Archief voor september, 2011

Vermiste vissen

Eentje om precies te zijn.

Toen wij onlangs naar New York vertrokken hadden wij 6 vissen. 4 guppies: twee oranje, een gele en een zwarte, en daarnaast nog twee algeneters. Omdat visjes wel enkele dagen zonder eten kunnen, besloten we dat ze onze New York-reis wel zouden overleven.

Maar dames en heren, wij zijn niet harteloos, dus toen wij donderdag oververmoeid thuiskwamen was onze eerste bekommernis toch onze visjes.

Eerste diagnose: geen dode lijfjes. Tweede diagnose: maar 5 vissen.

Uhu, er is er eentje weg. Maar, I kid you not: hij is echt weg.

Hij is niet uit het aquarium gesprongen want dan zou hij wel ergens dood liggen. Hij werd niet opgegeten door de andere vissen want dan zouden de graten nog ergens moeten liggen. En hij zat ook niet in de filter.

So where in godsnaam is the fishie???

Dan gaan we dansen, dansen!

Hoe geweldig graaf zou dat zijn als we zouden kunnen swingen (discoswingen,  niet swingen als in partnerruil tyvm!)? Rondjes draaien en een beetje door de benen gaan en door de lucht vliegen zonder over onze voeten te struikelen? Very cool indeed!

Dus zochten Bram en ik naar zo’n cursus. We vonden er eentje… in Lier. Direct swingen kan, maar wordt niet aangeraden. Beter is eerst de basiscursus met 3 klassieke dansen en 3 Zuid-Amerikaanse dansen te volgen. 14 weken lang.

Op naar de proefles dus. Ra ra ra… de proefles verliep minder goed dan verwacht. We begonnen aan de basis Quickstep. Bram alleen deed het prima, ik alleen deed het ook prima. Samen deden we het ca va, maar toen kwam er muziek bij. Spanningen alom. Ik die leid, maar dat niet mag. Bram die zijn armen als een slappe vod laat hangen. Ik die te grote passen neem. Bram die zijne ‘zij-bij’ niet doet…

In mijn hoofd ging het al van: “nee, dat doen we geen 14 weken, daar komt ruzie van. Dat is mij een danske niet waard. Ik dans voor de rest van mijn leven wel als een clown.”

Maar nu blijkt tóch dat wij geen opgevers zijn, en dus gingen wij maandag nog een proefles doen. Eigenlijk dezelfde les als donderdag maar door een andere lesgever.

En nu blijkt… wij kunnen wél dansen [insert high five]! Heelder liedjes lang, in een cirkel, dezelfde trage quicksteppasjes. Wij kunnen dat. Zonder ruzie te maken. Met maar een heel klein beetje op elkaars voeten te trappen. Lag het die donderdag aan het feit dat wij ’s morgens geland waren van New York en maar een paar uurtjes geslapen hadden, lag het aan het feit dat we de les al voor de tweede keer deden, lag het aan de lesgevers? Who knows… we kunnen het wél!

Om tot de orde te komen: in al ons enthousiasme hebben wij ons ingeschreven voor de basiscursus dansen!

New York prt 2

Vorige week rond deze tijd vertoefde ik nog in New York. Voor de tweede keer. Deze keer met de boyfriend en friends van ‘langs zijne kant’. Ik ga jullie een superlang verslag besparen maar… here is what you should know in vergelijking met de eerste keer:

  • Een hemels hotelbed
  • Veel beter weer
  • Minder Starbucks (maar 1 x… it’s possible)
  • Musical: Jersey Boys

Verder ook nog:

Meegedaan in een internet commercial van Nike. Binnenkort eens opzoeken of het wel helemaal echt waar voor Nike was. Tijdens onze begeleide fietstocht downtown, botsten we plots op een filmploeg. Ze vroegen of we niet wilden meedoen. Een sportief meisje liep in het midden van het straat en wij moesten haar – met de fiets, gehuld in fluokledij en een -in mijn geval – bloemetjeshelm – tegemoetfietsen. All it took was two takes. We must be gooooood 😉

Gaan eten in T.G.I Friday’s…. Goeie cocktails maar hun rekeningen… not so good. Er stond een suggestieve fooi voor de ober op. Raad hoeveel die was. 90 dollar! 90 dollar fooi! Halloooooooooow. Didn’t think so. En omdat meneer de ober maar liefst 3 x naar de fooi gevraagd heeft, heeft hij 0,0 dollar gekregen. Nah!

Anyway, ’t was erg leuk, maar nu ga ik toch minstens 10 jaar wegblijven uit the U.S.A. I think.


Wie ben ik?

The name:
Evy Philips

The age:
27 jaar

The passion:
Bram
Italië
AC Milan