoblur las op Chit Chat. Toen ik er ooit op een andere blog over las én de voor en  na foto’s zag, wist ik meteen dat ik dat ook moest hebben!

Nanoblur belooft immers een photoshopeffectje toe te passen op je huid… maar dan in’t echt. Niet in photoshop. Bij Chit Chat staat er: “Nanoblur is een skin perfecting finisher die fijne lijntjes, rimpels, kraaienpootjes en vergrote poriën in enkele seconden zou wegtoveren.”
Blijkbaar werkt het ook echt.

Ideaal voor mijn “denkrimpel-waarvan-mensen-denken-dat-het-een-litteken-is-en-waardoor-andere-mensen-denken-dat-ik-altijd-boos-kijk-en-die-bovendien-alsmaar-dieper-wordt” een beetje te… euhm… egaliseren, me dunkt!

Helaas voor mij, las ik  – al eventjes geleden, op die andere blog - ook dat Nanoblur niet in België verkrijgbaar is. En that the company that sells it, niet naar België verschipt. Bummer.

Bij Chit Chat stond de link van Boots.com erbij. Niet dat ik er veel hoop in had, maar ik ben toch even gaan kijken of ik het goedje toch niet kan bestellen. And guess what? Ze verzenden naar België! Weliswaar met een meerkost van 9,99 pond, maar desalniettemin heb ik de VISA-kaart bovengehaald (haja, want ik heb geen Paypalrekening).

Voor de nieuwsgierigen: Nanoblur + verzendkosten = ongeveer 36 euroIt better works!

Nu is het wachten tot eind januari, wanneer dat spul in mijn brievenbus zal vallen. En dan beloof ik voor en na foto’s van DE rimpel ;-)


Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 125 andere volgers