Smokey eyes

En wat hebben we geleerd dit weekend?

Dit weekend was het de vrijgezellendag van Valérie. Omdat Valérie van beautystuff houdt, vonden we het een leuk idee om een make-up-workshop te doen.

Bedoeling van de dag? ‘basis make-up’ aanbrengen en smokey eyes leren zetten.

Ik ga niet alles wat ik daar geleerd heb toepassen en al zeker niet dagelijks. Al zou het wel moeten, hoor. Primers en stuff… ik vind dat ik nu al veel bazaar in mijn make-up tasje zitten heb. Ik gebruik BB-cream. All-in-1. Lekker handig Wat ik wel heel leerzaam vond is hoe je puistjes wegwerkt

Ik wil jullie het zetten van de smokey eyes niet onthouden. Het is iets wat ik al lang wilde kunnen.
Ik dacht persoonlijk altijd dat dat met zwarte make-up gedaan werd. Of in elk geval toch donker. Maar neen, de beautymadame deed het zelfs voor met knaloranje en paars!

Omdat ik zelf dan ook wel eens iets anders wilde dan zwart rond mijn ogen, deed ik het zelf met tinten goud en paars. Ik vond het geslaagd, maar vond niet dat je het hard zag. Wat voor mij eigenlijk wel bij smokey eyes hoort. Volgende keer dus thuis zelf een keertje proberen met donkere make-up.

Smokey eyes
1) Doe wat oogschaduw aan je borsteltje en veeg het op je ooglid, in de vorm van de oogbol. Vervaag dit met een ronder borsteltje. Volgens mij kan je dit ook met je vingers doen.
2) Doe dezelfde oogschaduw terug op je borsteltje en kleur voorzichting op de wimperlijn onder je oog. Let op: blijf weg uit je ooghoek. Niet tot aan je neus gaan. Vervaag weer met het ronder borsteltje. Ga ik zelf proberen met een wattenstaafje.
3) Eventueel kan je er nog een tweede kleur bij doen. Doe deze rond de boog van je ooglid en onder je oog aan het stukje waar de andere kleur nog niet zat (wel tot aan je ooghoek). Vervaag weer.
4) Neem een oogpotlood en houd je ooglid strak omhoog getrokken (niet opzij trekken, dan komt je lijntje waarschijnlijk te ver). Trek een lijn net boven je wimpers.
5) Doe wat oogschaduw in de kleur van het oogpotlood op je borsteltje (wattenstaafje) en ga over de oogpotloodlijn. Vervaag een beetje.
6) Neem terug wat oogschaduw van dezelfde kleur als het oogpotlood op het borsteltje. Ga er nu voorzichtig mee onder je oog. Op de wimperlijn.

Klaar.

Cadeautjes!

Tumtidum… nog 9 dagen!
Nog 9 dagen en dan word ik 27.

Ik hoor u al denken “Shit joh, 27? Die ziet er nog geen dag ouder uit dan … *in te vullen naar keuze*”
Dat komt, beste mensen, omdat mijn profielfoto dan ook al zo’n 3 jaar oud is.

Maar toch, het gebeurt mij wel vaker dat ze mij jonger schatten dan ik ben.

- Te pas en te onpas toen ik Delhaize werkte. 18, 19 of 20… geen dag ouder dachten ‘ze’ dat ik was.
- Toen ik 4 jaar geleden in de cinema mijn identiteitskaart moest laten zien voor een +16-film. Old story.. tell it all the time, mar het blijft me bij.
- Toen ik Bram leerde kennen en hij dacht dat ik toch wel 2 jaar jonger was dan hij. Wrong: ik ben maar liefst 2 maand ouder.
- …
Volgens mij komt het door mijn ‘kinderlijke’ tanden.

Anyway, ik wou eigenlijk gewoon deze post schrijven als uitlaatklep.
*Lees in een lange adem* “Omdat Bram mijn cadeautje deze week is gaan kopen en ik écht wil dat het een verrassing is, maar ik ook mezelf ken en ik nu al mijn vingers voel kriebelen om er overal naar op zoek te gaan.” Which I did last year. Deze keer niet…

Quiz me quick?

Afgelopen vrijdag ging ik helpen bij een quiz.

Jep, jep, af en toe komt mijn goede ziel eens boven. Geld schenken aan goede doelen doe ik niet, maar af en toe een helpende hand toesteken om verenigingen allerhande uit de nood te helpen, dat mag u mij altijd vragen. Vooral als ik samen met nog wat vrienden en vriendinnen mag komen helpen.

Helpen op de quiz in kwestie betekende in mijn geval: opdienen.

Niets nieuw voor mij. Ik deed het nog al. Wat wel nieuw was, was de locatie. Het was in het Antwerpse te doen. Meestal blijf ik in Mechelen. Maar nu werd de quiz georganiseerd door de Antwerpse tak van die vereniging en wat het dus ginderachter te doen.

Nu… Van Antwerpenaren wordt wel eens gezegd dat het dikkenekken zijn en dat ze nogal arrogant overkomen. Awel, ‘t is waar!
Geërgerd dat ik mij heb. U moet weten dat wij maar met 3 waren om 40 tafels te voorzien van eten en drinken. Het had dus inderdaad vlotter gekund, maar wat ik die avond te horen kreeg vond ik onrespectvol.

1) het was een amateuristische quiz die vooral voor het plezier was georganiseerd.
2) ik stond daar gratis en voor niks te werken en offerde mijn vrije tijd zodat de madammen en meneren konden drinken zonder dat ze zelf naar de toog moesten lopen.
3) ze konden zelf zien dat we maar met 3 waren en we de voeten van onder ons lijf liepen.

Enkele kleine voorbeelden:
- De eerste 10 minuten was de koffie nog niet klaar (het water moest nog warmen). Tafels die een bestelling plaatsten, kregen hun bestelling zonder de koffie, maar met de mededeling dat ik die zou brengen zodra hij klaar was. De blikken en opmerkingen die ik daarop kreeg? U wilt het niet weten. Geduld is thans een schone deugd. Ik had hen evengoed koude koffie willen serveren!

- Een tas thee – die een collega-opdienster had gebracht – teruggekregen met de opmerking dat de tas niet vol genoeg was. De tas was voor meer dan 3/4de gevuld + het theezakje zat er al in. Wie weet had ze er snel niet een slokje van genomen?

- Mensen die Cola Light aan de toog kwamen inwisselen voor… Cola Light. Met de nodige opmerkingen. Want ja, hoor… ze waren er zeker van dat het regular Cola was. Not. Echt not. Ik heb er aan geroken Als ex-coca-cola-verslaafde ruik ik dat makkelijk, geloof mij of niet.

- De Duvel-glazen waren op een gegeven moment op waardoor we andere exemplaren moesten gebruiken. Aangezien niet heel het Duvel-flesje in die glazen ging, vonden wij het verstandiger het lege glas en het volle flesje aan de mensen te geven. Konden ze lekker alles opdrinken. Het minste dat je kan zeggen: viel niet in goede aarde.

- Naar het einde van de avond toe was de Ice Tea op. Dit werd door de quizmaster twee keer afgeroepen. Toch bleven mensen Ice Tea bestellen… niet 1 of 2 keer… ik bedoel écht wel 10-tallen keren. Not funny1.

- Een collega-opdienster had haar plateau over een deelnemer laten vallen/kantelen, waardoor die nat was. Genant en zij was in fout. Maar ze verontschuldigt zich uitgebreid en geeft hem een gratis drankje. De meneer aanvaardt de excuses amper en blijft hier de hele avond over zagen. Tegen mij. Not funny2.

In september/oktober is het terug in Mechelen te doen. Ik geef het nog een kans, ik ben benieuwd!

Win For Life: be aware

Vandaag heb ik een wist-je-datje voor u.

Ik speel nooit mee met van die trekkingsspelletjes zoals Euromillions. Af en toe (lees: 1 x per jaar) durf ik wel eens een kraslootje kopen. En eigenlijk alleen omdat ik weet dat Bram dat wel apprecieert.

Vandaag ben ik te weten gekomen dat als je bij een Win For Life lootje de 1000/2000/3000 euro (hoeveel opties hebt u tegenwoordig al?) per maand krast… u die nog niet noodzakelijk gewonnen hebt! *shock*
Blijkbaar wordt uw naam dan in een grote trommel gestopt samen met die van alle andere mensen die die maand zo’n lootje hebben gekrast. Daar wordt dan één winnaar uitgetrokken.

*shock*

Ik wist dat niet.
U ook niet? Wel, ik stel u hierbij met plezier op de hoogte want stel u voor: u krast zo’n lootje en denkt meteen dat “ge binnen zijt“. U roept meteen uw baas toe dat hij de pot op kan, neemt een optie op een kast van een huis, enzovoort, enzovoort… En dan kom je te weten dat uw naam in een pot gaat met nog 100 (ofzo) andere ‘winnaars’. Tsuh. You’re welcome.

iPhone 4s of Samsung Galaxy s4?

Midden vorig week heeft mijn laptop het begeven. Ergens te verwachten want hij was 7 jaar oud, werkte al lang niet meer zonder dat hij in het stopcontact zat en heeft gewoon al veel meegemaakt. Vorige week viel hij na 2 minuten uit. Daarna kon ik hem niet meer opstarten. 7 jaar in laptopjaren is misschien wel 90 jaar in mensenjaren. Zijn tijd was gekomen.

Gisteren leek ook mijn GSM tekenen van ouderdom te vertonen.

Wat u van mij moet weten is dat ik nog maar twee GSM’s zelf heb gekocht. Mijn goede, oude Nokia 3310 (dawasintoen) die ik 7 of 8 jaar heb gehad (!), en de GSM die daarop volgde: een Samsung ik-weet-niet-meer-welke-nummer. Die Samsung is niet lang meegegaan. Een jaar of twee… max. Sinsdien weiger ik nog veel geld uit te geven aan een GSM. Na de Samsung kreeg ik de oude Nokia van mijn broer en daarna de oude Samsung van mijn lief. Die laatste is het nu aan het begeven. Hij laadt niet meer deftig op. Which is a problem. Ik gebruik hem zelf bijna een jaar, Bram deed er daarvoor zo’n 2 jaar mee. 3 jaar voor een gewone GSM… ik heb mij laten wijsmaken dat dat normaal is de dag van vandaag.

Anyway, omdat er veel mensen in mijn omgeving een échte smartphone hebben, kom ik toch meer en meer in de verleiding. En nu ook nog eens mijn laptop én mijn GSM naar het technologisch kerkhof kunnen, heb ik besloten dat – als ik niet teveel belastingen ga moeten betalen – ik mij of een iPhone 4s of een Samsung Galaxy s4 ga aanschaffen.

Enig idee welke het beste is? In mijn geval zal dat vooral apps-gewijs zijn. Ik zie mij nu al verslaafd geraken aan Instagram en consoorten.

Thui-uis

Of u het nu verwacht had of niet: ik ben een Thuis-kijker. Niet sporadisch. Elke dag. Sterker nog: ik neem het op. Alle afleveringen. Moest er om 20u10 dan geen tv inzitten, kan ik de aflevering achteraf toch nog zien.

Naar de Thuisdag ben ik niet geweest. Ook al was die in Mechelen. Zo’n harde fan ben ik niet.

Maar ik ben wel fan van de Thuis-pagina op Facebook. Which is funny to follow. Ik weet wel dat er mensen zijn die geloven dat de personages echte mensen zijn, maar dat ze zo actief waren op Facebook… dat had ik niet verwacht.
Pas op: de people achter de pagina richtten zich er wel op. Bijna alle Thuispersonages hebben immers een Facebookprofiel dat nog actief reageert ook.

That being said: vanavond is het de laatste aflevering van het seizoen. Een dubbele aflevering.
Vanavond is het dus Thuis-avond in mijn appartement. Mijn vriendinnetjes komen langs. Eerst aperitieven we, dan eten we iets – dat volgens de dagelijkse gewoonte wordt klaargemaakt door meinen boyfriend -, en daarna nestelen we ons in de zetel met een dessertje. En kijken maar.

Ik wil niet als een oud moeke klinken dat niets anders te doen heeft, maar neem toch dat risico: ik zal het echt missen tijdens die paar Thuis-loze maanden.

Huizenjacht

Ik zit vol adrenaline, pour le moment.

Het is zo dat Bram en ik op zoek zijn naar een huisje. Om te kopen. Het is iets dat we sowieso allebei wilden, maar omdat we toen we gingen samenwonen nog geen jaar samen waren, wilden we toch eerst iets huren. Elkaar beter leren kennen, you know the drill…

Ondertussen zijn we bijna 3 jaar samen en voelen we dat het tijd is.
We weten allebei heel goed wat we zouden willen. En we komen er goed in overeen… alleen… onze wensen passen niet helemaal binnen ons budget.
Ach ja, wie zou er niet een kant-en-klare nieuwbouwwoning die piekfijn in orde is, willen – in een toffe wijk – met een leuke tuin – niet te ver van ‘t stad (‘t Mechels stad)?

Zoeken, zoeken en nog eens zoeken is dus de boodschap.

En banken aflopen. Want om eerlijk te zijn, zijn we enkel nog maar bij onze eigen bank gaan horen. Ik weet eigenlijk ook niet wat de juiste volgorde is om die dingen aan te pakken. Moet je eerst een huis op ‘t oog hebben en dan banken gaan aflopen of eerst met vage plannen alle banken gaan aflopen? I dunno eigenlijk.

Wij pakken het op manier 1 aan.

….

Maar die adrenaline dus…
Ik heb deze middag geheel toevallig een instapklare net gerenoveerde woning te koop zien staan op Immoweb. Voor een goede prijs! I want it!!!

Ik heb onmiddellijk een mailtje gestuurd met de vraag eens een kijkje te mogen komen nemen.
Ik check nu om de 10 minuten mijn e-mail op een antwoord. Sorry, werkgever, de productiviteit van deze namiddag zal een ietsiepietsie lager zijn dan anders.

*Trouwens, noem mij naief maar Bram en ik werken allebei voltijds en hebben geen slechte job. Ik denk dat ik mag stellen dat wij een gemiddeld loon hebben. Toch dacht ik dat wij maandelijks minder zouden moeten afbetalen indien we het door ons vooropgestelde bedrag zouden lenen. *voetjes op de grond*